மார்கண்டேயபுராணம்

அருமைமிக்க ஹரிச்சந்திரர் நகரத்தை விட்டு வெளியேற முயன்றபோது, அங்குள்ள மக்கள் துயரத்தால் வாடி, “ஐயோ! எங்களை எதற்காக விட்டுச் செல்கிறீர்கள்? எப்போதும் துன்பத்திலும் துயரத்திலும் இருக்கிறோம். நீர் தர்மத்திற்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டவர், மக்களுக்கு எப்போதும் அருள் செய்தவர்,” என்று அழுதார்கள். “மன்னா, நாங்களும் உம்முடன் வர அனுமதியுங்கள்; தர்மத்தை மதிப்பீர்கள் என்றால், ஒரு கணம் காத்திருக்கவும். உமது தாமரை போன்ற முகத்தைப் பார்த்து மகிழ விரும்புகிறோம். நாங்கள் தேனீகள் போல உமது முகத்தை நோக்கிப் பார்க்க விரும்புகிறோம். மீண்டும் எப்போது உம்மைப் பார்க்கப்போகிறோம்? முன்பும் பின்பும் உம்மைத் தொடர்ந்து செல்பவர்கள் யார்?” அவரது மனைவி, இளஞ்சிவப்பான குழந்தையைத் தூக்கிக்கொண்டு பின் தொடர, சேவகர்கள் யானைகள் போல் முன்பாக நடக்க, ஹரிச்சந்திரர் கால்நடையாக நகரத்தை விட்டு புறப்பட்டார். “ஐயோ! மன்னா, உங்கள் மென்மையான தோல் கொண்ட அழகிய மகன் உம்முடன் நடக்கிறான். அவன் முகம் இந்தப் பாதையில் தூசால் மூடப்பட்டு என்ன ஆகும்? தங்கியிருக்கவும், உமது தர்மத்தை காப்பாற்றவும்,” என்று மக்கள் வலியுறுத்தினர். “கருணையே உயர்ந்த தர்மம், குறிப்பாக க்ஷத்திரியர்களுக்குப் பொருந்தும். மனைவியும், மகனும், செல்வமும், தானியமும் என்ன? இவை அனைத்தையும் விட்டுவிட்டு நாங்கள் உமது நிழலாகவே இருக்கிறோம். ஐயோ, பெரிய மன்னா, எங்களை விட்டுச் செல்கிறீர்களே!” என்று அவர்கள் புலம்பினர். “நீர் எங்கு இருக்கிறீர்களோ, அங்கு நாங்களும் இருக்கிறோம்; நீர் இருக்கும் இடமே நமக்கு சுகம்; நீர் வாழும் நகரமே நமக்கு சொர்க்கம்.” இந்தக் கதைகளை கேட்ட ஹரிச்சந்திரர், மக்களின் துயரத்தால் வருந்தி, பாதையில் நின்றார். அவரை அப்படி கலங்கியிருப்பதைப் பார்த்த விஸ்வாமித்ரர், கோபத்தால் விழிகள் விரிந்தவாறே நெருங்கி, “நீ தர்மத்துக்கு விரோதமாக நடக்கிறாய்; பொய் சொல்லுகிறாய்! உன் ராஜ்யத்தை எனக்குக் கொடுத்துவிட்டபின், மீண்டும் அதை வாங்க நினைக்கிறாயே!” என்று கடுமையாகச் சொன்னார். இவ்வாறு திட்டப்பட்ட ஹரிச்சந்திரர் நடுங்கி, “நான் செல்கிறேன்,” என்று கூறி, தனது மனைவியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு விரைவாக நகர்ந்தார். அவ்வப்போது, தளர்வும் சோர்வும் அடைந்த மனைவியை இழுத்துச் செல்லும்போது, கவுஷிகர் தடியால் அவளைக் குத்தினார். இதைப் பார்த்த ஹரிச்சந்திரர் மிகுந்த துயரத்தில், “நான் செல்கிறேன்,” என்று மட்டும் கூறினார். அப்போது, ஐந்து கருணைமிக்க தேவர்கள், “இந்த விஸ்வாமித்ரர் எப்படி பாவ உலகை அடைவார்? யார் காரணமாக இந்த சிறந்த யாகிகன் தனது ராஜ்யத்திலிருந்து தள்ளப்பட்டார்? யாரது தர்மம் மூலம் நாம் பெரிய யாகத்தில் சுத்தமான சோமத்தை அருந்தி, மந்திரங்களால் வழிநடத்தப்பட்டு மகிழ்ச்சியுடன் செல்லப்போகிறோம்?” என்று பேசினார்கள். அவர்களின் வார்த்தைகளை கேட்ட விஸ்வாமித்ரர், கோபத்தால், “நீங்கள் அனைவரும் மனித பிறவி எடுப்பீர்கள்!” என்று சாபம் இடினார். பின்னர் அவர்கள் சமாதானம் செய்தபோது, “மனிதராக