மார்கண்டேயபுராணம்

நகரவாசிகள் கூறிய கடுமையான வார்த்தைகளால் அவன் மனம் கலங்கியதை பார்த்து, விஸ்வாமித்திரர் கோபத்தாலும் வெறுப்பாலும் கண்கள் பெரிதாகி, அவனை அணுகி பேசினார். "அடக்கடவுளே! தீய நடத்தை கொண்டவன், பொய் சொல்லி வளைந்த வார்த்தைகள் பேசுகிறாய்! எனக்கு ராஜ்யத்தை அளித்துவிட்டு, இப்போது அதை மீண்டும் எடுத்து விட விரும்புகிறாயா?" என்று அவர் கடுமையாக கண்டித்தார். அந்த கடுமையான கண்டிப்பை கேட்டவுடன், அவன் நடுங்கி, "நான் போகிறேன்," என்று கூறி, விரைவாக தனது அன்பு மனைவியின் கையை பிடித்துக்கொண்டு அங்கிருந்து புறப்பட்டான். அவன் தன் மென்மையான மனைவியை, சோர்வால் தளர்ந்திருந்தவளாக இழுத்துச் சென்றபோது, கவுசிகர் திடீரென ஒரு குச்சியால் அவளை அடித்தார். மனைவி இவ்வாறு அடிபட்டதைப் பார்த்த அரசன் ஹரிச்சந்திரன், மிகுந்த துயரத்தில் "நான் போகிறேன்" என்று கூறி, வேறு எதையும் பேசவில்லை. அப்போது ஐந்து கருணைமிகு தேவர்கள் ஒருவருக்கொருவர், "இவ்வளவு பாவம் செய்கிற விஸ்வாமித்திரர் எந்த உலகங்களை அடைவார்?" என்று கேட்டனர். "யார் காரணமாக யஜ்ஞங்களில் சிறந்தவரானவர் தன் ராஜ்யத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டார்? யாருடைய விசுவாசத்தில் நாம் பெரும் யாகத்தில் தூய சோமத்தை அருந்தி, மந்திரங்களால் வழிநடத்தப்பட்டு மகிழ்ச்சியுடன் புறப்படுவோம்?" என்று அவர்கள் சோகத்துடன் பேசினர். அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்திரர், மிகுந்த கோபத்தில், "நீங்கள் அனைவரும் மனிதராக பிறப்பீர்கள்" என்று சாபம் இடினார். பின்னர் அவர்கள் இரக்கம் கேட்டபோது, அந்த மகானும் முனிவர் மீண்டும் பேசினார்: "மனிதராக பிறந்தாலும், உங்களுக்கு பிள்ளைகள் இருக்காது. திருமணம் செய்வதும், பொறாமை கொள்வதும் இருக்காது; ஆசை, கோபம் இல்லாமல், நீங்கள் மீண்டும் தேவர்களாக உயர்வீர்கள்." அப்பொழுது அந்த ஐந்து தேவர்கள் தாங்கள் விரும்பிய பாகங்களோடு குரு குலத்தில் பிறந்து, திரௌபதி கர்ப்பத்தில் பாண்டுவின் ஐந்து மகன்களாக அவதரித்தனர். அதனால், அந்த ஐந்து வீர பாண்டவர்கள், அந்த மகாமுனிவரின் சாபத்தினால் திருமணம் செய்யவில்லை. இதுவே பாண்டு மகர்களின் கதையின் ஆதாரம்; இவ்வாறு நான்கு வினாக்களுக்கு விடை கூறினேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்? ஜைமினி சொன்னார்: "நீங்கள் எல்லாவற்றையும் என் கேள்விகளுக்கேற்ப ஒழுங்காகச் சொன்னீர்கள். ஹரிச்சந்திரரின் கதையில் எனக்கு மிகுந்த ஆவல் உள்ளது. அந்த மகாத்மா கடும் துயரங்களை பொறுத்தார். இறுதியில் அவர் மகிழ்ச்சி அடைந்தாரா, இரண்டு பிறவியாளர்களில் சிறந்தவரே?" விஸ்வாமித்திரரின் வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன், மெதுவாக தனது துயரமடைந்த மனைவி சைவ்யா மற்றும் மகன் ரோஹிதனுடன் புறப்பட்டார். பூமியின் அதிபதி, வாரணாசி என்ற தெய்வீக நகரத்தை அடைந்தார்; அது மனிதர்களுக்குப் பொருந்தாதது, ஏனெனில் அது திரிசூலம் ஏந்தும் இறைவனால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. துயரத்தில் ஆழ்ந்த அவர், தன் அன்பு மனைவியுடன் கால்நடையாக அங்கே சென்றார்; நகரத்திற்குள் நுழைந்ததும், விஸ்வாமித்திரரை அங்கு கண்டு கொண்டார். அவரை வந்ததைப் பார்த்த விஸ்வாமித்திரர், அடக்கமும் மரியாதையும் கொண்டு