ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਵਿਨਾ ਚਾਯਨਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਕਾਲਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕੁਤਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਨਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਾਲਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ॥੧੬.

ਜੇ ਇਹ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਲ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ? ਤੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਵਚਸਾ ਨੋਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ॥੧੬.

ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਬਾਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਨਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਹਰਣਞ੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਾਤ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਨੈਵਾਪ੍ਯਯਨਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾ ਹੋਮੇਨ ਜਾਯਤੇ॥੧੬.

ਅੱਗ ਦੀ ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਤੇ ਹੋਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਵਯਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰ੍ਯਜ੍ਞਭਾਗੈਰ੍ਯਥੋਚਿਤੈਃ । ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਾਨਨੁਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ਸ੍ਯਾਦਿਸਿਦ੍ਧਯੇ॥੧੬.

ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ਵੋषਧੀषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਨਃ । ਤੇषਾਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਾਦਿਪੂਜਿਤਾਃ॥੧੬.

ਮਾਨਵ ਆਪਣੇ ਉਗਾਏ ਹੋਏ ਪੌਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਧੋ ਹਿ ਵਰ੍षਾਮ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ । ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਹਿ ਵਯਂ ਹਵਿਰ੍ਵਰ੍षੇਣ ਮਾਨਵਾਃ॥੧੬.

ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹਵਿਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਕ੍ਰਤੁਭਾਗਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਞ੍ਚਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਲੋਲੁਪਾਃ॥੧੬.

ਜੋ ਮਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪ ਹੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—

ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਯਂ ਤੇषਾਂ ਤੋਯਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਞ੍ਚ ਸਨ੍ਦੂषਯਾਮਃ ਪਾਪਾਨਾਮਪਕਾਰਿਣਾਮ੍॥੧੬.

ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਦੁष੍ਟਤੋਯਾਦਿਭੋਗੇਨ ਤੇषਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍ । ਉਪਸਰ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਯ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ॥੧੬.

ਵਿਗਾੜੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਸੇਵਨ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਸ਼ੇषਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਵਯਂ ਯੋਕਾਨ੍ ਵਿਦਧਾਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍॥੧੬.

ਪਰ ਜੋ ਮਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਵਿਨੈषਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸਂਸ੍ਥੈਤਮ੍ । ਕਥਂ ਨੁ ਦਿਨਸਰ੍ਗਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮਵਦਨ੍ ਸੁਰਾਃ॥੧੬.

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਦਿਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੇषਾਮੇਵ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਤ੍ਤਿਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ॥੧੬.

ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦਾ ਡਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਤੇਜਃ ਪਰਂ ਤੇਜਸੈਵ ਤਪਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇऽਮਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ॥੧੬.

ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਪ ਵਧੀਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਦਬਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਮਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨੋਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਦਯਾਦ੍ਧਾਨਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਵਤਾਂ ਤਥਾ॥੧੬.

ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮਤ੍ਰੇਰਨੁਭੂਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਤ ਵੈ ਪਤ੍ਨੀਂ ਭਾਨੋਰੁਦਯਕਾਮ੍ਯਯਾ॥੧੬.

ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਪਤਿਵਰਤਾ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਤੇ ਭਾਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤੈਃ ਸਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਹੇष੍ਟਂ ਵ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ । ਅਯਾਚਨ੍ਤ ਦਿਨਂ ਦੇਵਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਯਥਾ ਪੁਰਾ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹੇ।'

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨ ਹੀਯੇਤ ਕਥਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਂਮਾਨ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਮਹਃ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸਾਧਵੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਬਣਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।'

ਯਥਾ ਪੁਨਰਹੋਰਾਤ੍ਰ-ਸਂਸ੍ਥਾਨਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਯਥਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਪਤਿਰ੍ਨ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸ਼ੁਭਾ । ਉਵਾਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਂ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਕਚ੍ਚਿਨ੍ਨਨ੍ਦਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਸ੍ਵਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮੁਖਦਰ੍ਸ਼ਨਾਤ੍ । ਕਚ੍ਚਿਚ੍ਚਾਖਿਲਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਨ੍ਯਸੇऽਭ੍ਯਧਿਕਂ ਪਤਿਮ੍॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਕਲਿਆਣੀ, ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈਂ?

ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਦੇਵ ਮਯਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਮਹਤ੍ ਫਲਮ੍ । ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਾਵਾਪ੍ਤ੍ਯਾ ਪ੍ਰਤ੍ਯੂਹਾਃ ਪਰਿਵਰ੍ਤਿਤਾਃ॥੧੬.

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਫਲ ਮਿਲਣ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਰਾਹ ਦੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ।

ਪਞ੍ਚਰ੍ਣਾਨਿ ਮਨੁष੍ਯੇਣ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਦੇਯਾਨਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਤਥਾਤ੍ਮਵਰ੍ਣਧਰ੍ਮੇਣ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਧਨਸਂਚਯਃ॥੧੬.

ਸਾਧਵੀ! ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੰਜ ਦਾਨ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਆਪਣੇ ਵਰਨ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਥਸ੍ਤਤਃ ਪਾਤ੍ਰੇ ਵਿਨਿਯੋਜ੍ਯੋ ਵਿਧਾਨਤਃ । ਸਤ੍ਯਾਰ੍ਜਵ-ਤਪੋ-ਦਾਨੈਰ੍ਦਯਾਯੁਕ੍ਤੋ ਭਵੇਤ੍ ਸਦਾ॥੧੬.

ਜਦੋਂ ਧਨ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਦਾ ਸਚ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਤਪ, ਦਾਨ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰੋ।

ਕ੍ਰਿਯਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਨਿਰ੍ਦਿष੍ਟਾ ਰਾਗਦ੍ਵੇषਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ । ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਾ ਅਨ੍ਵਹਂ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ-ਪੁਰਸ੍ਕਾਰੇਣ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ॥੧੬.

ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਰਾਗ ਅਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਵਜਾਤਿਵਿਹਿਤਾਨੇਵ ਲੋਕਾਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮਾਨਵਃ । ਕ੍ਲੇਸ਼ੇਨ ਮਹਤਾ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਾਦਿਕਾਨ੍ ਕ੍ਰਮਾਤ੍॥੧੬.

ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਨਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਧਵੀ! ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਦਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਸ੍ਤ੍ਵੇਵਂ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਨਰੈਰ੍ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯ ਵੈ । ਪੁਣ੍ਯਸ੍ਯਾਰ੍ਧਾਪਹਾਰਿਣ੍ਯਃ ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵ ਹਿ॥੧੬.

ਪਰਤੂ, ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਮਰਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਠਨ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਕਮਾਈ ਗਈ ਪੂਣ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪृਥਗ੍ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਿਤਮ੍ । ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵੈਤਾਨ੍ ਲੋਕਾਨਿष੍ਟਾਨ੍ ਵ੍ਰਜਨ੍ਤਿ ਹਿ॥੧੬.

ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਯਜਨ, ਕੋਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਸਾਧ੍ਵਿ ! ਮਹਾਭਾਗੇ ! ਪਤਿਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਂ ਪ੍ਰਤਿ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਤਿਃ ਸਦਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਯਤੋ ਭਰ੍ਤਾ ਪਰਾ ਗਤਿਃ॥੧੬.

ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧਵੀ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗ ਵਾਲੀ! ਤੈਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਗਾ ਕੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਮੰਜਿਲ ਹੈ।

ਯਦ੍ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਯਚ੍ਚ ਪਿਤ੍ਰਾਗਤੇਭ੍ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਭਰ੍ਤਾਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਚਨਂ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਤਃ । ਤਸ੍ਯਾਪ੍ਯਰ੍ਧਂ ਕੇਵਲਾਨਨ੍ਯਚਿਤ੍ਤਾ ਨਾਰੀ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਭਰ੍ਤृਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਯੈਵ॥੧੬.

ਪਤੀ ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਸਤਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਇਕਾਗਰ ਮਨ ਵਾਲੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।