மார்கண்டேயபுராணம்

கடன் சுமந்து வாழ்கிற ஒருவருக்கு, தினம் தினம் துன்பம் அதிகரிக்கிறது. அதுபோலவே, அந்த அரசனும் கடன் பிணையில் சோர்ந்து விழுந்தான். அப்போது, அவனை குளிர்ந்த நீரால் உயிர்ப்பித்தபின், முனிவர் விஸ்வாமித்திரர் அவனை இப்படிச் சொன்னார். அறிவை மீண்டும் அடைந்த அரசன், முனிவர் விஸ்வாமித்திரரை பார்த்தான். ஆனால் மறுபடியும் அவன் மயங்கி விழுந்தான். இதைக் கண்ட முனிவர் கோபமடைந்தார். பிறகு, அரசனைத் தைரியப்படுத்தி, அந்த முனிவர்—இருமுறை பிறந்தவர்களில் சிறந்தவர்—இவ்வாறு உரைத்தார்: “நீ தர்மத்தை மதிப்பாயாயின், எனக்குரிய பரிசை இப்போது வழங்கு.” “உண்மையினால்தான் சூரியன் பிரகாசிக்கிறான்; உண்மையினால்தான் பூமி நிலைபெற்றிருக்கிறது; உண்மைதான் உயர்ந்த தர்மம் என்றும் சொல்கிறார்கள்; சுவர்க்கமும் உண்மையினால் நிலைபெற்றிருக்கிறது. ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்கள் மற்றும் உண்மை ஆகியவற்றை ஒரு தராசியில் எடைபோட்டால், உண்மை அவற்றை எல்லாம் மிஞ்சும். இல்லையெனில், இந்த சமாதானமான சொற்கள் எனக்கு ஏன்? பொய் பேசும், கொடுரமான, கெட்ட எண்ணம் கொண்டவரிடம் நான் ஏன் பேச வேண்டும்?” “நீ அரசராக இருக்கிறாய்; எனது சொற்களை கேள். இன்று எனக்குரிய பரிசை வழங்காவிட்டால்—” என்று கூறி, “சூரியன் மேற்கு மலைக்குப் பின்னால் மறையும் நேரம் வந்ததும், உன்னை நான் சபிப்பேன்; அது நிச்சயம் நிகழும்,” என்று கூறி, அந்த பிராமணர் அங்கிருந்து சென்றார். அரசன் பயத்தில் ஆட்கடந்தான். அரசன் செல்வத்தையும் பெருமையையும் இழந்து, அந்த பிராமணரின் கடுமையான சொற்களால் வேதனைப்பட்டு, துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்தான். அப்போது அவனுடைய மனைவி மீண்டும் அவனை நோக்கி, “என் சொற்களை கேள்,” என்று சொன்னாள். “சாபத்தின் தீயில் எரியப்பட்டு அழியாதே,” என்று பலமுறை கேட்டுக்கொண்டாள். அதற்குத் துயரத்தில் அழுந்திய அரசன், “ஓ! நல்லவளே, இதைச் செய்யும் மனது எனக்கில்லை; ஆனால், கொடுமையுள்ளவர்களும் செய்யாத காரியத்தை நான் செய்ய நேரிடுகிறது. உன்னை விற்க வேண்டிய சூழ்நிலையை நான் ஏற்கின்றேன்,” என்று கூறினான். இப்படிச் சொல்லிக்கொண்டே, கண்ணும் கழுத்தும் கண்ணீரால் நனைந்து, அவன் தன் மனைவியுடன் நகரத்திற்கு சென்றான். அங்குச் சென்று, “ஓ, ஓ! குடிமக்களே, என் வார்த்தைகளை கேளுங்கள். ‘நீ யார்?’ என்று என்னை கேட்க வேண்டாம்; நான் கொடுமைசெய்வவன், மனித நேயமற்றவன். நான் ஒரு ராட்சசனைப் போலவும், அதைவிட பாவியாகவும் இருக்கிறேன்; என் உயிரைவிட மேலான என் மனைவியை விற்க வந்துள்ளேன்; ஆனாலும் என் உயிரை விட்டுவிடவில்லை,” என்று வலியோடு கூறினான். “உங்களில் யாருக்காவது ஒரு வேலைக்காரி தேவைப்பட்டால், என் உயிரைவிட மேலானவளை விரைவில் சொல்லுங்கள்; ஏனெனில், இன்னும் எனக்கு இத்துன்பத்தை தாங்கும் சக்தி இருக்கும்போது மட்டும் சொல்லுங்கள்,” என்றான். அப்போது ஒரு வயதான பிராமணர் வந்து, “அரசே! அவளை எனக்கு வேலைக்காரியாக கொடு; நான் வாங்குபவன்; நான் பணம் தருகிறேன்,” என்றார். “எனக்கு சற்று செல்வம் இருக்கிறது; என் மனைவி மென்மையானவள்; அவள் வீட்டு பணிகளைச் செய்ய முடியாது; எனவே அந்தப் பணிக்கு அவளை எனக்கு கொடு,” என்று கேட்டார். “உன் மனைவியின் திறமை, வயது, அழகு, குணம் ஆகியவற்றைப் பொருத்து இந்தச் செல்வம் பொருந்தும்; அதை ஏற்று, அவளை எனக்கு கொடு,” என்று கூறினார். இந்த வார்த்தைகளை ஹரிச்சந்திரர் கேட்டதும், அவரது மனம் துக்கத்தில் சிதைந்தது; பதில் சொல்ல முடியாமல் நின்றார். உடனே அந்த பிராமணர் தன் உடைக்கிரையில் பணத்தை கட்டி