மார்கண்டேயபுராணம்

மார்கண்டேய முனிவர் கூறினார்: “வீரனே, நீ எனக்கு செய்த இந்த உதவியால் என் மனம் வெகுவாக மகிழ்ந்துள்ளது. இப்போது நான் சொல்வதைக் கவனமாக கேள். அரசே, உன் மகன் மிகுந்த வீரத்துடன் விளங்குவான்; அவன் அரசரின் சக்கரம் இந்த பூமியில் யாராலும் வெல்லப்பட முடியாததாக இருக்கும். அவன் எல்லா அறிவுகளின் சாராம்சத்தையும் அறிந்த ஞானியாகவும், தர்மத்தில் நிலைபெற்று வாழ்பவனாகவும் இருப்பான். புத்திசாலியே, அவன் அந்த மன்வந்தரத்தின் அதிபதியாக, உண்மையில் மனுவாகவும் விளங்குவான்.” இந்த வரங்களை வழங்கிய பின், அந்த நாகராஜனின் மகள் தன் தோழியைக் கட்டிப் பிடித்து, புனித முனிவரே, பாதாள உலகத்திற்கு திரும்பி சென்றாள். அங்கே, பூமியின் அதிபதி அவளுடன் மகிழ்ச்சியாக வாழ்ந்தான்; பல காலம் கடந்தது, அவன் தன் رعயைகளை பாதுகாத்தான். காலம் கடந்தபின், அந்த மகா அரசனுக்கு ஒரு மகன் பிறந்தான்; அது, பூர்ணமி இரவில் முழு நிலவு தோன்றுவது போல் அழகாகவும் பூரணமாகவும் இருந்தது. அந்த உன்னதர் பிறந்தபோது, மக்கள் அனைவரும் மகிழ்ந்தனர்; தெய்வீகமான மிருதங்கங்கள் முழங்க, மலர்களும் மழையாக பொழிந்தன. அவன் அழகான உருவத்தையும், எதிர்காலத்தையும், நல்லுணர்வையும் பார்த்து, கூடிய முனிவர்கள் அவனுக்கு 'உத்தமன்' என்று பெயர் சூட்டினார்கள். அந்தச் சிறந்த குலத்தில், நல்ல நேரத்தில், சிறந்த இலட்சணங்களுடன் பிறந்தவன் உத்தமன் என அறியப்படுவான். மார்கண்டேயர் தொடர்ந்தார்: உத்தமனின் மகன், 'உத்தமன்' என்று புகழ்பெற்றவன், மனுவாக ஆனான். பாகுரி, அவனது மகிமையை என்னிடம் இருந்து கேள். உத்தமனின் பிறப்பும், அவரது முழு கதையையும் எப்போதும் கேட்பவர்கள், ஒருபோதும் பகைமைக்குள்ளாக மாட்டார்கள். இதை கேட்கும் அல்லது சொல்லும் ஒருவரும், தம் பிரியமான மனைவிகள், மகன், உறவினர்கள் ஆகியோரிடமிருந்து பிரிந்து போக நேரிடாது. பிராமணரே, இப்போது அவன் ஆண்ட மன்வந்தரத்தைப் பற்றி நான் விவரிக்கிறேன்; அப்போது யார் இந்திரன், யார் தேவர்கள், யார் முனிவர்கள் என்று கேள். மற்றொரு பகுதிக்கு மார்கண்டேய முனிவர் தொடர்ந்தார்: ராசி மற்றும் விஸ்வகர்மாவின் மகளான தெய்வீக பெண்ணின் மகனாக மார்தாண்டன் இருந்தான்; அவருடைய மனைவி சஞ்ச்ஞா, அவரில் பானு பிறந்தான். அந்த விவஸ்வானின் மகனாக, பல்வேறு அறிவுகளில் சிறந்து விளங்கிய மனு பிறந்தான்; அதனால் அவன் வைவஸ்வத மனு என அழைக்கப்படுகிறான். ஒரு நாள், சஞ்ச்ஞா சூரியனை பார்த்தபோது கண்களை மூடினாள். இதைக் கண்ட சூரியன் கோபமடைந்து, கடுமையாகச் சொன்னான்: “நீ என்னை எப்போதும் பார்க்கும்போது கண்களை அடக்குகிறாய்; ஆகவே, அறியாமையுள்ளவளே, நீ யமனை, உயிரினங்களைக் கட்டுப்படுத்துபவனாகப் பிறப்பிக்கப்போகிறாய்.” அப்போது, அந்த தேவி பயந்து, கண்கள் அசைந்துபோனதை சூரியன் பார்த்து, மீண்டும் சொன்னான்: “இப்போது நீ எனைப் பார்க்கும் போது உன் பார்வை நிலை குலைந்துள்ளது; ஆகவே, உனக்கொரு மகளாக ஒரு நதி, விலோலா எனும் பெயருடன் பிறக்கப்போகிறாள்.” மார்கண்டேயர் கூறினார்: