மார்கண்டேயபுராணம்

முனிவர் மார்கண்டேயர் அருளிய புனிதக் கதையை கவனமாகக் கேளுங்கள். இந்த உலகில், பிங்காக்ஷன், விபோதன், சுபுத்ரன், சுமுகன் எனும் நால்வர், த்ரோணனின் புதல்வர்கள், பறவைகளில் சிறந்தோர், சத்தியத்தை அறிந்தோர், வேதங்களும் சாஸ்திரங்களும் பற்றிய ஆழ்ந்த சிந்தனையுடையோர் ஆவர். வேதங்களின் அர்த்தமும் சாஸ்திரங்களின் உண்மையும் அவர்களுக்கு தெளிவாக விளங்கும்; எந்த தடையும் இல்லாமல் அவர்கள் அறிவு பிரகாசிக்கிறது. இந்த நால்வரும் விண்ட்ய மலைகளின் குகைகளில் தங்கி இருக்கின்றனர். அவர்களை அணுகி, உன் கேள்விகளை வினவலாம் என்று மார்கண்டேய முனிவர் அறிவுறுத்தினார். இவ்வாறு அறிஞரான மார்கண்டேயர் கூறியதும், அந்த முனிவர்களில் சிறந்தோன், கண்களில் ஆச்சரியத்துடன், “இது உண்மையிலேயே அதிசயம், ப்ரஹ்மணே! பறவைகளின் பேச்சு மனிதர்களைப் போல இருக்கிறது; மேலும், உங்கள் பறவைகள் மிக அரிய ஞானத்தை அடைந்துள்ளனர். அவர்கள் விலங்குகளாகப் பிறந்திருக்க, இத்தகைய ஞானம் எவ்வாறு கிடைத்தது? த்ரோணனின் புதல்வர்கள் பறவைகளாக ஏன் அழைக்கப்படுகின்றனர்? அந்த புகழ் பெற்ற த்ரோணன் யார்? அவருடைய நால்வர் எவ்வாறு தர்மமும் ஞானமும் பெற்ற பெரிய ஆத்மாக்கள் ஆனார்கள்?” என்று ஜைமினி முனிவர் கேட்டார். அதற்குத் தகுந்த பதில் சொல்ல மார்கண்டேயர் சொன்னார்: “நீ கவனமாகக் கேள். ஒருகாலத்தில் நந்தன வனத்தில், தேவர்களின் அதிபதி சக்ரன் மற்றும் நாரதர் சந்தித்த நிகழ்வை விவரிக்கிறேன். அங்கு நாரதர், தேவகன்னியர்களால் சூழப்பட்டிருந்த சக்ரனை, அவர் முகங்களை ஆர்வமுடன் நோக்கியிருப்பதைப் பார்த்தார். முனிவரை கண்டவுடன், சக்ரன் எழுந்து, மிகவும் மரியாதையுடன், தன் ஆசனத்தை அவருக்குத் தந்தார். வஜ்ராயுதம் ஏந்திய அந்த சக்ரனை எழுந்து நிற்க, தேவகன்னியர்கள் அனைவரும் பணிந்து, முனிவரையும் மரியாதையுடன் வணங்கினர். அவர்கள் மரியாதை செலுத்த, நாரதர் சக்ரருடன் அருகில் அமர்ந்து, மரியாதையான வரவேற்பு உரையாடலில் ஈடுபட்டார். அப்போது, அந்த உரையாடலின் நடுவில், சக்ரன் நாரதரிடம், “இங்கு உள்ள தேவகன்னியர்களில் யாரை நீ விரும்புகிறாயோ, அவளைத் தெரிவு செய்ய உத்தரவிடு. ரம்பா, கர்கஷா, ஊர்வசி, திலோத்தமா, க்ரிதாசி, மேனகா—யாரும் உன்னை மகிழ்விப்பவராக இருக்கலாம்,” என்று கேட்டார். சக்ரரின் இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட நாரதர், சிறந்த பிராமணர், சிந்தித்து, அங்கு பணிவுடன் நின்ற தேவகன்னியர்களிடம், “உங்களில் யாரேனும், தன்னை அழகு, தானம், குணங்களில் சிறந்தவள் என்று கருதுகிறாளோ, அவள் என் முன்னால் நடனமாடட்டும். குணமும் அழகும் இல்லாதவளால் நடனத்தில் வெற்றி பெற இயலாது; அடிப்படை இல்லாத நடனம் போல அது வெறும் பிம்பம் மட்டுமே,” என்று கூறினார். உடனே, அங்கிருந்த ஒவ்வொருவரும், “நான் தான் குணங்களில் சிறந்தவள்; நீ இல்லை, மற்றவரும் இல்லை,” என்று தம் சிறப்பை வாதாடினர். அவர்களின் மனக்கிளர்ச்சியைப் பார்த்து, வஜ்ராயுதம் ஏந்திய சக்ரன், “முனிவரிடம் கேளுங்கள்; அவர் உங்களில் யார் குணங்களில் சிறந்தவள் எனத் தீர்மானிப்பார்,” என்றார். இந்தக் கேள்விக்குப் பதிலாக, சக்ரனின் விருப்பப்படி, நாரத முனிவர் கூறினார்: “உங்களில் யார், மலையில் தவத்தில் ஈடுபட்டுள்ள பெரிய முனிவர் துர்வாசரை வலுவாகக் கவலைப்படுத்த முடிகிறாளோ, அவளையே நான் குணங்களில் சிறந்தவளாகக் கருதுகிறேன்.” இந்த வார்த்தைகளை கேட்டதும், தேவகன்னியர்கள் அனைவரும் அச்சத்தில் நடுங்கினர். “இது