மார்கண்டேயபுராணம்

பெரியவரே, இந்தக் கதையை நான் உங்களுக்குச் சொல்கிறேன்: ஒரு நாள், ஒருத்தி தன் மகளிடம் பாசத்துடன் கூறினாள்: “குழந்தையே, பல நாட்கள் உன்னைப் பார்த்தாலும், அந்த நாட்கள் எனக்கு அரை கண நேரம் போல் தான் தோன்றுகிறது; ஆனால், தர்மம் குறைந்து வருகிறது. பெண்களுக்கு, தாய்வீட்டில் நீண்ட நாட்கள் தங்குவது பெருமை தருவதல்ல; உறவினர்கள் விரும்புவது, பெண் தன் கணவரின் வீட்டிலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதே. நீ, மூவுலகுக்கும் அதிபதியான சூரியனுடன் இணைந்திருக்கும் என் மகளே, நீ தாய்வீட்டில் நீண்ட நாட்கள் தங்கக்கூடாது. எனவே, உன் கணவரின் வீட்டிற்குச் செல்; நீ எனக்கு மரியாதை செய்தாய், அதனால் நான் மகிழ்கிறேன். ஆனாலும், உன் முகத்தை மீண்டும் காண வேண்டும், நல்ல நேரம் பார்த்து திரும்பி வா.” அந்த அன்பும் அறிவும் நிறைந்த தந்தையின் வார்த்தைகளை கேட்ட பிறகு, மகள் “அப்படியே செய்கிறேன்” என்று பணிவுடன் கூறினாள். தந்தைக்கு மரியாதை செய்து, அவள் வடக்கு குருக்கள் தேசத்திற்குச் சென்றாள். அங்கு, சூரியனின் வெப்பத்தையும், அவரது பிரகாசத்தையும் அஞ்சிய அவள், குதிரையின் வடிவம் எடுத்துக் கொண்டு, கடுமையான தவம் செய்தாள். அந்த நேரத்தில், சூரியன், அவளை சஞ்சனா என்று எண்ணாமல், இரண்டாவது மனைவியாகக் கருதி, இரண்டு மகன்களையும் ஒரு அழகிய மகளையும் பெற்றான். சாயை, தன்னுடைய பிள்ளைகளுக்கு மிகுந்த பாசம் காட்டினாள்; ஆனால், சஞ்சனாவின் மகளுக்கும், இரு மகன்களுக்கும் அவ்வளவு பாசம் இல்லை. தினமும் அன்பிலும், அனுபவத்திலும் வேறுபாடு காட்டினாள். மனுவும், பொறுமையுடன் அதை சகித்தான்; ஆனால், யமன் அதனை சகிக்க முடியவில்லை. கோபத்தில், அவன் காலை தூக்கி சாயையை அடிக்க நினைத்தான். ஆனால், சாயை பொறுமையுடன் இருந்ததால், அவன் கால் அவள்மேல் விழவில்லை. அப்போது, சாயை, உதடுகள் சிலிர்த்து, கைகள் நடுங்கி, கோபத்தில் யமனை சபித்தாள்: “நீ, மரியாதையைக் மீறி, உன் தந்தையின் மனைவியை கால் தூக்கி மிரட்டியதால், இன்று உன் கால் பூமியில் விழும்.” அம்மாவின் சாபத்தை கேட்ட யமன், பயத்தில் தந்தையிடம் சென்று, வணங்கி கூறினான்: “அப்பா, இது பெரிய ஆச்சரியம்! ஒருத்தி தன் மகனை சாபமிடுவதை நான் இதுவரை கேள்விப்படவில்லை. மனுவும் சொன்னார், நானும் அதையே நினைக்கிறேன்: பிள்ளைகள் தவறு செய்தாலும், தாய்க்கே தவறு இல்லை.” யமனின் இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட சூரியன், அந்த இருளை நீக்கும் பிரபுவாகியவர், சாயையை அழைத்து, அவள் எங்கே போனாள் என்று கேட்டார். அதற்கு அவள், “நான் சஞ்சனா, த்வஷ்ட்ருவின் மகள், விவஸ்வானின் மனைவி; இந்த பிள்ளைகள் என்கண் பிறந்தவர்கள்” என்று கூறினாள். விவஸ்வான் மீண்டும் மீண்டும் கேட்டபோதும், அவள் உண்மையைக் கூறவில்லை. அதனால், சூரியன் கோபத்தில் அவளுக்கு சாபம் இடத் தயாரானான். அப்போது, அவள் நடந்த அனைத்தையும் விவஸ்வானிடம் சொன்னாள். அந்த புனிதர் உண்மை தெரிந்த பிறகு, த்வஷ்ட்ருவின் இல்லத்திற்குச் சென்றார். மூவுலகிலும் போற்றப்படும் சூரியன் அங்கு வந்தபோது, த்வஷ்ட்ரு அவரை மிகுந்த பக்தியுடன் வரவேற்றார். சஞ்சனாவைப் பற்றி கேட்டபோது, விஸ்வகர்மா கூறினார்: “அவள் உங்களால் அனுப்பப்பட்டு, இங்கே வந்திருக்கிறாள்.” அப்போது, தியானத்தில் அமர்ந்த சூரியன், வடக்கு குருக்கள் தேசத்தில் குதிரை வடிவில் தவம் செய்கிற சஞ்சனாவை பார்த்தான். அவள் தவம் செய்வதன் நோக்கம், “என் கணவருக்கு மென்மையான வடிவும், நல்ல தோற்றமும் கிடைக்க வேண்டும்” என்பதாகும் என்பதை சூரியன் உணர்ந்தான். அப்போது, சூரியன், தன் மாமனான விஸ்வகர்மாவிடம், “இன்று என் பிரகாசத்தை குறைக்க வேண்டும்” என்று கேட்டான். தேவர்களால் போற்றப்படும் விஸ்வகர்மா, ஒரு வருட முயற்சியில் சூரியனின் பிரகாசத்தை குறைத்தார். இப்போது, நான் உங்களுக்கு சூரியனின் மகன் சாவர்ணி என்ற எட்டாவது மனுவின் தோற்றத்தை விரிவாகச் சொல்கிறேன். மகா மாயையின் சக்தியால், சூரியனின் மகன் சாவர்ணி, ஒரு மன்வந்தரத்தின் அதிபதியாக ஆனான். முந்தைய ஸ்வாரோசிஷ மன்வந்தரத்தில், சித்ரா வம்சத்தில் பிறந்த சுரதன் என்ற ஒரு மன்னன் இருந்தான். அவன் பூமியை முழுமையாக ஆட்சி செய்தான். அவன் தன் رعயைகளை, தன் உடலிலிருந்து பிறந்த பிள்ளைகள் போல் பாதுகாத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவனுக்கு எதிரிகள் தோன்றினார்கள்—அவர்கள் அவனது வம்சத்தையும், ஆற்றலையும் அழிக்க நினைத்தார்கள். அந்த மன்னன், பெரிய அதிகாரம் உடையவனாக இருந்தும், அந்த வம்ச அழிப்பவர்களுடன் போர் செய்தான். அவர்கள் குறைவானவர்களாக இருந்தும், அந்த போரில் அவன் தோல்வியுற்றான். பின்னர், தனது நகரத்திற்கு திரும்பி, தன் நாட்டை ஆட்சி செய்தான். ஆனால், அந்த நேரத்தில், சக்திவாய்ந்த எதிரிகள் அவனை சூழ்ந்தனர். அங்கும், அவன் நகரத்தில், அவனுடைய அமைச்சர்களும், தீய மனம் கொண்டவர்களும், அவன் பலஹீனமானதைப் பார்த்து, அவனது பொருளையும், படையையும் கைப்பற்றினார்கள். அந்த மன்னன், வேட்டையாடும் பெயரில், ஒற்றை குதிரையில் ஏறி, அடர்ந்த காடுக்குள் சென்றான். அங்கே, அவன், மேதாஸ் என்ற புகழ்பெற்ற முனிவரின் ஆசிரமத்தைப் பார்த்தான். அந்த ஆசிரமம் அமைதியுடனும், விலங்குகளின்றியும், முனிவரும், அவரது சீடர்களும் இருந்ததால் அழகாகவும் இருந்தது. அங்கு, அவன் சில நாட்கள் தங்கினான்; அந்த முனிவர் அவனை மரியாதையுடன் ஏற்றுக்கொண்டார். அவன், ஆசிரமத்திற்குள் சுதந்திரமாகச் சுற்றிக்கொண்டிருந்தான். அந்த இடத்தில், அவன் மனம் பாசத்தால் ஈர்க்கப்பட்டு, சிந்திக்கத் தொடங்கினான்: “என் முன்னோர்களும், நானும் பாதுகாத்த நகரம் இப்போது என் கையில் இல்லை; என் ஊழியர்கள், துன்மார்க்கமாக நடந்துகொண்டு, அதை நல்ல முறையில் பாதுகாப்பார்களா, இல்லையா என்று தெரியவில்லை. என் தலைவன், வீரமும் பெருமையும் உடைய யானை வீரன், இப்போது எதிரிகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கிறான்; அவன் இன்பம் அனுபவிப்பானா தெரியவில்லை. எப்போதும் என் அருளும், செல்வமும், உணவும் பெற்றவர்கள், இப்போது மற்ற மன்னர்களுக்காக வேலை செய்கிறார்கள். அவர்கள் வீண் செலவு செய்வதால், மிகவும் கஷ்டப்பட்டு சேர்த்த என் பொருளகம் விரைவில் காலியாகிவிடும்.” இப்படி பல விஷயங்களை சிந்தித்துக் கொண்டிருந்த அந்த மன்னன், முனிவரின் ஆசிரமம் அருகே ஒரு வணிகனை பார்த்தான்.