சூரியனின் சாபத்தால், சஞ்ச்ஞாவுக்கு யமனும், புகழ்பெற்ற பெரும் நதியான யமுனையும் பிறந்தனர். அந்த பிரபைமிக்க சஞ்ச்ஞா, சூரியனின் தீவிர ஒளியை தாங்க முடியாமல், “நான் என்ன செய்வது? எங்கே போவது? எங்கு அமைதி கிடைக்கும்? என் கணவர் என்மீது கோபப்படாமல் இருக்க என்ன செய்யலாம்?” என எண்ணிக் கொண்டாள். பலவிதமாக யோசித்தபின், பிரஜாபதியின் மகளான அந்த புணிதை, தன் தந்தையின் இல்லமே பாதுகாப்பாகும் என்று கருதினாள். தன் தந்தை வீட்டிற்கு செல்ல முடிவெடுத்த அவள், தன்னிடமிருந்து ஒரு நிழற்பிராயமான உருவை உருவாக்கினாள்; அவள் சூரியனுக்குப் பிரியமானவள் ஆனாள். சஞ்ச்ஞா அந்த நிழலிடம், “நான் பானுவின் வீட்டில் எப்படி நடந்துகொண்டேனோ, அதுபோல் நீயும் அவன் பிள்ளைகளிடமும் சூரியனிடமும் நன்றாக நடந்துகொள். யாராவது கேட்டாலும், நான் போனதைப் பற்றி பேசாதே; எப்போதும் ‘நான் சஞ்ச்ஞா’ என்பதே கூறு,” என்றாள். அப்போது, சாயை என்ற அந்த நிழல், “தேவியே, நீ சொன்னபடி, என் தலைமுடியைப் பிடித்தும், உன் கட்டளையின்படியும், சாபம் வந்தால் உண்மையையும் சொல்வேன்,” என்று பதிலளித்தாள். இவ்வாறு கூறியபின், சஞ்ச்ஞா தன் தந்தை வீட்டிற்குச் சென்றாள். அங்கு தவத்தால் பாவம் நீங்கிய த்வஷ்டாரை (விஸ்வகர்மா) பார்த்தாள். விஸ்வகர்மாவால் மிகுந்த மரியாதையுடன் வரவேற்கப்பட்ட அவள், குற்றமில்லாமல் சில காலம் தன் தந்தை வீட்டில் இருந்தாள். பிறகு, அவள் நீண்ட நாட்கள் தங்காமல் இருப்பதைப் பார்த்த தந்தை, அன்பும் மரியாதையுடனும் அவளைப் புகழ்ந்து, “மகளே, நான் பல நாட்கள் உன்னைப் பார்த்தாலும், அந்த நாட்கள் ஒரு கண நேரம் போலவே தோன்றுகிறது; ஆனால் தர்மம் குறைகிறது. பெண்களுக்கு உறவினர்களிடையே நீண்ட நாட்கள் தங்குவது சிறப்பல்ல; உறவினர்கள் விருப்பம், ஒரு பெண் தனது கணவரின் இல்லத்திலேயே இருக்க வேண்டும் என்பதே. நீ மூன்று உலகங்களின் அதிபதியான சூரியனுடன் இணைந்திருக்க வேண்டும்; எனவே, நீ என் வீட்டில் நீண்ட நாட்கள் தங்க வேண்டாம். ஆனால், மீண்டும் என்னை வந்து பார்க்க வேண்டும், மகளே,” என்றார். மார்கண்டேயர் கூறினார்: தந்தையின் வார்த்தையை ஏற்று, சஞ்ச்ஞா “சரி” என்று கூறி, அவரை வணங்கி, வடக்கு குருக்கள் தேசத்திற்கு சென்றாள். அங்கு, சூரியனின் வெப்பத்தையும் பிரபையையும் தவிர்க்க விரும்பி, அவள் குதிரை வடிவம் எடுத்துக்கொண்டு தவம் செய்தாள். இங்கே, சஞ்ச்ஞா தான் என்று எண்ணி, சூரியன் தன் இரண்டாவது மனைவியாக சாயையுடன் இரண்டு மகன்களையும் ஒரு அழகான மகளையும் பெற்றான். சாயை தன் பிள்ளைகளுக்கு மிகுந்த பாசம் காட்டினாள்; ஆனால் சஞ்ச்ஞாவின் மகள் மற்றும் இரண்டு மகன்களுக்கு அத்தகைய பாசம் காட்டவில்லை. தினம் தினம் அவள் பிள்ளைகளுக்காகவே அதிக அன்பும், இன்பமும் காட்டினாள்; மனு பொறுமையுடன் அதை சகித்துக் கொண்டான், ஆனால் யமன் அதை சகிக்க முடியவில்லை. ஒரு நாள், அவன் கோபத்தில், சாயையை அடிக்கக் கால் உயர்த்தினான்; ஆனால், சாயை பொறுமையுடன் இருந்ததால், அவன் கால் அவள்மீது விழவில்லை.