நம்மால் முடியாது,” என்று அவர்கள் பேசிக்கொண்டனர். அப்போது, வப்பு என்ற ஒரு அப்சரா, முனிவர்களைத் தவறவிடும் வல்லமைக்கு பெயர்போனவள், “இன்று நான் அந்த முனிவர் இருக்குமிடத்திற்கு செல்வேன். காமதேவனின் உதவியுடன், ஆசை நிறைந்த அம்புகளால், அந்த இந்திரியங்களை வென்ற முனிவரையும் இன்று நான் வெல்லச் செய்கிறேன். பிரம்மா, ஜனார்த்தனன், நீலக்கண்டன் ஆகியோரை கூட நான் இன்று ஆசையின் அம்பால் காயப்படுத்துவேன்,” என்று பெருமையுடன் கூறினாள். இவ்வாறு கூறி, வப்பு, பனிமலையை நோக்கி, தவத்தின் வலிமையால் காட்டுமிருகங்களும் அமைதியாக இருந்த அந்த முனிவரின் ஆசிரமத்திற்குச் சென்றாள். அங்கு, அந்த பெரிய முனிவர் இருந்த இடத்தில், கூகூ பறவையின் இனிய பாடலைப் போல், சிறந்த அப்சரா வப்பு, அருகில் நின்று பாட ஆரம்பித்தாள். அந்த இனிய பாடலைக் கேட்ட முனிவர், மனம் ஆச்சரியத்தில் ஆழ்ந்தார்; அந்த அழகிய முகமுடைய தெய்வீகப் பெண்ணை நோக்கி வந்தார். அவளை முழு அழகோடு பார்த்தும், மனதை அடக்கிக் கொண்டு, தன்னைத் தவறவிட வந்தவளென்று அறிந்து, முனிவர் கோபத்தாலும் வெறுப்பாலும் நிரம்பினார். அப்போது, தவசக்தியால் பிரமாண்டமான அந்த முனிவர், “வானில் பறக்கும் அப்சரே! பெருமையில் மயங்கி, என் கடினமான தவத்தைத் தடை செய்ய வந்துள்ளாய்; எனக்கு துன்பம் செய்துள்ளாய். எனவே, என் கோபத்தால் பாதிக்கப்பட்டு, பறவைகளில் பிறப்பாய், மூடத்தனமானவளே! பதினாறு ஆண்டுகள் பறவையாக வாழ்வாய். உன் இயல்பான ரூபத்தை விட்டு விட்டு, பறவையாக அவதாரம் எடுப்பாய்; உனக்கு நான்கு மகன்கள் பிறப்பார்கள். அவர்களுடன் சந்தோஷம் காணாமல், இந்த தண்டனையில் தூய்மை அடைந்து, பின்னர் மீண்டும் சுவர்க்கத்தில் இடம் பெறுவாய். இதற்கு பதிலளிக்க கூடாது,” என்று சாபம் வழங்கினார். இந்தக் கடுமையான சாபத்தை வழங்கிய முனிவர், கண்கள் சிவந்து, அங்கிருந்து புறப்பட்டார். பெருமையில் இருந்த அந்த அப்சரா, மனம் அலைகடல் போல் கலங்க, பறவையினத்தில் பிறந்தாள்; பல குணங்கள் கொண்டவளாக புகழடைந்தாள். இவ்வாறு அந்த நிகழ்ச்சி முடிந்தது. பின்னர், திரேதா யுகத்தில், ஹரிச்சந்திரன் என்ற ஒரு ராஜரிஷி இருந்தார். அவர் பூமியை ஆளும் போது, அவரது புகழ் பரந்து விரிந்தது; அவர் தர்மத்தில் உறுதியானவர். அவரது ஆட்சியில், பஞ்சம், நோய், நேரமல்லாத மரணம் எதுவும் இல்லை; குடிமக்கள் அநியாயத்திற்கு முற்றும் ஈடுபடவில்லை. அவரது நாட்டில், செல்வம், பலம், தவம் ஆகியவற்றால் மதம் கொண்டவர்கள் இல்லை; இளமை அடையாத பெண்கள் பிறக்கவில்லை. ஒருநாள், அந்த வலிமைமிக்க மன்னன், காட்டில் ஒரு மான் வேட்டையாடிக் கொண்டிருந்தபோது, “எங்களை காப்பாற்றுங்கள்!” என்று பெண்கள் அழைக்கும் குரல் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டான். மான் வேட்டையை விட்டுவிட்டு, “பயப்படாதீர்கள்! நான் ஆளும் போது, இப்படிப் பொல்லாத செயல் செய்வது யார்?” என்று கூறினார். அந்த அழைப்பின் சத்தத்தைக் கடந்து சென்ற மன்னன், அத்தகைய தடை எல்லாவற்றிற்கும் காரணமான ஒரு கொடூரமான உருவை எதிர்கொண்டார்; அது யாரெனும் எண்ணி ஆராயத் துவங்கினான். இவ்வாறு, புனிதக் கதைகள் ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பின்னி, பிங்காக்ஷன், விபோதன், சுபுத்ரன், சுமுகன் ஆகிய பறவைகளின் அரிய பிறப்பும், வப்பு அப்சராவின் சாபமும், தர்மத்தில் நிலைத்த ஹரிச்சந்திர மன்னனின் ஆட்சியும், அனைத்தும் உன்னதமான ஞானத்தையும் தர்மத்தின் மகத்துவத்தையும் உலகிற்கு எடுத்துக்காட்டுகின்றன.