ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦੇਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਾਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਾਃ॥੧੬.

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚਰ੍ਣਾਨਿ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਦੇਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਥਾਤ੍ਮਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਨਸਂਚਯਃ॥੧੬.

ਸਾਧਵੀ! ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਜ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ੍ਤਤਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵ-ਤਪੋ-ਦਾਨੈਰ੍ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਦਾ॥੧੬.

ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਸਚ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਤਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੋ।

ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਵਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ-ਪੁਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ॥੧੬.

ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਗ ਅਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਜਾਤਿਵਿਹਿਤਾਨੇਵ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍॥੧੬.

ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਧਵੀ! ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਦਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੈਰ੍ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਪਹਾਰਿਣ੍ਯਃ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵ ਹਿ॥੧੬.

ਪਰਤੂ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਠਨ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਗਈ ਪੂਣ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪृਥਗ੍ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਿਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵੈਤਾਨ੍ ਲੋਕਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ॥੧੬.

ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਯਜਨ, ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਮਹਾਭਾਗੇ ! ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਤਿਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਯਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ॥੧੬.

ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧਵੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।

ਯਦ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਯਚ੍ਚ ਪਿਤ੍ਰਾਗਤੇਭ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਨਂ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਧਂ ਕੇਵਲਾਨਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾ ਨਾਰੀ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵ॥੧੬.

ਪਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਤਥਾਦਰਾਤ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਤ੍ਰਿਪਤ੍ਨੀਂ ਤਾਮਨਸੂਯਾਮਿਦਂ ਵਚਃ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਵਾਕ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਅਤਰੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਾਕ ਕਿਹਾ।

ਧਨ੍ਯਾਸ੍ਮ੍ਯਨੁਗृਹੀਤਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਾਪ੍ਯਵਲੋਕਿਤਾ । ਯਨ੍ਮੇ ਪ੍ਰਕृਤਿਕਲ੍ਯਾਣਿ ! ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾਂ ਵਰ੍ਧਯਸੇ ਪੁਨਃ॥੧੬.

ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਤੇ ਕਿਰਪਾ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ, ਸਵਭਾਵਕਲਿਆਣੀ, ਮੇਰੀ ਸ਼ਰਧਾ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।

ਜਾਨਾਮ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਨਾਰੀਣਾਂ ਕਾਚਿਤ੍ ਪਤਿਸਮਾ ਗਤਿਃ । ਤਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਸ਼੍ਚੋਪਕਾਰਾਯ ਇਹ ਲੋਕੇ ਪਰਤ੍ਰ ਚ॥੧੬.

ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵਧੀਕ ਕੋਈ ਰਾਹ ਨਹੀਂ; ਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰੀਤ ਇੱਥੇ ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਪਤਿਪ੍ਰਸਾਦਾਦਿਹ ਚ ਪ੍ਰੇਤ੍ਯ ਚੈਵ ਯਸ਼ਸ੍ਵਿਨਿ । ਨਾਰੀ ਸੁਖਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਨਾਰ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਹਿ ਦੇਵਤਾ॥੧੬.

ਪਤੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਇੱਥੇ ਤੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਔਰਤ ਸੁਖ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਔਰਤ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਦੇਵਤਾ ਹੈ।

ਸਾ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰੂਹਿ ਮਹਾਭਾਗੇ ! ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਯਾ ਮਮ ਮਨ੍ਦਿਰਮ੍ । ਆਰ੍ਯਾਯਾ ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਥਾਰ੍ਯੇਣਾਪਿ ਵਾ ਸ਼ੁਭੇ॥੧੬.

ਸੋ, ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ! ਹੁਣ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਈ ਹੈਂ, ਦੱਸ, ਆਰੀਏ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਤੂੰ ਕੀ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ?

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਏਤੇ ਦੇਵਾਃ ਸਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਾਮੁਪਾਗਮ੍ਯ ਦੁਃ ਖਿਤਾਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਵਾਖ੍ਯਾਪਾਸ੍ਤਸਤ੍ਕਰ੍ਮਦਿਨਨਕ੍ਤਨਿਰੂਪਣਾਃ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਏ, ਤੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰਲੇ ਕੰਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀਆਂ ਸਤਕਰਮਾਂ ਤੋਂ ਵੰਜੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਯਾਚਨ੍ਤੇऽਹਰ੍ਨਿਸ਼ਾਸਂਸ੍ਥਾਂ ਯਥਾਵਦਵਿਖਣ੍ਡਿਤਾਮ੍ । ਅਹਂ ਤਦਰ੍ਥਮਾਯਾਤਾ ਸ਼ृਣੁ ਚੈਤਦ੍ਵਚੋ ਮਮ॥੧੬.

ਉਹ ਹਰ ਵੇਲੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਕ੍ਰਮਬੱਧਤਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸੀ ਲਈ ਆਈ ਹਾਂ—ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।

ਦਿਨਾਭਾਵਾਤ੍ ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਮਭਾਵੋ ਯਾਗਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤਦਭਾਵਾਤ੍ ਸੁਰਾਃ ਪੁष੍ਟਿਂ ਨੋਪਯਾਨ੍ਤਿ ਤਪਸ੍ਵਿਨਿ॥੧੬.

ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਮੀ ਕਰਕੇ ਸਾਰੇ ਯਜਨ ਤੇ ਕਰਮ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੁਕਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਤਪਸਵਿਨੀ, ਦੇਵਤੇ ਪੋਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਪਾ ਰਹੇ।

ਅਹ੍ਨਸ਼੍ਚੈਵ ਸਮੁਚ੍ਛੇਦਾਦੁਚ੍ਛੇਦਃ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍ । ਤਦੁਚ੍ਛੇਦਾਦਨਾਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਜਗਦੁਚ੍ਛੇਦਮੇष੍ਯਤਿ॥੧੬.

