மார்கண்டேயபுராணம்

மர்கண்டேயர் வரலாற்றில், ஒரு சமயம், ஒரு வணிகர் சமாதி மற்றும் ஒரு சிறந்த அரசன் இருவரும் மனதிலுள்ள துன்பத்தால் சோகமடைந்தனர். “இவர்கள் எனக்காக அன்பில்லாமல் நடந்துகொள்கிறார்கள்,” என்று வணிகர் வருந்தினார். “நான் என்ன செய்ய முடியும்? என் மனம் அவர்களிடமிருந்து கடுமையாக ஆகிவிடாமல் இருக்க முயல்கிறேன்.” அப்போது மர்கண்டேய முனிவர் அருகில் வந்த அந்த வணிகரும் அரசனும், அவரை முறையாக வணங்கி, அருகில் அமர்ந்து உரையாடத் தொடங்கினர். அரசன் மர்கண்டேயரிடம் கேட்டான்: “பெருமையே, எனக்கு ஒரு கேள்வி உள்ளது. தயவு செய்து பதில் கூறுங்கள்: என் மனதை துன்பப்படுத்தும் காரணம் என்ன? அது தன்னுடைய ஆசைகளால் அடிமையாகிறது. என் ராஜ்யத்தை இழந்தும், அதில் உள்ள எல்லாவற்றிலும் எனக்கு பற்றுதல் இருக்கிறது. நான் அறிவுடன் இருப்பினும், அறியாமையுடன் இருப்பவனைப் போல இருக்கிறேன். இது என்ன, முனிவரே?” அவர் மேலும் கூறினார்: “இந்த வணிகரும், தன் மக்களால் ஏமாற்றப்பட்டு, மனைவியும் சேவகரும் விட்டு விலகி, தன் சொந்தவர்களும் துறந்து விட்டபோதும், அவர்களிடம் அவனது மனம் கட்டப்பட்டிருக்கிறது. எனக்கும் அவனுக்கும் இதே நிலை. நாங்கள் இந்த குறைகளை அறிந்தும், பற்றுதல் காரணமாக மனம் அவற்றை நோக்கி இழுக்கப்படுகிறது. இந்த மாயை எப்படிப்பட்டது? அறிவுள்ளவர்களிலும் ஏன் இந்த அறியாமை, இந்த பிழை ஏற்படுகிறது?” மர்கண்டேய முனிவர் பதில் அளித்தார்: “மகா பாக்கியசாலிகளே, எல்லா உயிரினங்களிலும் அறிவு உள்ளது; ஆனால், அவரவர் உணர்வுகளுக்கு ஏற்ப உலகம் வேறுபட்டதாகத் தெரிகிறது. சில உயிரினங்கள் பகலில் பார்வையற்றவை, சில இரவில் பார்வையற்றவை; சில உயிரினங்கள் இரவும் பகலும் சமமாகப் பார்க்கின்றன. மனிதர்கள் அறிவுடையவர்கள் என்றாலும், பிற உயிரினங்களும் அறிவு கொண்டவர்கள். மனிதர்களிடம் உள்ள அறிவு, மிருகங்களிலும் பறவைகளிலும் உள்ளது; அவற்றிடம் உள்ள அறிவும் மனிதர்களிடம் உள்ளது—இரண்டிலும் ஒற்றுமை உள்ளது. ஆனால், அறிவு இருந்தும், பசியால் துன்புறும் பட்டாம்பூச்சிகள், அறியாமையால் தீயில் பாய்ந்து அழிகின்றன. அதுபோல், மனிதர்கள் தங்களது பிள்ளைகளிடம் ஆசையால் பற்றுணர்ச்சி கொண்டிருப்பதையும், பேராசையால் பதிலளிப்பதை நாடுவதையும் நீ காண்கிறாயா? இவ்வாறு, மகா மாயையின் சக்தியால், மக்கள் பற்றும் மயக்கமும் கொண்ட இந்த சுழலில் வீழ்கிறார்கள். இதில் ஆச்சரியம் ஒன்றும் இல்லை; இது உலகத்தின் இறைவனான ஹரியின் யோக நித்திரை. இந்த மாயை உலகத்தை மயக்குகிறது. அறிவாளிகளின் மனங்களையும் அந்த தேவி, மகா மாயை, இழுக்கிறாள்; அவள் மாயையை அளிக்கிறாள். அவளால் இந்தச் சபலம், நிசபலம் ஆகிய அனைத்தும் தோன்றுகின்றன; அவள் திருப்தியடைந்தால், வரங்களை அளித்து, மக்களுக்கு மோட்சத்தின் காரணமாகிறாள். அவள் பரம அறிவு, நித்தியமான விடுதலியின் காரணம்; ஒரே நேரத்தில், அவள் பந்தத்தின் காரணியும், அரசர்களின் அரசியும். அப்போது அரசன் கேட்டான்: “பெருமையே, நீங்கள் கூறும் அந்த மகாமாயை என்ற தேவி யார்? அவள் எவ்வாறு பிறந்தாள்? அவளது செயல்கள் என்ன? அவளது இயல்பு, ரூபம், தோற்றம் ஆகியவை அனைத்தையும் கேட்க