ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਗਾਗ੍ਂ ਪਰਿਕਰਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ਼ੁਲ੍ਕਮਾਦਾਯ ਚਾਧਿਕਮ੍ । ਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਦਾਯ ਜਗਾਮ ਮृਦੁਗਾਮਿਨੀ॥੧੬.

ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਵਧੇਰੇ ਪੈਸਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੱਲ ਪਈ।

ਨਿਸ਼ਿ ਮੇਘਾਸ੍ਤृਤੇ ਵ੍ਯੋਮ੍ਨਿ ਚਲਦ੍ਵਿਦ੍ਯੁਤ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤੇ । ਰਾਜਮਾਰ੍ਗੇ ਪ੍ਰਿਯਂ ਭਰ੍ਤੁਸ਼੍ਚਿਕੀਰ੍षਨ੍ਤੀ ਦ੍ਵਿਜਾਙ੍ਗਨਾ॥੧੬.

ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਅਸਮਾਨ ਕਾਲੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਤਨੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਤੇ ਚੱਲੀ।

ਪਥਿ ਸ਼ੂਲੇ ਤਥਾ ਪ੍ਰੋਤਮਚੌਰਂ ਯੌਰਸ਼ਙ੍ਕਯਾ । ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਮਤਿਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤਮਨ੍ਧਕਾਰੇऽਥ ਸ ਦ੍ਵਿਜਃ॥੧੬.

ਰਸਤੇ ਤੇ, ਇੱਕ ਚੋਰ ਜੋ ਚੋਰੀ ਦੇ ਸ਼ੱਕ 'ਚ ਸੂਲ ਤੇ ਲਟਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਂਡਵਿਆ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਸੀ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।

ਪਤ੍ਨੀਸ੍ਕਨ੍ਧੇ ਸਮਾਰੂਢਸ਼੍ਚਾਲਯਾਮਾਸ ਕੌਸ਼ਿਕਃ । ਪਾਦਾਵਮਰ੍षਣਾਤ੍ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਮਾਣ੍ਡਵ੍ਯਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਹ॥੧੬.

ਪਤਨੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਤੇ ਪਤੀ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਮਾਂਡਵਿਆ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯੇਨਾਹਮੇਵਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਦੁਃ ਖਿਤਸ਼੍ਚਾਲਿਤਃ ਪਦਾ । ਦਸ਼ਾਂ ਕष੍ਟਾਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਨਰਾਧਮਃ॥੧੬.

‘ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਤੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਹਿਲਾਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਮਾੜੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਹੈ—ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਨਿਕੰਮਾ ਮਨੁੱਖ—’

ਸੂਰ੍ਯੋਦਯੇऽਵਸ਼ਃ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਵਿਮੋਕ੍ਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ । ਭਾਸ੍ਕਰਾਲੋਕਨਾਦੇਵ ਸ ਵਿਨਾਸ਼ਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ॥੧੬.

‘ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਜ਼ਰੂਰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਗਵਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਾਲ, ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।’

ਤਸ੍ਯ ਭਾਰ੍ਯਾਤਤਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਂ ਸ਼ਾਪਮਤਿਦਾਰੁਣਮ੍ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਵ੍ਯਥਿਤਾ ਸੂਰ੍ਯੋ ਨੈਵੋਦਯਮੁਪੈष੍ਯਤਿ॥੧੬.

ਉਸ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਖੀ, 'ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।'

ਤਤਃ ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਾਭਾਵਾਦਭਵਤ੍ ਸਨ੍ਤਤਾ ਨਿਸ਼ਾ । ਬਹੂਨ੍ਯਹਃ ਪ੍ਰਮਾਣਾਨਿ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਭਯਂ ਯਯੁਃ॥੧੬.

ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨਾ ਚੜ੍ਹਣ ਕਰਕੇ, ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਰਹੀ; ਬਹੁਤ ਦਿਨ ਇਹ ਹਾਲਤ ਚੱਲੀ, ਤੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ।

ਨਿਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟ੍ਕਾਰ-ਸ੍ਵਧਾਸ੍ਵਾਹਾਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍ । ਕਥਂ ਨੁ ਖਲ੍ਵਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਨ ਗਚ੍ਛੇਤ੍ ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਂ ਜਗਤ੍॥੧੬.

ਜਦੋਂ ਪਾਠ, ਹਵਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ?

ਅਹੋਰਾਤ੍ਰਵ੍ਯਵਸ੍ਥਾਯਾ ਵਿਨਾ ਮਾਸਰ੍ਤੁਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ । ਤਤ੍ਸਂਕ੍ਸ਼ਯਾਨ੍ਨ ਤ੍ਵਯਨੇ ਜ੍ਞਾਯੇਤੇ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤ੍ਤਰੇ॥੧੬.

ਜੇ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦੀ ਵੰਡ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਮੁਕਦੇ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਜਦ ਉਹ ਮੁਕਦੇ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਦੱਖਣ ਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।

ਵਿਨਾ ਚਾਯਨਵਿਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ ਕਾਲਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰਃ ਕੁਤਃ । ਸਂਵਤ੍ਸਰਂ ਵਿਨਾ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਾਲਜ੍ਞਾਨਂ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਤੇ॥੧੬.

ਜੇ ਇਹ ਰਾਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਸਾਲ ਹੈ, ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ? ਤੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਵਚਸਾ ਨੋਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਸੂਰ੍ਯੋਦਯਂ ਵਿਨਾ ਨੈਵ ਸ੍ਤ੍ਰਾਨਦਾਨਾਦਿਕਾਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ॥੧੬.

ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਬਾਤ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ।

ਨਾਗ੍ਨੇਰ੍ਵਿਹਰਣਞ੍ਚੈਵ ਕ੍ਰਾਤ੍ਵਭਾਵਸ਼੍ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਨੈਵਾਪ੍ਯਯਨਮਸ੍ਮਾਕਂ ਵਿਨਾ ਹੋਮੇਨ ਜਾਯਤੇ॥੧੬.

ਅੱਗ ਦੀ ਚਲਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਯਜਨ ਦੀ ਰਸਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ; ਤੇ ਹੋਮ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਾਡਾ ਰਾਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ।

ਵਯਮਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯੈਰ੍ਯਜ੍ਞਭਾਗੈਰ੍ਯਥੋਚਿਤੈਃ । ਵृष੍ਟ੍ਯਾ ਤਾਨਨੁਗृਹ੍ਣੀਮੋ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨ੍ ਸ਼ਸ੍ਯਾਦਿਸਿਦ੍ਧਯੇ॥੧੬.

ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਨਵਾਂ ਵਲੋਂ ਯਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਤੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਆਦਿ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਨਿष੍ਪਾਦਿਤਾਸ੍ਵੋषਧੀषੁ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਯਜਨ੍ਤਿ ਨਃ । ਤੇषਾਂ ਵਯਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਾਮਃ ਕਾਮਾਨ੍ ਯਜ੍ਞਾਦਿਪੂਜਿਤਾਃ॥੧੬.

ਮਾਨਵ ਆਪਣੇ ਉਗਾਏ ਹੋਏ ਪੌਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਤੇ ਯਜਨ ਆਦਿ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

ਅਧੋ ਹਿ ਵਰ੍षਾਮ ਵਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚੋਰ੍ਧ੍ਵਪ੍ਰਵਰ੍षਿਣਃ । ਤੋਯਵਰ੍षੇਣ ਹਿ ਵਯਂ ਹਵਿਰ੍ਵਰ੍षੇਣ ਮਾਨਵਾਃ॥੧੬.

ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਮੀਂਹ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤੇ ਮਾਨਵ ਉਪਰਲੇ ਪਾਸੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਹਵਿਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।

ਯੇ ਨਾਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਕੀਃ ਕ੍ਰਿਯਾਃ । ਕ੍ਰਤੁਭਾਗਂ ਦੁਰਾਤ੍ਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਞ੍ਚਾਸ਼੍ਨਨ੍ਤਿ ਲੋਲੁਪਾਃ॥੧੬.

ਜੋ ਮਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਨਿੱਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਆਪ ਹੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—

ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਵਯਂ ਤੇषਾਂ ਤੋਯਸੂਰ੍ਯਾਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਾਨ੍ । ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਞ੍ਚ ਸਨ੍ਦੂषਯਾਮਃ ਪਾਪਾਨਾਮਪਕਾਰਿਣਾਮ੍॥੧੬.

ਉਹ ਪਾਪੀ ਤੇ ਬੁਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ ਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿਗਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਦੁष੍ਟਤੋਯਾਦਿਭੋਗੇਨ ਤੇषਾਂ ਦੁष੍ਕृਤਕਰ੍ਮਿਣਾਮ੍ । ਉਪਸਰ੍ਗਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਨ੍ਤੇ ਮਰਣਾਯ ਸੁਦਾਰੁਣਾਃ॥੧੬.

