यदा ब्रह्मणा स्वशक्तिभिः स्तूयमाना देवी, त्वं स्वबलप्रभावैः मदु-कैटभाभ्यां दुर्जयाभ्यां मोहं कुरु, इति प्रार्थिता। तदा स जगतां नाथः अच्युतः शीघ्रं प्रबुध्यतां, तस्य चेतनां कुरु, यथा स एतौ महादैत्यौ हन्तुं शक्नुयात्, इति ब्रह्मा पुनः पुनः प्रार्थयामास। ऋषिः उवाच—एवं तदा ब्रह्मणा स्तूयमाना सा कृष्णवर्णा देवी, विष्णोः प्रबोधनाय मदु-कैटभयोः वधाय तत्र प्रादुरभवत्। सा च अजन्मनः ब्रह्मणः नेत्र-मुख-नासिक-भुज-हृदयं-उरः-प्रदेशेभ्यः उत्पन्ना साक्षात् दृश्यमानाऽभवत्। ततः तया मुक्ते स जगन्नाथः जनार्दनः एकस्मिन्समुद्रे शेषशय्यायामुत्थाय तौ दैत्यमदु-कैटभौ अपश्यत्। तौ मदु-कैटभौ दुष्टचित्तौ महाबलसमन्वितौ क्रोधात् रक्तलोचनौ ब्रह्मवधाय कृतनिश्चयौ ऊर्जितौ स्थितौ। तदा भगवाञ्छ्रीहरिः स्वकेवलभुजबलसमाश्रयः उत्थाय पञ्चसहस्रवर्षाणि ताभ्यां सह युद्धमकरोत्। तावपि स्वबलमदेन महान्मोहितौ केशवं प्रति 'वरं वृणुष्व' इति वचनमूचतुः। भगवानुवाच—'युवां मयि तुष्टौ; अद्यैव मया युवां विनश्येताम्। अन्यः कः वा वः अपेक्षितः वरः? एष एव मे कामः।' ऋषिः पुनरुवाच—तदा तौ मोहवशात् छलितौ, जलमयं विश्वं दृष्ट्वा, तौ पद्मनाभेन प्रोक्तौ—'यत्र पृथिवी जलैः अनावृता, तत्र नौ हन्याः; युद्धे पतावः, त्वं स्तुत्यः, मृत्युः नौ स्वीकृतः।' भगवान् शङ्खचक्रगदाधरः 'एवं भवतु' इति प्रत्युक्त्वा, चक्रेण तयोः शिरः कट्यौ च छित्त्वा तौ निहत्य। एवं सा देवी ब्रह्मणा स्वयमेव स्तूयमाना समुत्थिता। इदानीं अस्याः देव्या महात्मनः शक्तिं शृणु, यथाऽहं कथयामि। एवं एकाशीतितमः अध्यायः।