ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ੍ਵਾਹਾਕਾਰਂ ਸ੍ਤਨਂ ਦੇਵਾਃ ਪਿਤਰਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਧਾਮਯਮ੍ । ਮੁਨਯਸ਼੍ਚ ਵषਟ੍ਕਾਰਂ ਦੇਵਭੂਤਸੁਰੇਤਰਾਃ ॥ ੨੯.

ਦੇਵਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਵਾਲਾ ਸਤਨ, ਪਿਤਰ 'ਸਵਧਾ' ਵਾਲਾ ਸਤਨ, ਤੇ ਮੁਨੀ, ਦੇਵ, ਭੂਤ ਤੇ ਅਸੁਰ 'ਵਸ਼ਟ' ਵਾਲਾ ਸਤਨ ਪੀਂਦੇ ਹਨ।

ਹਨ੍ਤਕਾਰਂ ਮਨੁष੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਪਿਬਨ੍ਤਿ ਸਤਤਂ ਸ੍ਤਨਮ੍ । ਏਵਮਾਪ੍ਯਾਯਯਤ੍ਯੇषਾ ਵਤ੍ਸ ! ਧੇਨੁਸ੍ਤ੍ਰਯੀਮਯੀ ॥ ੨੯.

ਮਨੁੱਖ 'ਹੰਤਾ' ਵਾਲਾ ਸਤਨ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪੀਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਤ੍ਰੈਵੇਦਿਕ ਗਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਲਦੀ ਹੈ।

ਤੇषਾਮੁਚ੍ਛੇਦਕਰ੍ਤਾ ਚ ਯੋ ਨਰੋऽਤ੍ਯਨ੍ਤਪਾਪਕृਤ੍ । ਸ ਤਮਸ੍ਯਾਨ੍ਧਤਾਮਿਸ੍ਤ੍ਰੇ ਤਾਮਿਸ੍ਤ੍ਰੇ ਚ ਨਿਮਜ੍ਜਤਿ ॥ ੨੯.

ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੂੜ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸ਼੍ਚੇਮਾਂ ਮਾਨਵੋ ਧੇਨੁਂ ਸ੍ਵੈਰ੍ਵਤ੍ਸੈਰਮਰਾਦਿਭਿਃ । ਪਾਯਯਤ੍ਯੁਚਿਤੇ ਕਾਲੇ ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਾਯੋਪਪਦ੍ਯਤੇ ॥ ੨੯.

ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵੱਛਿਆਂ, ਦੇਵਤੇਆਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮੇਂ ਪੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੁਤ੍ਰ ! ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਮਾਨਵਾਃ । ਭੂਤਾਨਿ ਚਾਨੁਦਿਵਸਂ ਪੋष੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਤਨੁਰ੍ਯਥਾ ॥ ੨੯.

ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰਾਤਃ ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰ੍षਿਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍ । ਪ੍ਰਜਾਪਤੇਸ੍ਤਥੈਵਾਦਿਭਃ ਕਾਲੇ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਹਿਤਃ ॥ ੨੯.

ਇਸ ਲਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀ, ਪਿਤਰ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸੁਮਨੋਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਦੇਵਾਨਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਾਨਵਃ । ਤਤੋऽਗ੍ਨੇਸ੍ਤਰ੍ਪਣਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਬਲਯਸ੍ਤਥਾ ॥ ੨੯.

ਸੁਗੰਧੀ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨਿਯਤ ਭਾਗ ਵੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਗृਹਮਧ੍ਯੇ ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵੇਦੇਵੇਭ੍ਯ ਏਵ ਚ । ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਂ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਪ੍ਰਾਗੁਦੀਚ੍ਯਾਂ ਬਲਿਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ ॥ ੨੯.

ਘਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ; ਧਨਵੰਤਰੀ ਲਈ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੋਗ ਰੱਖੇ।

ਪ੍ਰਾਚ੍ਯਾਂ ਸ਼ਕ੍ਰਾਯ ਯਾਮ੍ਯਾਯਾਂ ਯਮਾਯ ਬਲਿਮਾਹਰੇਤ੍ । ਪ੍ਰਤੀਚ੍ਯਾਂ ਵਰੁਣਾਯਾਥ ਸੋਮਾਯੋਤ੍ਤਰਤੋ ਬਲਿਮ੍ ॥ ੨੯.

ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੋਮ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧਾਤ੍ਰੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਬਲਿਂ ਦ੍ਵਾਰੇ ਗृਹਸ੍ਯ ਤੁ । ਅਰ੍ਯਮ੍ਣੇऽਥ ਬਹਿਰ੍ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਗृਹੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸਮਨ੍ਤਤਃ ॥ ੨੯.

ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ ਧਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਭੋਗ ਦੇਵੇ; ਬਾਹਰ ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਤੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਨਕ੍ਤਞ੍ਚਰੇਭ੍ਯੋ ਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਬਲਿਮਾਕਾਸ਼ਤੋ ਹਰੇਤ੍ । ਪਿਤॄਣਾਂ ਨਿਰ੍ਵਪੇਚ੍ਚੈਵ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖਸ੍ਥਿਤਃ ॥ ੨੯.

ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਥਾਂ ਭੋਗ ਰੱਖੇ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੱਖ ਕਰਕੇ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਏ।

ਗृਹਸ੍ਥਸ੍ਤਤ੍ਪਰੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸੁਸਮਾਹਿਤਮਾਨਸਃ । ਤਤਸ੍ਤੋਯਮੁਪਾਦਾਯ ਤੇष੍ਵੇਵਾਚਮਨਾਯ ਵੈ ॥ ੨੯.

ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਧੀ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਏ।

ਸ੍ਥਾਨੇषੁ ਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪੇਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਾਸ੍ਤਾ ਉਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ । ਏਵਂ ਗृਹਬਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗृਹੇ ਹृਹਪਤਿਃ ਸ਼ੁਚਿਃ ॥ ੨੯.

ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕਰਕੇ, ਭੋਗ ਰੱਖੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘਰ ਦਾ ਭੋਗ ਕਰਕੇ, ਗ੍ਰਿਹਪਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਆਪ੍ਯਾਯਨਾਯ ਭੂਤਾਨਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਰ੍ਗਮਾਦਰਾਤ੍ । ਸ਼੍ਵਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਸ਼੍ਵਪਚੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਵਯੋਭ੍ਯਸ਼੍ਚਾਵਪੇਦ੍ਭੁਵਿ ॥ ੨੯.

ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਉਤਸਰਗ ਕਰੇ; ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੁਹੜਿਆਂ ਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਧਰਤੀ ਤੇ ਭੋਜਨ ਛਿੜਕੇ।

ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਂ ਹਿ ਨਾਮੈਤਤ੍ਸਾਯਂ ਪ੍ਰਾਤਰੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਆਚਮ੍ਯ ਚ ਤਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਾਰਾਵਲੋਕਨਮ੍ ॥ ੨੯.

ਇਹ ਰੀਤ 'ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ' ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਧ ਹੋ ਕੇ, ਸਿਆਣਾ ਮਨੁੱਖ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੇਖੇ।

ਮੁਹੂਰ੍ਤਸ੍ਯਾष੍ਟਮਂ ਭਾਗਮੁਦੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋऽਪ੍ਯਤਿਥਿਰ੍ਭਵੇਤ੍ । ਅਤਿਥਿਂ ਤਤ੍ਰ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨੋਦਕੇਨ ਚ ॥ ੨੯.

ਘੜੀ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਭਾਗ ਵੇਖੇ; ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਆਦਰ ਕਰੇ।

ਸਮ੍ਪੂਜਯੇਦ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਾਦਿਭਿਸ੍ਤਥਾ । ਨ ਮਿਤ੍ਰਮਤਿਥਿਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨੈਕਗ੍ਰਾਮਨਿਵਾਸਿਨਮ੍ ॥ ੨੯.

ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰੇ; ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਇੱਕੋ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਨਾ ਸਮਝੇ।

ਅਜ੍ਞਾਤਕੁਲਨਾਮਾਨਂ ਤਤ੍ਕਾਲਸਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਬੁਭੁਕ੍ਸ਼ੁਮਾਗਤਂ ਸ਼੍ਰਾਨ੍ਤਂ ਯਾਚਮਾਨਮਕਿਞ੍ਚਨਮ੍ ॥ ੨੯.

ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਭੁੱਖਾ, ਥੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੰਗਦਾ ਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ—

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰਤਿਥਿਂ ਸ ਪੂਜ੍ਯਃ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਬੁਧੈਃ । ਨ ਪृਚ੍ਛੇਦ੍ਗੋਤ੍ਰਚਰਣਂ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਞ੍ਚਾਪਿ ਪਣ੍ਡਿਤਃ ॥ ੨੯.

ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰਿਵਾਰ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਪਾਠ-ਪਾਠਸ਼ਾਲਾ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ।

ਸ਼ੋਭਨਾਸ਼ੋਭਨਾਕਾਰਂ ਤਂ ਮਨ੍ਯੇਤ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਮ੍ । ਅਨਿਤ੍ਯਂ ਹਿ ਸ੍ਥਿਤੋ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਸ੍ਮਾਦਤਿਥਿਰੁਚ੍ਯਤੇ ॥ ੨੯.

