மார்கண்டேயபுராணம்

மனிதர்கள் அறிவில் சிறந்தவர்களாக இருக்கலாம், ஆனால் அந்த அறிவு அவர்களுக்கு மட்டும் உரியது அல்ல. அனைத்து உயிரினங்களும்—மிருகங்கள், பறவைகள், விலங்குகள்—அறிவை உடையவர்களே. மனிதர்களிடம் உள்ள அறிவு, பறவைகள் மற்றும் விலங்குகளிலும் உள்ளது; அவற்றிடம் உள்ள அறிவும் மனிதர்களிடமும் உள்ளது. இவ்வாறு இருபுறமும் ஒத்த தன்மை காணப்படுகிறது. ஆனால், அறிவு இருந்தாலும், பட்டாம்பூச்சிகளைப் பாருங்கள்: பசித்துத் துன்புற்றபோதிலும், மயக்கத்தால் அவை தீயில் பாய்ந்து அழிகின்றன. அதுபோலவே, மனிதர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளிடம் ஆசையால் பற்றுக்கொண்டிருப்பதை, பேராசையால் எதிர்பார்ப்பதை காண்கிறோம். இப்படிப்பட்ட பேராசை, மாயையின் வலிமையால், மனிதர்களை பற்றுக்கோடல் என்ற சுழற்சிக்குள், மயக்கத்தின் குழிக்குள் வீழ்த்துகிறது. இதில் வியப்பொன்றும் இல்லை. உலகத்தின் இறைவனின் யோக நித்திரைதான் இது; ஹரியின் மகா மாயை உலகத்தை இவ்வாறு குழப்புகிறது. அந்த பரம சக்தி, அந்த புனித தேவி, ஞானிகளின் மனத்தையும் வலுக்கட்டாயமாக ஈர்க்கிறாள்; மகா மாயை மயக்கத்தையும் அளிக்கிறாள். அவளால், இந்தச் சபை மற்றும் அசபை உலகம் முழுவதும் உருவாக்கப்படுகிறது; அவள் திருப்தியடைந்தால், வரங்களை அளித்து, மக்கள் விடுதலையை அடையக் காரணமாகிறாள். அவளே பரம் ஞானம், நித்தியமான மோக்ஷ காரணி; உலகியலான பந்தத்திற்கும் காரணம், எல்லா சக்திகளுக்கும் தலைவி. அப்போது அரசர் கேட்டார்: “பெரியவரே! நீங்கள் சொல்வது அந்த மகாமாயை யார்? அவள் எப்படி பிறந்தாள்? அவளது செயல்கள் என்ன? அவளது இயல்பு, வடிவம், தோற்றம் ஆகியவை எவை? இதையெல்லாம் நான் அறிய விரும்புகிறேன்.” அப்போது முனிவர் பதிலளித்தார்: “அவள் நித்தியவள், உலகத்தின் உருவம்; அவளால் அனைத்தும் நிறைந்திருக்கிறது. இருந்தாலும், அவளது தோற்றம் பலவிதமானது. தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்ற அவள் தோன்றும் போதெல்லாம் அவள் பிறந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது; ஆனாலும், உலகில் அவளை எப்போதும் நித்தியவளாகவே குறிப்பிடுகிறார்கள். ஒரு மஹாகலப்பிரளய காலத்தில், விஷ்ணு யோகநித்திரையில் மூழ்கி, உலகம் ஒரே பெருங்கடலாக இருந்தபோது, அவர் சேஷனில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தார். அப்போது, விஷ்ணுவின் காதுகளில் இருந்த அழுக்கிலிருந்து இரண்டு கொடூரமான அசுரர்கள், மதுவும் கைடபனும், தோன்றி, பிரம்மாவை அழிக்க முயன்றனர். பிரம்மா, விஷ்ணுவின் நாபியில் தோன்றிய தாமரையில் அமர்ந்திருந்தார். அவர் அந்த இரு கொடூர அசுரர்களையும், தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஜநார்த்தனனையும் பார்த்தார். மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஹரியின் கண்களில் உறைந்திருந்த யோகநித்திரையைப் புகழ்ந்து, ஹரியை எழுப்ப வேண்டி ஸ்தோத்திரம் செய்யத் தொடங்கினார். பிரம்மா புகழ்ந்தார்: “உலகத்தின் தாயே, உலகத்தைத் தாங்கும் சக்தியே, பாதுகாப்புக்கும் அழிவுக்கும் காரணமானவளே, விஷ்ணுவின் புனித நித்திரையே, இறைவனின் ஒப்பற்ற ஒளியே! நீ ஸ்வாஹா, ஸ்வதா, வாஷட் எனும் வேத