விரும்புகிறேன்.” முனிவர் கூறினார்: “அவள் நித்தியவள், பிரபஞ்சத்தின் உருவம்; அவளால் அனைத்தும் நிறைந்திருக்கிறது. அவளது தோற்றம் பலவகை. தேவர்களின் காரியங்களை நிறைவேற்ற அவள் தோன்றினாள் என்று சொல்லப்படுகிறது; ஆனாலும், அவள் எப்போதும் நித்தியவளாகவே உலகில் போற்றப்படுகிறாள். யுக முடிவில், விஷ்ணு உலகத்தை ஒரு பெரும் கடலாக மாற்றி, யோக நித்திரையில் ஆழ்ந்திருந்தபோது, அந்த புனித பிரபு சேஷனில் படுத்திருந்தார். அப்போது, விஷ்ணுவின் காதில் உள்ள அழுக்கு மூலம், மதுவும் கைடபனும் என்ற இரு கொடிய அரக்கர்கள் தோன்றி, பிரம்மாவை அழிக்க எண்ணினர். பிரம்மா, விஷ்ணுவின் நாபியில் தோன்றிய தாமரையில் அமர்ந்திருந்தார்; அவர் அந்த இரு அரக்கர்களையும், தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் ஜனார்த்தனனையும் பார்த்தார். மனதை ஒருமைப்படுத்தி, ஹரியின் கண்களில் உறைந்திருந்த யோக நித்திரையைப் போற்றி, விஷ்ணுவை எழுப்ப வேண்டி துதித்தார். பிரம்மா துதித்தார்: “உலகத்தின் தாயே, உலகைத் தாங்குபவளே, பாதுகாப்பும் அழிவும் தருபவளே, விஷ்ணுவின் புனித நித்திரையே, பகவான் நாயகனின் ஒப்பற்ற ஒளியே! நீ ச்வாஹா, நீ ச்வதா, நீ வாஷட் எனும் வேத ஒலியின் சாரமே; அமிர்தமே, நித்திய மாறாதவளே, மூன்று அளவிலும் நிலைபெற்றவளே. நீ எப்போதும் அரை அளவாக நிலைபெற்றவளும், சொல்ல இயலாதவளும்; நீ சாயங்காலம், சாவித்ரி தேவி, உன்னதமான தாயும். உன்னால் அனைத்தும் தாங்கப்படுகிறது; உன்னால் உலகம் உருவாகிறது; உன்னால் பாதுகாக்கப்படுகிறது; உன்னால் எப்போதும் அழிகிறது. படைப்பில், நீ படைப்பின் ரூபம்; பாதுகாப்பில், பாதுகாப்பின் ரூபம்; அழிவில், அழிவின் ரூபம்; பிரபஞ்சத்தின் உருவமே! நீ மகா அறிவு, மகா மாயை, மகா ஞானம், மகா நினைவு; நீ மகா மாயை, மகா தேவி, உன்னதமான அரசி. அனைவருக்கும் ஆதிப் பிரகிருதி; மூன்று குணங்களையும் வெளிப்படுத்துபவள்; காலத்தின் இரவும், மகா இரவும், மாயையின் கொடிய இரவும் நீயே. நீ லட்சுமி, நீ அரசியல், நீ நாணம், நீ அறிவு; நீ வெட்கம், ஊட்டம், திருப்தி, அமைதி, பொறுமை ஆகியவை. நீ வாளும், வேலும் ஏந்துபவள்; கொடியவள்; கதை, சக்கரம், சங்கம், வில், அம்பு, கட்டை, இரும்புக் கோல் ஆகிய ஆயுதங்களை ஏந்துபவள். நீ எல்லா மென்மையிலும் மேன்மையான மென்மை, உன்னதமான அழகு; நீ பரமாத்மா, அபராத்மாவிலும் உயர்ந்தவள், பரம தேவி. எங்கு எந்த பொருள் இருக்கிறதோ, அது உண்மையாயிருப்பினும், பொய்யாயிருப்பினும், எல்லாவற்றிலும் உன்னுடைய சக்தியே உள்ளது; உன்னை எப்படி போற்ற முடியும்? உன்னால் உலகத்தை உருவாக்கும் பிரம்மாவும், பாதுகாக்கும் விஷ்ணுவும், அழிக்கும் ருத்ரனும் தூக்கத்தால் கட்டுப்படுகிறார்கள்; அப்படி இருக்க, உன்னை இங்கு யார் போற்ற முடியும்? உருவம் எடுக்கும் விஷ்ணுவும், மகாதேவன் ஈசனும் உன்னால் செயல்படுகிறார்கள்; எனவே, உன்னை போற்றுவதற்கு யார் தகுதி பெற முடியும்?” இவ்வாறு, மர்கண்டேய முனிவர், மகாமாயையின் மாபெரும் இயல்பையும், அவளது சக்தியும், உலகில் நிகழும் பற்றும் மயக்கமும் எல்லாம் அவளின் விளையாட்டு என்பதை அரசனுக்கும் வணிகருக்கும் அருள்கூர்ந்து விளக்கியார்.