இருந்தாலும், உங்களுக்கு பிள்ளைகள் பிறக்காது; திருமணம், பொறாமை எதுவும் இருக்காது; விருப்பமும் கோபமும் இல்லாமல், மீண்டும் தேவர்களாக ஆகுவீர்கள்,” என்று அருள் செய்தார். அப்பொழுது அந்த ஐந்து தேவர்கள் தாங்கள் விரும்பிய பாகங்களாகக் குரு வம்சத்தில் பிறந்து, திரௌபதியின் உடலில் பாண்டு மகன்களாக அவதரித்தார்கள். அதனால், அந்த ஐந்து வீரமான பாண்டவர்கள் திருமணம் செய்யாமல் இருந்தனர்; இது அந்த முனிவரின் சாபத்தால் ஏற்பட்டது. இவ்வாறு, பாண்டவர்கள் குறித்த கதையின் அடிப்படையையும், நான்கு கேள்விகளுக்கான விளக்கத்தையும் உமக்கு கூறினேன். இன்னும் என்ன கேட்க விரும்புகிறீர்கள்? ஜைமினி சொன்னார்: “நீங்கள் என் கேள்விகளுக்கேற்ப எல்லாவற்றையும் அழகாக விளக்கியுள்ளீர்கள். எனக்கு ஹரிச்சந்திரர் கதையில் ஆழ்ந்த ஆர்வம் உள்ளது. அந்த மகாத்மா கடும் துன்பங்களை எதிர்கொண்டு இறுதியில் சுகம் அடைந்தாரா?” விஸ்வாமித்ரரின் வார்த்தைகளை கேட்ட ஹரிச்சந்திரர் மெதுவாக நகர்ந்தார்; அவரை அவரது துயரமுற்ற மனைவி சைவ்யா மற்றும் மகன் ரோகிதா பின்தொடர்ந்தனர். பூமியின் அதிபதி ஹரிச்சந்திரர், வாரணாசி எனும் தெய்வீக நகரை அடைந்தார்; அது மனிதர்களுக்காக அல்ல, அது திரிசூலம் ஏந்தும் பரமசிவனால் பாதுகாக்கப்படுகிறது. துயரத்தால் வாடி, தனது மனைவியுடன் கால்நடையாக அங்கு சென்றார். நகரத்தில் நுழையும்போது, விஸ்வாமித்ரர் அங்கு இருப்பதைப் பார்த்தார். அவரை நோக்கி, பணிவுடன், கையைக் கூப்பி, “முனிவரே, என் உயிரும், என் மகனும், என் மனைவியும் உமக்கு; உமக்கு ஏதேனும் தேவைப்பட்டால், இவற்றை உத்தம தானமாக ஏற்கவும். அல்லது வேறு ஏதேனும் பணியைச் செய்ய வேண்டும் என்றால், அனுமதி வழங்கவும்,” என்றார். விஸ்வாமித்ரர் சொன்னார்: “மாதம் முடிந்துவிட்டது, மன்னா; ராஜசூய யாகத்துக்காக நீர் எனக்கு வாக்குறுதி அளித்த தானத்தை இப்போது வழங்க வேண்டும்.” ஹரிச்சந்திரர், “பிராமணரே, இன்றே மாதம் முடிந்தது. மீதமுள்ள பாதி தானத்திற்காக சிறிது காலம் காத்திருங்கள்,” என்றார். விஸ்வாமித்ரர், “சரி, பெரிய மன்னா; நான் மீண்டும் வருவேன். ஆனால் இன்றைக்குள் தானம் தரவில்லை என்றால், உமக்கு சாபம் இடுவேன்,” என்று கூறி, அங்கிருந்து புறப்பட்டார். இதைப் பார்த்து, ஹரிச்சந்திரர் மனதில், “எப்படி நான் வாக்குறுதியளித்த தானத்தை வழங்குவேன்? என் நண்பர்களும், செல்வங்களும் எங்கே? நான் பரிசுப் பெற அனுமதிக்கப்படவில்லை; நான் எப்படி வீழ்ச்சியடைவேன்? உயிரை விட்டுவிடலாமா? எந்த திசையில் போவது? நான் வாக்குறுதி நிறைவேற்றாமல் இறந்தால், மிகக் கீழான பாவியாக, பிரம்மாவின் இதயத்தில் உயிரிழக்கும் புழுவாக ஆகிவிடுவேன். அதற்குப் பதிலாக, என்னை அடிமையாக விற்கும் நிலை வந்தாலும் பரவாயில்லை,” என்று சிந்தித்தார். அவரை இப்படிச் சோகத்தில் மூழ்கி, தாழ்ந்த மனதுடன், கவலையுடன் இருப்பதைப் பார்த்த அவரது மனைவி, கண்களில் கண்ணீர் ததும்ப, “மன்னா, கவலையை விட்டுவிட்டு உமது சத்தியத்தை நிலைநாட்டுங்கள். சத்தியத்தை விட்டு விடும் மனிதனைச் சிதைவிடும் சிதைவிடம் போல விலக்க வேண்டும்,” என்று கூறினார்.