மார்கண்டேயபுராணம்

அப்போது, அந்த மகானாகிய ஹரிச்சந்திரன், தன் வாக்கை உரைத்தபின், “அய்யோ! அய்யோ!” என மீண்டும் மீண்டும் அழுகையுடன், மனம் மயங்கி நிலத்தில் விழுந்தார். அவரை அந்த நிலத்தில் விழுந்திருப்பதைப் பார்த்த அரசி, ஆழ்ந்த துயரத்தில் மூழ்கி, மிகுந்த புலம்பலுடன் கூறினாள்: “அரசே, உமக்கு எவ்வளவு பெரிய துன்பம் வந்தது! முன்பு ராஜபள்கையிலே உறங்கிய நீர் இன்று தரையில் வீழ்ந்திருக்கிறீர். கோடிக்கணக்கான மாடுகளுக்கு மேலான செல்வம் உமக்கிருந்தது; ப்ராமணர்களால் தீண்டப்படாத அந்தச் செல்வத்தின் அதிபதியான என் கணவர், இப்போது தரையில் உறங்குகிறாரே!” அவள் மேலும் புலம்பினாள்: “இந்திரனுக்கும் உபேந்திரனுக்கும் சமமான உமக்கு என்ன தீங்கு நேர்ந்தது? எவ்வளவு பரிதாபமான நிலையில் இன்று இப்படி வீழ்ந்து கிடக்கிறீர்?” இவ்வாறு கூறியவுடன், அந்த அழகிய இடை கொண்ட அரசியும், கணவரின் துயரத்தை தாங்க முடியாமல், மயங்கி விழுந்தாள். தாயும் தந்தையும் இப்படி நிலத்தில் உதவியின்றி கிடப்பதை, அந்த பசித்த பிள்ளை பார்த்து, துயரத்தில் துடித்தவண்ணம் கூறினான்: “அப்பா, அப்பா! என்னை உணவளியுங்கள்! அம்மா, அம்மா! எனக்கு ஏதாவது சாப்பாடு தாருங்கள்! எனக்கு மிகுந்த பசிக்கிறது, நாக்கு வறண்டு போய்விட்டது.” அந்த நேரத்தில், மகானாகிய விஸ்வாமித்திரர் அங்கு வந்தார். ஹரிச்சந்திரரை நிலத்தில் மயங்கி கிடப்பதைப் பார்த்து, அவர் தண்ணீர் தெளித்து, “எழுந்திரு, எழுந்திரு, ராஜாதி ராஜனே! இப்போது நான் கேட்ட பரிசை வழங்கு,” என்று சொன்னார். “கடன் உள்ளவனுக்கு தினம் தினம் துயரம் அதிகரிக்கிறது;” என்று கூறி, அவர் குளிர்ந்த நீர் தெளித்து அரசனை எழுப்பினார். அரசன் சுயநினைவுக்கு வந்ததும், விஸ்வாமித்திரரை பார்த்தான்; ஆனால் மீண்டும் மயங்கி விழுந்தான். இதைக் கண்ட முனிவர் கோபமடைந்தார். பின்னர், அந்த முனிவர் அரசனைத் தேற்றிக்கொண்டு, “நீ தர்மத்தை மதிப்பிடுகிறாய் என்றால், எனக்கு உரிய பரிசை வழங்கு,” என்று கூறினார். “சத்தியம் இருந்தால் சூரியன் பிரகாசிக்கிறான்; சத்தியத்தின் பேரில் பூமி நிலைத்திருக்கிறது; சத்தியமே உயர்ந்த தர்மம்; சத்தியத்தின் பேரில் சொர்க்கமும் நிலைகிறது. ஆயிரம் அச்வமேத யாகங்கள் மற்றும் சத்தியம் இரண்டையும் தராசில் போடினால், சத்தியமே மேலோங்கும். இல்லை என்றால், இவ்விதம் சமாதானமாக பேசுவதால் எனக்கு என்ன பயன்? பொய் பேசும், கொடுமை செய்கிற, ஏழை ஒருவரிடம் நான் ஏன் பேச வேண்டும்?” “நீ ஒரு அரசன் என்பதால் கேள்: இன்று எனக்கு உரிய பரிசை வழங்காவிட்டால், சூரியன் மேற்குத் தொடர்ச்சி மலையின் பின் மறையும் போது, நான் உன்னை சபிப்பேன்; அது நிச்சயம் நடக்கும்.” என்று கூறி, அந்த ப்ராமணர் அங்கிருந்து சென்றார். அரசன் அச்சத்தில் சிக்கிக்கொண்டான். செல்வம் இழந்துத் துன்பத்தில் வீழ்ந்த அரசனை, ப்ராமணரின் கடுமையான வார்த்தைகள் வேதனைப்படுத்த, அவரது மனைவி மீண்டும் கூறினாள்: “என் சொல்லை கேள்; சாபத்தின் தீயில் எரிந்து அழிவதை அனுபவிக்காதே.” இவ்வாறு மனைவி மீண்டும், மீண்டும் வற்புறுத்த, அரசன் பெரும் துயரத்தில் கூறினான்: “அன்புள்ளவளே, இதோ, உன்னை விற்கப் போகிறேன்; இது கொடுமையான செயலென்றாலும், இதைச் செய்ய வேண்டியதாயிற்று; இதைச் செய்ய