வைத்து, அரசியின் முடியைப் பிடித்து இழுத்து, அவளை இழுத்துச் சென்றார். இதைப் பார்த்த ரோஹிதாஷ்வனும், தனது தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து, தன் கரங்களால் அவள் உடையைப் பிடித்து அழ ஆரம்பித்தான். அரசி, “குருவே, தயவு செய்து ஒரு கணம் விடுங்கள்; என் பிள்ளையைப் பார்க்கட்டும்; இனி அவனைப் பார்க்கும் வாய்ப்பு அரிது,” என்று வேண்டினாள். “என்னைப் பார், என் பிள்ளையே! இப்போது நான் அடிமையாக அழைத்துச் செல்லப்படுகிறேன்; இனி என்னைத் தொடாதே, அரசக் குமரனே; இனி நீ எனைத் தொடக்கூடாது,” என்றாள். அப்போது அந்த சிறுவன் திடீரென தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து, “அம்மா!” என்று அழுகையுடன் ஓடினான். பிராமணர் கோபத்தில் அந்தப் பிள்ளையை தன் காலால் தள்ளினாலும், “அம்மா!” என்று அழத்தான் செய்தான்; தாயை விடாமல் பிடித்திருந்தான். அப்போது அரசி, “தயவு செய்து எனக்கு இரக்கம் காட்டுங்கள்; இந்தப் பிள்ளையையும் வாங்கிக் கொள்ளுங்கள்; நான் உங்களால் வாங்கப்பட்டாலும், இவனில்லாமல் என் கடமைகளை நிறைவேற்ற முடியாது. என் துயரத்தைப் புரிந்து, பசுவை தன் கன்றுடன் சேர்க்கும் போல், என்னையும் என் பிள்ளையுடனே சேர்த்தருளுங்கள்,” என்று கண்ணீரோடு கேட்டாள். பிராமணர், “இந்தச் செல்வத்தை எடுத்துக்கொண்டு, அந்தப் பிள்ளையையும் எனக்கு கொடு; ஆணும் பெண்ணும் செய்யும் பணிகள் குறித்து சாஸ்திரத்தில் கூறப்பட்டபடி, இப்பணம் சரிவர நிர்ணயிக்கப்பட்டது—இது நூறு, ஆயிரம், இலட்சம், கோடி எதுவாக இருந்தாலும்,” என்று சொன்னார். அப்போது பறவைகள், “அந்தச் செல்வம் மேலாடையில் கட்டப்பட்டது; பிள்ளையையும் தாயையும் சேர்த்து, அவர்களை ஒரேபோல் கட்டி அழைத்துச் சென்றான்,” என்று கூறின. தன் மனைவியும் மகனும் இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்த அரசன், ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூச்சுவிட்டு, “இவளை நானும், காற்றும், சூரியனும், பிறரும் ஒருபோதும் பார்த்ததில்லை; இப்போது என் மனைவி அடிமை நிலைக்கு வந்துவிட்டாள். சூரிய வம்சத்தில் பிறந்த இந்தக் குழந்தை, மென்மையான கரங்களும் விரல்களும் உடையவன், இப்போது விற்கப்பட்டுவிட்டான்—எனக்கு நாணமில்லை! அன்பே! பிள்ளையே! என் அநியாயமான செயலால், நீங்கள் இவ்வளவு துயரத்துக்குள்ளாகிவிட்டீர்கள்; அதையும் பார்த்தும் நான் உயிரோடு இருக்கிறேன்—எனக்கு வெட்கம்!” என்று துயரமாக புலம்பினான். அந்த அரசன் இப்படிப் புலம்பிக்கொண்டிருக்கையில், அந்தப் பிராமணர் தாயும் பிள்ளையையும் உயர்ந்த மரங்களும் வீடுகளும் வழியாக விரைவாக அழைத்துச் சென்று காணாமல் போனான். அப்போது விஸ்வாமித்திரர் வந்தார்; அரசனிடம், “செல்வத்தை கொடு,” என்று கேட்டார். அரசன், அவன் மனைவியையும் மகனையும் விற்று பெற்ற அந்த சிறு தொகை பணத்தை விஸ்வாமித்திரருக்கு வழங்கினான். அந்தச் சிறிய பணத்தைப் பார்த்த முனிவர் கவசிகர், மிகுந்த கோபத்துடன் துயரத்தில் மூழ்கிய அரசனை நோக்கி, “ஓ, க்ஷத்ரியர்! இது எனக்குரிய யாகபலனாக உகந்ததாக நீ நினைத்தால், உடனே என் உன்னத சக்தியை நீ காண்பாய். இது என் கடுமையான தவத்தின், தூய பிராமண்யத்தின், கொடிய வீர்யத்தின், குறையற்ற வேதபடிப்பின் சக்தி,” என்று கூறினார். அரசன் பணிவுடன், “மஹானுபாவா! நான் உமக்கு இன்னொரு பரிசை தருகிறேன்; சிறிது காலம் காத்திருக்கவும். இப்போது என் மனைவி விற்கப்பட்டுவிட்டாள்; என் மகன் சிறுவன்,” என்று வேண்டினான். விஸ்வாமித்திரர், “அரசே! இந்த நாலாவது பகுதி நாளில் மீதமிருக்கிறது; இவ்வளவே நான் காத்திருப்பேன்; இனி நீ பேச வேண்டாம்,” என்று கூறினார்.