ਉਹ ਚਾਹੇ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਸਮਝੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਸਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ 'ਅਤਿਥੀ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤृਪ੍ਤੇ ਨृਯਜ੍ਞੋਤ੍ਥਾਦृਣਾਨ੍ਮੁਚ੍ਯੇਦ੍ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮੀ । ਤਸ੍ਮਾਦਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯੋ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਸ੍ਵਯਂ ਕਿਲ੍ਵਿषਭੁਙ੍ਨਰਃ ॥ ੨੯.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਘਰਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖੀ ਯਜਨ ਤੋਂ ਹੋਏ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ ਪਾਪਂ ਕੇਵਲਂ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਪੁਰੀषਞ੍ਚਾਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ । ਅਤਿਥਿਰ੍ਯਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਾਸ਼ੋ ਗृਹਾਤ੍ਪ੍ਰਤਿਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ॥ ੨੯.

ਉਹ ਪਾਪ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਗੰਦਗੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮਹਿਮਾਨ ਘਰ ਤੋਂ ਅਸਾ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਦੁष੍ਕृਤਂ ਤਸ੍ਮੈ ਪੁਣ੍ਯਮਾਦਾਯ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਅਪ੍ਯਮ੍ਬੁਸ਼ਾਕਦਾਨੇਨ ਯਦ੍ਵਾਪ੍ਯਸ਼੍ਨਾਤਿ ਸ ਸ੍ਵਯਮ੍ ॥ ੨੯.

ਜੇ ਕੋਈ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਵੀ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਭਲਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਪਾਪ ਘਰਵਾਲੇ ਕੋਲ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੂਜਯੇਤ੍ਤੁ ਨਰਃ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤੇਨੈਵਾਤਿਥਿਮਾਦਰਾਤ੍ । ਕੁਰ੍ਯਾਚ੍ਚਾਹਰਹਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਮਨ੍ਨਾਦ੍ਯੇਨੋਦਕੇਨ ਚ ॥ ੨੯.

ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦ ਕਰੇ।

ਪਿਤॄਨੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯੇਦ੍ਵਿਪ੍ਰਮੇਵ ਵਾ । ਅਨ੍ਨਸ੍ਯਾਗ੍ਰਂ ਤਦੁਦ੍ਧृਤ੍ਯ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯੋਪਪਾਦਯੇਤ੍ ॥ ੨੯.

ਉਹ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ, ਤੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ।

ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਞ੍ਚ ਯਾਚਤਾਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪਰਿਵ੍ਰਾਡ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਾਰਿਣਾਮ੍ । ਗ੍ਰਾਸਪ੍ਰਮਾਣਾ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਰਂ ਗ੍ਰਾਸਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ ॥ ੨੯.

ਉਹ ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਸੰਨਿਆਸੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਿਖਿਆ ਦੇਵੇ; ਭਿਖਿਆ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਚਾਰ ਗਲੀਆਂ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।

ਅਗ੍ਰਂ ਚਤੁਰ੍ਗੁਣਂ ਪ੍ਰਾਹੁਰ੍ਹਨ੍ਤਕਾਰਂ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ । ਭੋਜਨਂ ਹਨ੍ਤਕਾਰਂ ਵਾ ਅਗ੍ਰਂ ਭਿਕ੍ਸ਼ਾਮਥਾਪਿ ਵਾ ॥ ੨੯.

ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਿਖਿਆ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਯਥਾਵਿਭਵਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾਤਿਥੀਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਜ੍ਞਾਤੀਨ੍ ਬਨ੍ਧੂਂਸ੍ਤਥਾਰ੍ਥਿਨਃ ॥ ੨੯.

ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਮਹਿਮਾਨ, ਘਰ ਦੇ ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਕੇ, ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

ਵਿਕਲਾਨ੍ ਬਾਲਵृਦ੍ਧਾਂਸ਼੍ਚ ਭੋਜਯੇਚ੍ਚਾਤੁਰਾਂਸ੍ਤਥਾ । ਵਾਞ੍ਛਤੇ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯੋऽਨ੍ਨਮਕਿਞ੍ਚਨਃ ॥ ੨੯.

ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਵੇ ਜੋ ਅਸਹਾਇ ਹਨ, ਬੱਚੇ, ਵੱਡੇ, ਤੇ ਚਤੁਰ ਹਨ, ਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਨੇ ਪੀੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।