ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਲੋਕਿਤਾ । ਯਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਕਲ੍ਯਾਣਿ ! ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਵਰ੍ਧਯਸੇ ਪੁਨਃ॥੧੬.

ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਸਵਭਾਵਕਲਿਆਣੀ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾਚਿਤ੍ ਪਤਿਸਮਾ ਗਤਿਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚੋਪਕਾਰਾਯ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ॥੧੬.

ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਪਤਿਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਹ ਚ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੈਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ । ਨਾਰੀ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਹਿ ਦੇਵਤਾ॥੧੬.

ਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।

ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ! ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯਾ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਆਰ੍ਯਾਯਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਥਾਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ॥੧੬.

ਸੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਈ ਹੈਂ, ਦੱਸ, ਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਏਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਦੁਃ ਖਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਖ੍ਯਾਪਾਸ੍ਤਸਤ੍ਕਰ੍ਮਦਿਨਨਕ੍ਤਨਿਰੂਪਣਾਃ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਸਤਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਯਾਚਨ੍ਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਯਥਾਵਦਵਿਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਅਹਂ ਤਦਰ੍ਥਮਾਯਾਤਾ ਸ਼ृਣੁ ਚੈਤਦ੍ਵਚੋ ਮਮ॥੧੬.

ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸੀ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।

ਦਿਨਾਭਾਵਾਤ੍ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਮਭਾਵੋ ਯਾਗਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤਦਭਾਵਾਤ੍ ਸੁਰਾਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਨੋਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ॥੧੬.

ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੁਕਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ।

ਅਹ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਾਦੁਚ੍ਛੇਦਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤਦੁਚ੍ਛੇਦਾਦਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਦੁਚ੍ਛੇਦਮੇष੍ਯਤਿ॥੧੬.

ਦਿਨ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਕਣ ਨਾਲ, ਮੀਂਹ ਨਾ ਪੈਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਚੇਦੇਤਤ੍ ਜਗਦੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਾਪਦਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਲੋਕਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਧਰ੍ਤਤਾਂ ਰਵਿਃ॥੧੬.

ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾ ਦਇਆ ਕਰ—ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਭਾਗੇ ! ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਤ੍ਯਤਿਮਨ੍ਯੁਨਾ॥੧੬.

ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ: 'ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਯਦਿ ਵਾ ਰੋਚਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ! ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਨਾਦਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਦੇਹਂ ਭਰ੍ਤਾਰਞ੍ਚ ਨਵਂ ਤਵ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗੀ।

ਮਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਮਾਰਾਧ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਮਾਨਯਾਮਿ ਤੇ॥੧੬.

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਯਾ ਸੂਰ੍ਯਮਾਜੁਹਾਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਅਨਸੂਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨਿਸ਼ਿ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਨ ਗਈ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ । ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਮੁਦਯਮਾਰੁਰੋਹੋਰੁਮਣ੍ਡਲਃ॥੧੬.

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡਾ ਗੋਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਉਤਰੇ।

ਸਮਨਨ੍ਤਰਮੇਵਾਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਯੁਜ੍ਯਤ । ਪਪਾਤ ਚ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਜਗृਹੇ ਚ ਸਾ॥੧੬.

ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਫੜ ਲਿਆ।

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ! ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍ । ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾਵਾਪ੍ਤਂ ਤਪਸਃ ਕਿਂ ਚਿਰੇਣ ਤੇ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ! ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ—ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਹਰ ਫਲ ਲਿਆ ਹੈ।

ਯਥਾ ਭਰ੍ਤृਸਮਂ ਨਾਨ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਰੂਪਤਃ ਸ਼ੀਲਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾਙ੍ਮਾਧੁਰ੍ਂਯ੍ਯਾਦਿਭੂषਣੈਃ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਲਣ, ਬੁਧੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ।

ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਵ੍ਯਾਧਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਯੁਵਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਜੀਵਿਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍॥੧੬.

ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ।

ਯਥਾ ਭਰ੍ਤृਸਮਂ ਨਾਨ੍ਯਮਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੈਵਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਪੁਨਰ੍ਜੋਵਤ੍ਵਨਾਮਯਃ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਉਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਜਵਾਨ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਕਰ੍ਮਣਾ ਮਨਸਾ ਵਾਚਾ ਭਰ੍ਤੁਰਾਰਾਧਨਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਯਥਾ ਮਮੋਦ੍ਯਮੋ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤਥਾਯਂ ਜੀਵਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਃ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਮੇਰਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਕਰਮ, ਮਨ ਤੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਰਹੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀਵਨ ਪਾਵੇ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਤੋ ਵਿਪ੍ਰਃ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਵ੍ਯਾਧਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਯੁਵਾ । ਸ੍ਵਭਾਭਿਰ੍ਭਾਸਯਨ੍ ਵੇਸ਼੍ਮ ਵृਨ੍ਦਾਰਕ ਇਵਾਜਰਃ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਠ ਗਿਆ, ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਮੁੜ ਜਵਾਨ, ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਘਰ ਨੂੰ ਰੌਸ਼ਨ ਕਰਦਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਮਰ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ।

ਤਤੋऽਪਤਤ੍ ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਰ੍ਦੇਵਵਾਦ੍ਯਾਦਿਨਿਸ੍ਵਨਃ । ਲੇਭਿਰੇ ਚ ਮੁਦਂ ਦੇਵਾ ਅਨਸੂਯਾਮਥਾਬ੍ਰੁਵਨ੍॥੧੬.

ਫਿਰ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਰ ਵੱਜੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ; ਉਹ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ।

ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਵਰਦਾਸ੍ਤੇ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ॥੧੬.

ਦੇਵਤੇ ਆਖਦੇ ਹਨ: ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਵਰ ਮੰਗ! ਤੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਯਦਿ ਦੇਵਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾ ਮੇ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਵਰਦਾ ਵਰਯੋਗ੍ਯਾ ਚ ਯਦ੍ਯਹਂ ਭਵਤਾਂ ਮਤਾ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਪਿਤਾਮਹ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹਨ, ਜੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੇ ਯੋਗ ਹਾਂ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਸਮਝਦੇ ਹੋ—

ਤਦ੍ਯਾਨ੍ਤੁ ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ-ਵਿष੍ਣੁ-ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਾਃ । ਯੋਗਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੁਯਾਂ ਭਰ੍ਤृਸਹਿਤਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮੁਕ੍ਤਯੇ॥੧੬.

ਤਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਮਹੇਸ਼ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਜਾਣ, ਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜੋਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਦੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਮਿਲੇ।

ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾਂ ਦੇਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮ-ਵਿष੍ਣੁ-ਸ਼ਿਵਾਦਯਃ । ਪ੍ਰੋਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਯਥਾਨ੍ਯਾਯਮਨੁਮਾਨ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍॥੧੬.

ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ,' ਤੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਢੰਗ ਸੀ, ਉਥੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤ੍ਰਯੋਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ਪੁਤ੍ਰਾਵੂਚਤੁਃ ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਵੇਗਾਦਾਤ੍ਮਪੁਰਂ ਤਤਃ । ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਵਨ੍ਦਿषੁਃ ਪਾਦੌ ਦਿਦृਕ੍ਸ਼ੁਸ਼੍ਚ ਮਦਾਲਸਾਮ੍ ॥ ੨੩.

ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜਦ ਆਪਣਾ ਸ਼ਹਿਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਸੀਸ ਨਿਵਾਇਆ, ਤੇ ਮਦਾਲਸਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਤੜਪ ਸੀ।

ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਨਮੁਦ੍ਵਿਗ੍ਨਮਪ੍ਰਹृष੍ਟਮੁਖਂ ਪੁਰਃ । ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾਕਾਰਂ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਵਦਨਂ ਤਤਃ ॥ ੨੩.

ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਤ ਤੇ ਉਦਾਸ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ; ਫਿਰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਚਮਕ ਪਏ।

ਅਨ੍ਯਮੁਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਂ ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਦਿष੍ਟ੍ਯੇਤਿਵਾਦਿਨਮ੍ । ਪਰਿष੍ਵਜਨ੍ਤਮਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਤਿਕੌਤੂਹਲਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥ ੨੩.

ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਖਿੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, 'ਵਾਹ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ!' ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ।