अत्र कथा आरभ्यते यथा श्रीमद् मार्कण्डेयपुराणे निर्दिष्टम्। तमःसमाच्छादकः कोपोत्पादकः सञ्जातः, तस्य चौर्यसम्भूता त्रयोः कन्याः उत्पन्नाः, याः स्वस्यार्थं गृह्णन्ति। तासु एकया सर्वं गृह्यते, अन्यया अर्धं, तृतीयया बलं गृह्यते। एताः दूषिताचारयुक्तेषु गृहेषु, दुष्टवृत्तिसम्पन्नेषु गृहस्थानेषु निवसन्ति। यदा अशुद्धपादाः जनाः पाकशालां प्रविशन्ति, अथवा दुष्टाः सभायां स्थिताः, अथवा तेषु गृहेषु यत्र विश्वासघातः भवति, तत्र सर्वत्र एताः स्वच्छन्दं विहरन्ति, यथेष्टं रमन्ति। किन्तु भ्रमणपुत्रः काकजङ्घः तत्र विशेषः अस्ति। तेन अधिष्ठितः कोऽपि नगरस्थः सुखं न प्राप्नोति। यः भोजनकाले गायति, अथवा हास्यं गायति, स तेन अधिष्ठितः भवति। यः संध्याकाले मैथुनं कुर्यात्, स तेन प्रविश्यते, द्विजश्रेष्ठ। यः रजस्वला स्त्री, सा तिसृः कन्याः जनयति। एक कन्या स्तनग्रहणी, द्वितीयाऽलङ्कारग्रहणी, तृतीयाऽप्रसवग्रहणी इति प्रसिद्धा। यदि विवाहकर्म सम्यक् न क्रियते, अथवा विलम्बेन क्रियते, तदा तासां मध्ये एकया स्त्रीस्तनौ गृह्यते। यदि श्राद्धं न दत्तं, अथवा मातरं न पूज्यते, विवाहितायाः कन्यायाः अलङ्कारः गृह्यते। यत्र शय्यागृहः अग्निहीनः, जलहीनः, धूपहीनः, दीपहीनः, शस्त्रहीनः, मुसलहीनः, सर्षपहीनः, तत्र सा प्रविश्य, नवजातं अपहृत्य, स्वं पुत्रं गृह्यते, जननी शीघ्रं तत्रैव शिशुं त्यजति, द्विजश्रेष्ठ। सा प्रसवग्रहणी, तीक्ष्णा, मांसभक्षिणी इति कथ्यते; अतः शय्यागृहे रक्षणं यत्नेन कर्तव्यम्। स्मृतिविस्मरणात्, रिक्तगृहवासात्, तस्याः पुत्रः प्रचण्डः विनाशं करोति। तस्याः पौत्रात् शतसहस्राणि लीका उत्पन्नानि, अष्ट जातयः चाण्डालानां, भयङ्कराः दण्डपाशसम्पन्नाः। तदा तृष्णया ताः लीका चाण्डालवंश्या: परस्परं आक्रम्य, अन्योन्यं भोक्तुम् इच्छन्ति। किन्तु प्रचण्डः ताः लीका संयम्य, तासां मध्ये नियमं स्थापयामास; तस्माद् नियमं शृणु। अद्यारभ्य यः लीकायाः आश्रयदाताः, तस्य महद् दण्डं दास्यामि, नात्र संशयः। यदि लीका चाण्डालवंश्या: गृहस्थाने प्रसवयन्ति, पूर्वसंसर्गः तत्क्षणात् विनश्यति। सा द्वौ कन्यौ प्रसूते—एकां यः पुरुषस्त्रीणां वीर्यं हरति, एकां वातरूपां, एकां अरूपां; एते तस्याः आयुधानि। गर्भान्ते, यः वातरूपा कन्या, यं पुरुषं स्त्रीं वा स्वपुत्रं क्षिपति, स वायुसुक्रसंपन्नः भवति, स्त्री अपि। अरूपा कन्या, यं स्पृशति, तत्क्षणं वीर्यहरणं करोति, विशेषतः यः मांसभक्षी, स्नानं विना खादति, वा असम्यक् खादति। किन्तु द्वेषिणी कन्या, भ्रुकुटीवक्रमुखी, द्वौ पुत्रौ मनुष्येषु उत्पन्नौ, तौ हानिकरौ प्रसिद्धौ। यः पुरुषः स्त्री वा अशुद्धः, निन्दायाम् रमते, चञ्चलः, दुष्टसंगी, स वीर्यविहीनः भवति। एतौ द्वौ तं गृह्णन्ति यः अन्येषां द्वेषं करोति—मातुः, भ्रातुः, मित्राणां, प्रियजनानां, बान्धवानां, वा अपरजनानां। यः द्वेष्यः, स धर्मे वा वित्ते वा नश्यति; किन्तु एकः स्वगुणैः जगति दुष्टकर्माणि प्रकाशयति। द्वितीयः अन्येषां गुणान्, मित्रत्वं, समाजस्थितिं अपकर्षति; एवं सर्वे एते दुष्टसंगिनः रोगस्य सन्ततिः, यस्य पापवृत्तिः जगत्सर्वं व्याप्य अस्ति। ततः क्रौस्तुकिः उवाच—भगवन्, त्वया विस्तारतः सर्वकथा, स्वरोजिषस्य कर्म जन्म च, मया श्रुतम्। अधुना तद् पद्मिनी नाम ज्ञानं, यद् भोगदं, तस्य निधीनां विस्तारं ब्रूहि। अष्ट निधयः सन्ति—तासां रूपं, पदार्थं, स्वभावं, यथावद् ब्रूहि, गुरो। मार्कण्डेयः उवाच—पद्मिनी नाम ज्ञानं लक्ष्मीः एव, निधयः तस्याः आवासाः; तेषां विवरणं शृणु। तासु पद्मः, महापद्मः, मकरः, कच्छपः, मुकुन्दः, नन्दकः, नीलः, शङ्खः चाष्टमः निधिः। यदा समृद्धिः अस्ति, तदा एते पूर्णरूपेण सन्ति, तेषां सफलतया सिद्धिः जायते; एते अष्ट निधयः तुभ्यं उक्ताः, क्रौस्तुके। साधूनां संगात्, देवकृपया, पुरुषस्य धनं एतेषु मार्गेषु सदा दृश्यते। तस्य स्वरूपं विस्तारतः ममातः शृणु—पूर्वं पद्मः नाम निधिः आसीत्; यः तं लभते, द्विजश्रेष्ठ, तस्य पुत्रः, पौत्रः, तेषां वंशजः, स पुरुषः सदा उदारतया युतः, तेन नियन्त्रितः भवति। स निधिः सात्त्विकः, महाभोगदः, सात्त्विकनिधिः; स सुवर्णरजतताम्रादीनां प्राप्तिं ददाति। स तानि क्रयविक्रयेषु प्रवृत्तः, यज्ञदानादिषु अपि। तदर्थं स सभाः, देवालयान् निर्माति; अन्यः निधिः महापद्मः, स अपि सात्त्विकः। येन नियन्त्रितः पुरुषः सात्त्विकप्रधानः भवति, पद्मरागादि रत्नानि लभते। स मुक्ताफलानि, प्रवालानि क्रयविक्रयम् करोति, योगनिष्ठानां वासस्थानानि ददाति।