सा कन्या अन्यान् नियुङ्क्ते, अथ सा एव नियोजिका भवति। तस्याः शुद्धिकारकाणि मन्त्राणि जप्यन्ते, कोपलोभाद्यपगमेन च तस्याः शुद्धिः क्रियते। या नियोजिका, सा मामपि नियुङ्क्ते—इच्छितस्य विरोधं वर्जयित्वा। यदि अन्येन तिरस्कृता वा ताडिता वा स्यात्, तर्हि या नियोजिका, सा तं नियुङ्क्ते। अतः प्राज्ञः कदापि तस्या अधीनः न भवेत्। परस्त्रीसङ्गादिषु मनः आत्मा च संयन्तव्यौ। या मामस्य कार्ये नियुङ्क्ते, तस्माद् बुद्धिमान् विचारयेत्। अपरास्त्री प्रियदम्पत्योः मध्ये वैरं सृजति। या स्त्री बान्धवानां मित्राणां पितरः पुत्राणां स्वजातीयानां च मध्ये वैरं करोति, तस्यै अभिचारकर्मणा रक्षणं कर्तव्यम्। तथैव, कठोरवचनसहनं, शास्त्राचारपालनं, धान्यं कर्षणात् गृहात्, गोदुग्धं, सर्पिः, अन्यानि च वस्तूनि—एतानि सा कन्या गृह्णाति। सा समृद्धधनस्य समृद्धिं हरति, सैव आत्मचौर्ये निरता, नित्यं गुह्यवृत्त्या वर्तते। सा पाकशालात्, अर्धपक्वान्नात्, कोष्ठात्, यच्च यत् परिभुज्यते, तेन सह सदा खादति। सा जनानां अवशिष्टं, दुर्लभं च भोजनं गृह्णाति; कर्मशालात्, कोष्ठात्, सिद्धसमृद्धिं गृह्णाति, द्विजश्रेष्ठ। सा सदा गवां च स्त्रीणां च स्तनात् पयः चौर्यं करोति; दध्नः सर्पिः, तिलात् तैलं, सुरागृहात् सुरां च चौर्यं करोति। सा कुसुमादिभ्यः वर्णं, कर्पासात् सूत्रं च गृह्णाति, आत्मचौर्ये निरता इति द्विजश्रेष्ठ, सदा चौर्यं करोति। रक्षणार्थं कृत्रिमां स्त्रीं मयूरद्वयं यथा निर्माय, गृहद्वारे रक्षणं लिखेत्, मलिनता वर्जनीया। हविर्भस्मना, धूपेन, देवताभ्यो हविः समर्प्य, दुग्धादिपात्रस्य शुद्धिः कार्य्या; एवं तेषां रक्षणं निर्दिष्टम्। अन्या तत्रैव वसन्ती क्लेशं जनयति; या पुरुषस्य मनः विचालयति, सा ‘चरन्ती कन्या’ इति कथ्यते। तस्या रक्षणं श्वेतसर्षपैः आसने, शय्यायां, भूमौ च यत्र सः वसति, तत्र कर्तव्यम्। नरः चिन्तयेत्—“एषा दुष्टबुद्धिः मां हिंसति”—इति, समाहितः भूः सूक्तं पुनःपुनः जपेत्। अन्या स्त्रीणां पुष्पाणि गृह्णाति; या एवं करोति, सा रजःचौर्या कन्या, रजोनिरोधिनीति प्रसिद्धा। तीर्थेषु, देवायतनेषु, शैलेन्द्रे, संगमे, कूपे च अभिषेकः कार्यः; तेन तस्या प्रभावः शम्यते। मन्त्रवित्, तत्त्वज्ञः, यथाकालं द्विजः, वा चिकित्सकः, उत्तमानि औषधानि संयोजयेत्। अन्या स्त्रीणां स्मृतिं हरति; सा ‘स्मृतिचौर्या कन्या’ इति कथ्यते। एकान्तवासनया तस्या प्रभावः शम्यते। अन्या बीजं हरति, या स्त्रीपुरुषयोः उभयोः भयप्रदा; शुद्धाहारसेवनात् स्नानाच्च तस्या प्रभावः शम्यते। अष्टमी ‘वैरेण्यकन्या’ इति कथ्यते, या लोके भयजननी, यया पुरुषः वा स्त्री च जनैः द्वेष्यते। तस्याः शम्यर्थं तिलं मधुना, दुग्धेन, सर्पिषा च अभ्यक्तं वह्नौ होमयेत्, मित्रविन्दाय च हविः दद्यात्; एवं तस्या प्रभावः शम्यते। द्विजोत्तम, एषां कन्यानां कुमाराणां च मध्ये अष्टत्रिंशत् अपत्यानि सन्ति; तेषां नामानि मत्तः शृणु। दन्ताकृष्टेः विजल्पा नाम कन्या जाता, तथा कलहा अपि; अवमानं, अनृतं, पापकथनं च—विजल्पायाः शान्त्यर्थं। ताम् अनुस्मरन् प्राज्ञः स्वगृहे च सततं जागरूकः स्यात्; कलहा नित्यं नराणां गृहेषु विवादं जनयति। सा कुलनाशस्य कारणं; तस्या शान्त्यर्थं शृणु—दूर्वाङ्कुरान् मधुना, सर्पिषा, दुग्धेन च अभ्यक्तान् हविषा होमयेत्। तान् छित्वा वह्नौ समर्पयेत्, मित्रं च स्तौयेत्; प्रजामातृभिः सह बालानां शान्तिः भवति। ते मां विद्याम्, तपः, दमम्, नियमम्, कर्षिकव्यापारे, वाणिज्ये च सिद्ध्यर्थं सदा शमयन्तु। ते यथायोग्यं पूजिताः सन्तुष्टाः स्युः—सर्वे कुष्माण्डाः, यातुधानाः, अन्ये च गणाः। महादेवस्य प्रसादेन, महेश्वरस्य इच्छया, एते सर्वे शीघ्रं सदा जनानां तुष्टिं कुर्युः। तैः तुष्टैः सर्वाणि पापानि, महापातकानि, अन्यानि च विघ्नहेतवः, सर्वे विनश्यन्तु। तेषां प्रसादेन विवाहादिकर्मसु, समृद्धिकार्येषु च, सर्वे विघ्नाः नश्यन्तु। धर्मकर्मणि, गुरुदेवपूजायाम्, जपहोमव्यवस्थायाम्, चतुर्दशयात्रासु च—सर्वत्र ते शान्तिं ददतु। शरीरस्वास्थ्ये, भोगे, सुखधनप्रदाने, वृद्धबालपीडितेषु च—मां सर्वदा शमयन्तु। सोमः, अम्बु, समुद्रः, सविता, वायुः, अग्निः—एवं कथ्यते—कालजिह्वः ताले स्थितः पुत्रः अभवत्। सः तेषां जिह्वासु स्थित्वा अशुचीन् बाधते; द्वौ पुत्रौ परिवर्तौ नाम, विकृतौ, द्विजश्रेष्ठ। तौ वृक्षशिखरेषु, खातेषु, प्राकारेषु, समुद्रे च वसतः; गुर्विण्याः शाखासु विचरन्ति। परिवर्तः क्रौष्टुकपक्षिणि दृश्यते, अन्यायाः गर्भः जातः; न वृक्षः, न पर्वतः, न प्राकारः, न महोदधिः—न खातम् अपि दुर्बला गर्भिणी स्त्री अतिक्रामेत्। या पुत्रं पिशुनं नाम धारयति, सः अङ्गे लग्नः वर्तते।