நின்றார்; ஹரிச்சந்திரன், கைகளை கூப்பி, அந்த மகாமுனிவரிடம் கூறினார்: "முனிவரே, இது என் உயிரும், என் மகனும், என் மனைவியும்; உங்களுக்கு தேவையானதை, மிக உயர்ந்த அர்ப்பணையாக உடனே ஏற்கவும். அல்லது வேறு எதாவது பணியைச் செய்ய வேண்டும் என்றால், அதை அனுமதிக்கவும்." விஸ்வாமித்திரர் கூறினார்: "மாதம் முடிந்துவிட்டது, அரசே; எனக்கு என் கானிக்கையை வழங்க வேண்டும். ராஜசூய யாகத்திற்காக நீ அளிக்க வாக்குறுதி அளித்தாய்—உன் வார்த்தையை நினைவில் வைத்திருப்பாயா?" ஹரிச்சந்திரர் பணிவுடன், "பிராமணரே, இன்று மாதம் முடிந்துவிட்டது; மீதமுள்ள பாதி காணிக்கைக்காக சிறிது பொறுமை காட்டு," என்று கேட்டார். விஸ்வாமித்திரர், "சரி, மகாராஜா; நான் மீண்டும் வருவேன். ஆனால் இன்று தரவில்லை என்றால், உன்னை சபிக்க வேண்டியிருக்கும்," என்று கூறி அங்கிருந்து சென்றார். முனிவர் புறப்பட்டபின், அரசன் மனதில், "நான் வாக்குறுதியளித்த காணிக்கையை எப்படி வழங்குவேன்?" என்று சிந்தித்தார். "என் செல்வமும், நண்பர்களும் இப்போது எங்கே? பரிசு வாங்குவது எனக்கு தடை; நான் எப்படி வீழ்ச்சி அடைவேன்?" "நான் உயிரை விட்டுவிடலாமா? எந்த திசையில் போவேன்? ஏழையாகிவிட்டேன். நான் வாக்குறுதி நிறைவேற்றாமல் இறந்துவிட்டால்—" என்று எண்ணி, "நான் மிகத் தாழ்ந்தவனாக, பாவியாக, பிரம்மனின் உள்ளிருக்கும் புழுவாக ஆகிவிடுவேன்; இல்லாவிட்டால், அடிமையாக எனை விற்கட்டும்—அது மேல்," என்று தீர்மானித்தார். அரசன் இவ்வாறு மனம் குழம்பி, தளர்ந்து சிந்தனையில் வீழ்ந்திருப்பதைப் பார்த்த அவரது மனைவி, கண்ணீர் அடங்காத குரலில் கூறினாள்: "பெரிய அரசே, கவலை விடுங்கள், உங்கள் சத்தியத்தை காப்பாற்றுங்கள்; சத்தியத்தை கைவிட்ட மனிதரைச் சிதைவிடும் இடம் போல விலக்க வேண்டும். மனிதனுக்கு சத்தியத்தை காக்கும் கடமையைவிட உயர்ந்தது எதுவும் இல்லை என்று கூறுகிறார்கள். அக்னிஹோத்ரம் செய்தாலும், எல்லா தானங்களும் செய்தாலும், சொன்ன வார்த்தையை நிறைவேற்றாதவர்க்கு அவை எல்லாம் வீணாகிவிடும். முனிவர்கள் வாக்கியத்தில் சத்தியமே உயர்ந்ததாகக் கூறப்படுகிறது; கடலை கடந்துசெல்ல பொய் ஒரு தோணி போல இருந்தாலும், அது நிலைபடாதவர்களுக்கு வீழ்ச்சியையே தரும். ஏழு அஷ்வமேத யாகமும், ஒரு ராஜசூயமும் செய்த அரசன் கூட, ஒரு பொய் சொல்லினால் சுவர்க்கத்திலிருந்து வீழ்கிறான்." "அரசே, என் குழந்தை பிறந்தது," என்று கூறி, அவள் கண்ணில் நீர் ததும்ப, அரசன் அவளிடம், "அழுது வருந்தாதே, நல்லவளே; பிள்ளை உயிரோடு இருக்கிறான். யானை நடையையுடையவளே, ஏதும் சொல்ல விரும்பினால் கூறு," என்று சமாதானம் கூறினார். மனைவி பதிலளித்தாள்: "அரசே, என் பிள்ளை பிறந்தது; நல்ல பெண்களுக்கு மகன்கள் தான் பரிசு. ஆகவே, என்னையும் செல்வத்துடன் பிராமணருக்கு தானமாக அளியுங்கள்." இந்த வார்த்தைகளை கேட்ட அரசன் மயங்கி விழுந்தார்; தன்னுடன் திரும்பியதும், ஆழ்ந்த துயரத்தில், "இவ்வளவு பெரிய துயரை நீ எனக்குச் சொல்கிறாய், என் மனமே! இத்தனை நன்றியுள்ளவளாய் இருந்த நீ, இவ்வாறு பேசுகிறாயா? முன்பு புன்னகையுடன், இனிய வார்த்தைகள் பேசியதை மறந்துவிட்டாயா?" "அய்யோ! தூய புன்னகை கொண்டவளே, நீ இப்படிப் பேசுவது எப்படி? நானும் இப்படிச் சொல்ல மனம் வருவது எப்படி?" என்று வருந்தினார்.