எவரும் மனம் கொடுக்கமாட்டார்கள்.” “இவ்வளவு கடுமையான வார்த்தைகளை நான் பேசக்கூடுமா...” என்று சொல்லிக்கொண்டு, கண்கள், தொண்டை நீர்க்கட்டி, துயரத்தில் அழுது, மனைவியுடன் நகரத்திற்குச் சென்றான். அங்கே, “ஓ மக்கள்! என் வார்த்தையை கேளுங்கள்! யார் நான் என்று கேட்கிறீர்களா? நான் ஒரு கொடுமை செய்பவன், மனிதமில்லாதவன். நான் ஒரு ஆசுரன் போலவே; அல்லது அதைவிட பாவி. என் உயிரைவிட அதிகம் நேசிக்கும் என் மனைவியை விற்பதற்காக வந்திருக்கிறேன்; ஆனாலும் என் உயிரை விட்டுவிட முடியவில்லை. உங்களில் யாரேனும் ஒரு வேலைக்கார பெண் தேவைப்பட்டால், உடனே சொல்லுங்கள்; இன்னும் எனக்குள் சகிப்புத் தன்மை இருக்கும்போது.” அப்போது ஒரு வயதான ப்ராமணர் வந்து, “அரசே, எனக்கு அவளை வேலைக்காரியாகக் கொடுங்கள்; நான் வாங்குகிறேன், பணம் தருகிறேன். எனக்குச் சிறிது செல்வம் உண்டு; என் மனைவி மென்மையானவள், அவளால் வீட்டு வேலைகளைச் செய்ய முடியாது; எனவே அவளை எனக்குக் கொடு. உன் மனைவியின் திறமை, வயது, அழகு, பண்புக்கு ஏற்ப இந்தப் பணம் சரியானதாகும்; அதை ஏற்று, அவளை எனக்குக் கொடு,” என்று கூறினான். ப்ராமணர் இவ்வாறு கூறியபோது, ஹரிச்சந்திரரின் மனம் துயரத்தில் சிதறி, அவர் எதுவும் பதிலளிக்கவில்லை. பின்பு, ப்ராமணர் பணத்தைத் துணியின் முனையில் கட்டி, அரசியை முடியில் பிடித்து இழுத்து சென்றான். அப்போது, ரோஹிதாஸ்வன் தன் தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்து அழ ஆரம்பித்தான். அந்த கருங்கழுத்துப் பறவையின் இறகைப் போல் கூந்தல் கொண்ட அந்தக் குழந்தை, தாயின் உடையை பிடித்து அழுதான். அரசி ப்ராமணரிடம், “முனிவரே, தயவுசெய்து, ஒரு கணம் விடுங்கள்; என் பிள்ளையைப் பார்க்கட்டும். இனி இதுபோல் பார்க்க முடியாது,” என்று வேண்டினாள். பின்பு, “என்னைப் பார், மகனே! இப்போது அடிமைபணி செய்ய அழைத்துச் செல்லப்படுகிறேன். இனி நீ என்னைத் தொடாதே; இப்போது உனக்கு நான் அந்நியமாய் போய்விட்டேன்,” என்று கூறினாள். அந்த பையன் தாயை இழுத்துச் செல்லப்படுவதைப் பார்த்தவுடன், “அம்மா!” என்று அழுகையோடு ஓடினான். கண்களில் நீர் பெருகியது. ப்ராமணர் கோபத்தில் அந்த பையனை காலை கொண்டு தள்ளினான்; ஆனாலும், பையன் “அம்மா!” என்று அழைத்துக்கொண்டே, தாயை விடவில்லை. அரசி ப்ராமணரிடம், “முனிவரே, தயவு செய்து, இந்தப் பிள்ளையையும் வாங்குங்கள்; நான் உங்களிடம் அடிமையாய் இருந்தாலும், இவனில்லாமல் என் கடமைகளை நிறைவேற்ற முடியாது. மிகத் துயரத்தில் உள்ள எனக்குத் தயை செய்யுங்கள்; பசுவும் கன்றும் இணைவது போல, என்னையும் என் பிள்ளையையும் இணைத்துக் கொள்ளுங்கள்,” என்று வேண்டினாள். ப்ராமணர், “இந்தப் பணத்தை எடுத்து, பையனையும் எனக்குக் கொடு. ஆண்கள், பெண்கள் கடமைகள் குறித்த சாஸ்திரத்தின்படி, பணம் நிர்ணயிக்கப்பட்டுள்ளது—அது நூறு, ஆயிரம், இலட்சம், அல்லது கோடி எதுவாயினும் பரவாயில்லை,” என்று கூறினான். அப்போது பறவைகள், “பணம் துணியின் முனையில் கட்டப்பட்டது; பையனையும் தாயையும் ஒன்றாகப் பிணைத்து, ப்ராமணர் இருவரையும் அழைத்துச் சென்றார்,” என்று கூறின. தனது மனைவியும் மகனும் இவ்வாறு அழைத்துச் செல்லப்படுவதைக் கண்ட அரசன், பேரழுத்து துயரத்தில் மூச்சுவிடத் துடித்து, துயரத்துடன் புலம்பினான்.