ਵਿਗਾੜੇ ਪਾਣੀ ਆਦਿ ਦੇ ਸੇਵਨ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਦੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਭਿਆਨਕ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਮੌਤ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ।

ਯੇ ਤ੍ਵਸ੍ਮਾਨ੍ ਪ੍ਰੀਣਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭੁਞ੍ਜਤੇ ਸ਼ੇषਮਾਤ੍ਮਨਾ । ਤੇषਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨ੍ ਵਯਂ ਯੋਕਾਨ੍ ਵਿਦਧਾਮ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍॥੧੬.

ਪਰ ਜੋ ਮਾਨਵ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ ਬਚਾ ਹੋਇਆ ਹਿੱਸਾ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ।

ਤਨ੍ਨਾਸ੍ਤਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵੈਤਦ੍ਵਿਨੈषਾਂ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਸਂਸ੍ਥੈਤਮ੍ । ਕਥਂ ਨੁ ਦਿਨਸਰ੍ਗਃ ਸ੍ਯਾਦਨ੍ਯੋऽਨ੍ਯਮਵਦਨ੍ ਸੁਰਾਃ॥੧੬.

ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਦਿਨ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਿਵੇਂ ਹੋਵੇ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਤੇषਾਮੇਵ ਸਮੇਤਾਨਾਂ ਯਜ੍ਞਵ੍ਯੁਚ੍ਛਿਤ੍ਤਿਸ਼ਙ੍ਕਿਨਾਮ੍ । ਦੇਵਾਨਾਂ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ॥੧੬.

ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ, ਯਜਨ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦਾ ਡਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇਵਤਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ।

ਤੇਜਃ ਪਰਂ ਤੇਜਸੈਵ ਤਪਸਾ ਚ ਤਪਸ੍ਤਥਾ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇऽਮਰਾਸ੍ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛृਣੁਧ੍ਵਂ ਵਚਨਂ ਮਮ॥੧੬.

ਤਾਕਤ ਵਧੀਕ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਤੇ ਤਪ ਵਧੀਕ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ ਦਬਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਅਮਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।

ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਾਨ੍ਨੋਦ੍ਗਚ੍ਛਤਿ ਦਿਵਾਕਰਃ । ਤਸ੍ਯ ਚਾਨੁਦਯਾਦ੍ਧਾਨਿਰ੍ਮਰ੍ਤ੍ਯਾਨਾਂ ਭਵਤਾਂ ਤਥਾ॥੧੬.

ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੇ ਵਡਿਆਈ ਨਾਲ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾ ਚੜ੍ਹਣ ਨਾਲ ਭੁੱਖ ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਮਤ੍ਰੇਰਨੁਭੂਯਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਤ ਵੈ ਪਤ੍ਨੀਂ ਭਾਨੋਰੁਦਯਕਾਮ੍ਯਯਾ॥੧੬.

ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਪਤਿਵਰਤਾ ਤੇ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਤੇ ਭਾਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤੈਃ ਸਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੋਹੇष੍ਟਂ ਵ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ । ਅਯਾਚਨ੍ਤ ਦਿਨਂ ਦੇਵਾ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ ਯਥਾ ਪੁਰਾ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇ, ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹੇ।'

ਅਨਸੂਯੋਵਾਚ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾਯਾ ਮਾਹਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਨ ਹੀਯੇਤ ਕਥਨ੍ਤ੍ਵਿਤਿ । ਸਂਮਾਨ੍ਯ ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਤਾਂ ਸਾਧ੍ਵੀਮਹਃ ਸ੍ਤ੍ਰਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਸੁਰਾਃ॥੧੬.

ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਪਤਿਵਰਤਾ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਸਾਧਵੀ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਬਣਾਵਾਂਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।'

ਯਥਾ ਪੁਨਰਹੋਰਾਤ੍ਰ-ਸਂਸ੍ਥਾਨਮੁਪਜਾਯਤੇ । ਯਥਾ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸ੍ਵਪਤਿਰ੍ਨ ਸਾਧ੍ਵ੍ਯਾ ਨਾਸ਼ਮੇष੍ਯਤਿ॥੧੬.

ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਚੰਗੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਨਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸੁਰਾਂਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸਾ ਮਨ੍ਦਿਰਂ ਸ਼ੁਭਾ । ਉਵਾਚ ਕੁਸ਼ਲਂ ਪृष੍ਟਾ ਧਰ੍ਮਂ ਭਰ੍ਤੁਸ੍ਤਥਾਤ੍ਮਨਃ॥੧੬.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਭਾਗਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ। ਉਸ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਪੁੱਛੀ ਗਈ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।