ਦਿਨ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁਕਣ ਨਾਲ, ਮੀਂਹ ਨਾ ਪੈਣ ਕਰਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।

ਤਤ੍ ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਚੇਦੇਤਤ੍ ਜਗਦੁਦ੍ਧਰ੍ਤੁਮਾਪਦਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਲੋਕਾਨਾਂ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਧਰ੍ਤਤਾਂ ਰਵਿਃ॥੧੬.

ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਮੁਸੀਬਤ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾ ਦਇਆ ਕਰ—ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਵੇ।

ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ੍ਯੁਵਾਚ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯੇਨ ਮਹਾਭਾਗੇ ! ਸ਼ਪ੍ਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਮਮੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇ ਵਿਨਾਸ਼ਂ ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੀਤ੍ਯਤਿਮਨ੍ਯੁਨਾ॥੧੬.

ਬ੍ਰਾਹਮਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂਡਵਿਆ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਮਿਲੀ: 'ਸੂਰਜ ਉਗਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਤੂੰ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ।'

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਯਦਿ ਵਾ ਰੋਚਤੇ ਭਦ੍ਰੇ ! ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਵਚਨਾਦਹਮ੍ । ਕਰੋਮਿ ਪੂਰ੍ਵਵਦ੍ਦੇਹਂ ਭਰ੍ਤਾਰਞ੍ਚ ਨਵਂ ਤਵ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤਾਂ ਤੇਰੀ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਕਰ ਦਿਆਂਗੀ, ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਨਵਾਂ ਪਤੀ ਵੀ ਦੇਵਾਂਗੀ।

ਮਯਾ ਹਿ ਸਰ੍ਵਥਾ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ । ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਨਾਮਾਰਾਧ੍ਯਮਿਤਿ ਸਂਮਾਨਯਾਮਿ ਤੇ॥੧੬.

ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਦੀ ਭਗਤੀ, ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਥੇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇ ਤਯਾ ਸੂਰ੍ਯਮਾਜੁਹਾਵ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ । ਅਨਸੂਯਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਦ੍ਯਮ੍ਯ ਦਸ਼ਰਾਤ੍ਰੇ ਤਦਾ ਨਿਸ਼ਿ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੰਨ ਗਈ, ਤਪਸਵਿਨੀ ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਰਾਤ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤੋ ਵਿਵਸ੍ਵਾਨ੍ ਭਗਵਾਨ੍ ਫੁਲ੍ਲਪਦ੍ਮਾਰੁਣਾਕृਤਿਃ । ਸ਼ੈਲਰਾਜਾਨਮੁਦਯਮਾਰੁਰੋਹੋਰੁਮਣ੍ਡਲਃ॥੧੬.

ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਵਿਵਸਵਾਨ, ਖਿੜੇ ਲਾਲ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ, ਵੱਡਾ ਗੋਲ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਉਤਰੇ।

ਸਮਨਨ੍ਤਰਮੇਵਾਸ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵ੍ਯਯੁਜ੍ਯਤ । ਪਪਾਤ ਚ ਮਹੀਪृष੍ਠੇ ਪਤਨ੍ਤਂ ਜਗृਹੇ ਚ ਸਾ॥੧੬.

ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਿਕਲ ਗਈ; ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਨੇ ਡਿੱਗਦੇ ਸਮੇਂ ਫੜ ਲਿਆ।

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਨ ਵਿषਾਦਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਭਦ੍ਰੇ ! ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਃ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਬਲਮ੍ । ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯਾਵਾਪ੍ਤਂ ਤਪਸਃ ਕਿਂ ਚਿਰੇਣ ਤੇ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਭਾਗਵਤੀ, ਤੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਹੋ! ਮੇਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੇਖ—ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਤਪਸਿਆ ਦਾ ਹਰ ਫਲ ਲਿਆ ਹੈ।

ਯਥਾ ਭਰ੍ਤृਸਮਂ ਨਾਨ੍ਯਮਪਸ਼੍ਯਂ ਪੁਰੁषਂ ਕ੍ਵਚਿਤ੍ । ਰੂਪਤਃ ਸ਼ੀਲਤੋ ਬੁਦ੍ਧ੍ਯਾ ਵਾਙ੍ਮਾਧੁਰ੍ਂਯ੍ਯਾਦਿਭੂषਣੈਃ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਮਰਦ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ—ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚਲਣ, ਬੁਧੀ ਜਾਂ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ।

ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਵ੍ਯਾਧਿਮੁਕ੍ਤਃ ਪੁਨਰ੍ਯੁਵਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤੁ ਜੀਵਿਤਂ ਭਾਰ੍ਯਾਸਹਾਯਃ ਸ਼ਰਦਾਂ ਸ਼ਤਮ੍॥੧੬.

ਉਸ ਸੱਚ ਦੇ ਸਹਾਰੇ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਵੇ, ਮੁੜ ਜਵਾਨ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਸੌ ਸਾਲ ਜੀਵੇ।

ਯਥਾ ਭਰ੍ਤृਸਮਂ ਨਾਨ੍ਯਮਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਦੈਵਤਮ੍ । ਤੇਨ ਸਤ੍ਯੇਨ ਵਿਪ੍ਰੋऽਯਂ ਪੁਨਰ੍ਜੋਵਤ੍ਵਨਾਮਯਃ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਉਸ ਸੱਚ ਨਾਲ, ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੁੜ ਜਵਾਨ ਤੇ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਜਾਵੇ।