शृणु, भगवन्, यथाऽयं धर्मोक्तः कथा-प्रवाहः प्रवर्तते— संपत्तिरपि कदाचित् विपत्तिरिव दृश्यते, बन्धनं च मोक्षरूपेण प्रकटते। यत्र च अशान्ताः अपवित्राश्च भवन्ति, तत्र ते पृथक् पुरुषान् मोहयन्ति। तैः प्रविष्टाः नराः स्वार्थात् पतन्ति, सायं रक्तमेघसंज्ञायां गृहं तेषां प्रवेशः स्यात्। यत्र धातृविधातृभ्यां सम्यग् न बलिः प्रदीयते, सहभोजने वा पानकाले वा जलबिन्दुभिः सह, तत्रैव ते प्रविशन्ति। नवसु स्त्रीषु तेषां संचारो भवति, शीघ्रमेव तत्र सन्ततिः जायते। तेषां द्वेषिणां त्रीन् पुत्रान् वदन्ति—आपहर्ता, ग्राहकः, तथा च तमःच्छादकः। तमःच्छादकस्य स्वरूपं शृणु। यदा दीपस्य तैलेन स्पर्शः, वा कर्षकशालां क्रमतः, तदा सः प्रविशति। यत्र मुसलः, उखलः, पादत्राणानि, स्त्रीणां वासांसि, शूपादीनि, वा पादेन आसनं कर्ष्यते, तत्र सः वर्तते। यत्र पूजां विहाय गृहस्थाः विश्राम्यन्ति, यत्र दक्षिणाग्निः स्थाप्य अन्यत्र नीयते, तत्र द्वेषपुत्र्यः प्रवर्तन्ते। तासु एका जिह्वायां स्थित्वा पुरुषाणां स्त्रीणां च मिथ्यावादिनी, अन्याऽन्यस्मै दूषणं जनयन्ती, शृणोति चैकाऽनवधानं, सा चात्यन्तं दुष्टा। एका उक्तं वचनं गृह्णाति, ग्राहिका भवति; अपराऽन्येषां मनः प्रविश्य तमसा आवृत्य दुष्टचित्ताऽस्ति। क्रोधं जनयन्ती या सा तमःच्छादिका; चौर्यजाः तिस्रः कन्यकाः स्वयम् आददते। सर्वमाददती, अर्धमाददती, बलमाददती—एताः दुष्टाचारगृहेषु, कुप्रवृत्तिगृहेषु वसन्ति। यदा अपवित्रपादाः जनाः पाकशालां प्रविशन्ति, वा दुष्टाः सभायाम्, वा विश्वासघातो गृहेषु दृश्यते, तत्र सर्वत्र ताः स्वच्छन्दं विचरन्ति, यथेष्टं रमन्ते। परिभ्रमणपुत्रः काकजङ्घः तत्र विशेषः। तेन प्रविष्टे नगरे कश्चन नानन्दं लभते; यो भोजने गायति, हास्यं वा करोति, स तेन प्रविश्यते। यः सन्ध्याकाले मैथुनं करोति, द्विजश्रेष्ठ, स तेन प्रविश्यते; या रजस्वला, सा तिस्रः पुत्र्यः प्रसूते—स्तनापहर्त्री, भूषणापहर्त्री, जात्यापहर्त्रीति। यदि विवाहकर्म सम्यक् न क्रियते, वा विलम्बेन, तदा तासां एका स्तनौ हरति। यदि श्राद्धं न दत्तं, वा मातरं न पूजयति, तदा भूषणं विवाहितायाः हरति। शयनगृहे यदि वह्निः, जलम्, धूपः, दीपः, शस्त्रं, मुसलः, सर्षपाः च न सन्ति, तदा सा प्रविश्य शिशुं हरति, स्वं सुतं गृह्णाति, जननी तत्रैव शिशुं त्यजति। सा जात्यापहर्त्री, तीव्रा, मांसभक्षिका; अतः शयनगृहे यत्नेन रक्षणीयम्। स्मरणस्य अल्पता, शून्यगृहवासः च, तस्याः पुत्रः प्रचण्डः सर्वं नाशयति। तस्याः पौत्रेभ्यः लक्षशः लीकाः जाताः, अष्टौ चाण्डालकुलानि, भीषणा यष्ट्यरिष्टपाशधारिणः। ततो भूखया ताः चाण्डाललिकाः परस्परं भक्षणे त्वरमाणाः अभवन्। प्रचण्डः ताः लीकाः नियमबद्धाः कृत्वा, नियममपि स्थापयामास— "यः कश्चिद् लीकाभ्यः आश्रयम् ददाति, तं घोरदण्डेन दण्डयिष्यामि, नात्र संशयः। यदि चाण्डाललीकाः गृहे प्रसवन्ते, पूर्वलीकाः तत्क्षणमेव नश्यन्ति।" सा द्वे पुत्र्यौ प्रसूते—एकां वीर्यापहर्त्रीं, एकां वातरूपिणीं, एकां च अरूपिणीं; एषा तस्याः शक्तिरेव। गर्भान्ते या वातरूपिणी, या यस्यापि गर्भं क्षिपति, स पुरुषः वातशुक्रग्रस्तो भवति, स्त्री अपि तथैव। अरूपिण्यपि तत्रैव, यं स्पृशति, वीर्यनाशं तस्य करोति, विशेषतः मांसभोजिनं, अब्द्धशुद्धं, वा विपरीतभोजिनम्। या द्वेषपुत्री, भ्रुकुटिकुटिलमुखी, तस्याः द्वौ पुत्रौ मनुष्येषु, हानिकारकौ प्रसिद्धौ। यः पुरुषः वा स्त्री वा अपवित्रः, दूषणप्रियः, चपलः, पापकृत्संघी च, स वीर्यं लुप्यते। तौ द्वावपि तं गृह्णीतः, यः मातरं, भ्रातरं, मित्रं, प्रियजनं, बान्धवं, वा परजनं द्वेष्टि। यः द्विष्टः, धर्मे वा अर्थे वा, नश्यति; एकः खलु स्वगुणेन पापकृतां कर्माणि लोके प्रकाशयति। द्वितीयः परदोषं, मैत्रीं, स्थानं च हरति। एते सर्वे पापसङ्गिनः रोगस्यैव सन्तानाः, यस्य पापकृत्यं जगद् व्याप्नोति। एवं कथां शृणुत्वा, क्रौस्तुकी उवाच—"भगवन्, त्वया सविस्तरं सर्वं कथितम्, स्वरौचिषस्य कर्म जन्म च। अधुना या पद्मिनीति विख्याता विद्या, या भोगप्रदा, तस्याः निधीनां स्वरूपं विस्तार्य वद। अष्टौ निधयः सन्ति, तासां रूपं, भावं, स्वभावं च यथावद् ब्रूहि।" तदा मार्कण्डेय उवाच—"सा पद्मिनी विद्या लक्ष्मीः स्वयम्, निधयः तु तस्याः निवासाः। तासां स्वरूपं, तत्त्वं, स्वभावं च शृणु मे वचः।