ஒலிகளின் சாரமே; அமிர்தமும், நித்தியமானவளும், மூவகை அளவாகவும் நிறைந்தவளும் நீயே. உச்சரிக்க முடியாத அந்த அரை அளவாகவும், சாயங்காலமாகவும், சாவித்ரீயாகவும், பரம தாயாகவும் நீயே. உன்னால் அனைத்தும் தாங்கப்படுகிறது; உன்னால் உலகம் உருவாக்கப்படுகிறது; உன்னால் பாதுகாக்கப்படுகிறது; உன்னால் எப்போதும் அழிக்கப்படுகிறது. படைப்பில் நீ படைப்பாகவும், பாதுகாப்பில் பாதுகாப்பாகவும், அழிவில் அழிவாகவும் இருப்பவளே! நீ பெரிய ஞானம், பெரிய மாயை, பெரிய அறிவு, பெரிய நினைவு; நீ பெரிய மயக்கம், பெரிய தேவி, பரம அரசி. எல்லா உயிர்களுக்கும் ஆதிப் பிரகிருதியும், மூன்று குணங்களையும் வெளிப்படுத்தும் சக்தியும் நீயே. காலத்தின் இரவு, மகா இரவு, கொடிய மாயை இரவும் நீயே. நீ ஸ்ரீ, ஐஸ்வர்யம், லஜ்ஜை, புத்தி, பாவம், போஷணம், திருப்தி, சாந்தி, பொறுமை ஆகிய அனைத்தும் நீயே. வாள், வேல், மழு, சக்கரம், சங்கு, வில், அம்பு, கணை, இரும்புக் கோல் ஆகிய ஆயுதங்களை ஏந்தும் வீரியும் நீயே. நீ எல்லா மென்மையிலும் மிக மென்மையானவளும், உன்னத அழகும் கொண்டவளும்; துறக்கும், அத்துறவுக்கும் மேலானவளும் நீயே. எங்கு எதுவும் இருப்பினும், அது உண்மையோ பொய்யோ, எல்லாவற்றின் சாரமும் சக்தியும் நீயே—உன்னை எப்படி புகழலாம்? உன்னால் உலகத்தை உருவாக்கும் பிரம்மாவும், தாங்கும் விஷ்ணுவும், அழிக்கும் சிவனும் நித்திரையில் ஆழ்த்தப்படுகிறார்கள்; அப்படியிருக்க, உன்னை யார் புகழ முடியும்? உருவங்களை எடுத்துக் கொள்பவர் விஷ்ணுவும், மகா ஈசனும் உன்னால் இயக்கப்படுகிறார்கள்; எனவே, உன்னை யார் புகழ முடியும்? உன் சக்திகளால் நீயே உன்னைப் புகழ்ந்து கொண்டிருப்பதால், இந்த இரண்டு வெல்ல முடியாத அசுரர்களை—மதுவும் கைடபனும்—மயக்கத்தில் ஆழ்த்தி விடு. உலகத்தின் இறைவன் அசுடனாக விழித்து, இந்த இரு பெரிய அசுரர்களை அழிக்க விழிப்புணர்வு பெறட்டும்.” அவ்வாறு பிரம்மா புகழ்ந்தபோது, அந்த இருண்ட தேவியும், விஷ்ணுவை எழுப்பி, மதுவையும் கைடபனையும் அழிக்க வேண்டி, அங்கே தோன்றினாள். பிரம்மாவின் கண்கள், வாய், மூக்கு, கை, இதயம், மார்பு ஆகிய இடங்களில் இருந்து அவள் வெளிப்பட்டாள். அவளால் விடுவிக்கப்பட்ட விஷ்ணு, பாற்கடலில் சேஷனில் இருந்த படுக்கையிலிருந்து எழுந்து, அந்த இரு அசுரர்களையும் பார்த்தார். மதுவும் கைடபனும், தீய எண்ணத்துடன், மிகுந்த வலிமையுடன், கோபத்தால் சிவந்த கண்களுடன், பிரம்மாவை அழிக்க முனைந்திருந்தனர். அப்போது ஹரி எழுந்து, தன் கரங்களால் மட்டும் ஆயுதமாக கொண்டு, ஐயாயிரம் ஆண்டுகள் அவற்றுடன் போரிட்டார். அந்த இருவரும், தங்கள் வலிமையில் மயங்கி, மகா மாயையால் மயக்கமடைந்து, கேசவனிடம், “நீ எங்களைப் பார்த்து ஒரு வரம் கேள்,” என்றனர். அப்போது விஷ்ணு சொன்னார்: “நீங்கள் என்மீது திருப்தியடைந்துள்ளீர்கள்—இன்று நீங்கள் இருவரும் என்னால் அழிக்கப்பட வேண்டும். வேறு எந்த வரமும் வேண்டாம்; இதுவே என் விருப்பம்.” முனிவர் கூறினார்: “அப்போது, தங்களை ஏமாற்றப்பட்டதாக உணர்ந்த மதுவும் கைடபனும், உலகம் முழுவதும் நீர் மட்டுமே இருப்பதை பார்த்தனர். அப்போது அந்த தாமரைக்கண் இறைவன் அவர்களை நோக்கி பேசினார்.