ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਹृਤੇ ਕਾਂਸ੍ਯੇ ਚ ਹਾਰੀਤਃ ਕਪੋਤੋ ਰੁਪ੍ਯਭਾਜਨੇ । ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਕृਮਿਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.

ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਬੂਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਰਕਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਕੋषਕਾਰਸ਼੍ਚ ਕੌषੇਯੇ ਹृਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇऽਭਿਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.

ਪੱਤੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ-ਚੀੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੁਲਾਹਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਦੁਕੂਲੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਃ ਪਾਪੋ ਹृਤੇ ਚੈਵਾਂਸ਼ੁਕੇ ਸ਼ੁਕਃ । ਤਥੈਵਾਜਾਵਿਕਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਚ ਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.

ਜੋ ਪਾਪੀ ਸੁਤੀਆ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਅੰਸ਼ੁਕਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਉਨ ਜਾਂ ਲਿਨਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਣਕ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕੇ ਹृਤੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੋ ਵਾਲ੍ਕਹਰ੍ਤਾ ਬਕਸ੍ਤਥਾ । ਮਯੂਰੋ ਵਰ੍ਣਕਾਨ੍ ਹृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਪਤ੍ਰਂ ਚ ਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.

ਕਪਾਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛਾਲ ਦਾ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕਪੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੋਰ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਜੀਵਜ੍ਜੀਵਕਤਾਂ ਯਾਤਿ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਹृਨ੍ਨਰਃ । ਛੁਚ੍ਛੁਨ੍ਦਰਿਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਵਾਸੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧੫.

ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਕਪੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਜੀਵਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

षਣ੍ਢਃ ਫਲਾਪਹਰਣਾਤ੍ਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਘੁਣਕੀਟਕਃ । ਪੁष੍ਪਾਪਹृਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਗੁਰ੍ਯਾਨਾਪਹृਨ੍ਨਰਃ ॥ ੧੫.

ਫਲ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਪੂੰਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੱਕੜ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ-ਦੀਮਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੱਡਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸ਼ਾਕਹਰ੍ਤਾ ਚ ਹਾਰੀਤਸ੍ਤੋਯਹਰ੍ਤਾ ਚ ਚਾਤਕਃ । ਭੂਹਰ੍ਤਾ ਨਰਕਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਰੌਰਵਾਦੀਨ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍ ॥ ੧੫.

ਸਬਜ਼ੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਜਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਤृਣਗੁਲ੍ਮਲਤਾਵਲ੍ਲਿਤ੍ਵਕ੍ਸਾਰਤਰੁਤਾਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਲ੍ਪਪਾਪਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਤਤਃ ॥ ੧੫.

ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਾਹ, ਬੂਟਾ, ਬੇਲ, ਲਤਾ, ਛਾਲ, ਤੇ ਖਾਰਾ ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਪ ਘੱਟ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕृਮਿਃ ਕੀਟਃ ਪਤਙ੍ਗੋऽਥ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਤੋਯ ਚਰੋ ਮृਗਃ । ਗੋਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਚਣ੍ਡਾਲਪੁਕ੍ਕਸਾਦਿ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ ॥ ੧੫.

ਉਹ ਕੀੜਾ, ਦੀਮਕ, ਤਿਤਲੀ, ਪੰਛੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਪੁੱਕਸ ਆਦਿ ਨਫਰਤ ਵਾਲੇ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਪਙ੍ਗ੍ਵਨ੍ਧੋ ਵਧਿਰਃ ਕੁष੍ਠੀ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਮੁਖਰੋਗਾਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਗੁਦਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ॥ ੧੫.

ਉਹ ਲੰਗੜਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੋਲਾ, ਕੋੜੀ, ਯਕਸ਼ਮਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਗੁਦਾ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਪਸ੍ਮਾਰੀ ਚ ਭਵਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਏष ਏਵ ਕ੍ਰਮੋ ਦृष੍ਟੋ ਗੋਸੁਵਰ੍ਣਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍ ॥ ੧੫.

ਉਹ ਮਿਰਗੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਗਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਵਿਦ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਯਭ੍ਰਂਸ਼ਿਨੋ ਗੁਰੋਃ । ਜਾਯਾਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਨ੍ ॥ ੧੫.

ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰੀ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।

ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ षਣ੍ਢਤਾਂ ਮੂਢੋ ਯਾਤਨਾਭ੍ਯਃ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਃ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਹੋਮਮਸਮਿਦ੍ਧੇ ਵਿਭਾਵਸੌ ॥ ੧੫.

ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖ ਨਪੂੰਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਗ ਨਾ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੋऽਜਿਰ੍ਣਵ੍ਯਾਧਿਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤੋ ਮਨ੍ਦਾਗ੍ਨਿਃ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਪਰਨਿਨ੍ਦਾ ਕृਤਘ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪਰਮਰ੍ਮਾਵਘਟ੍ਟਨਮ੍ ॥ ੧੫.

ਉਹ ਅਜੀਰਨ, ਰੋਗ, ਦੁਖ, ਤੇ ਮੰਦ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਨੈष੍ਠੁਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਤ੍ਵਞ੍ਚ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਨਮ੍ । ਪਰਸ੍ਵਹਰਣਾਸ਼ੌਚਂ ਦੇਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਨਮ੍ ॥ ੧੫.

ਕਠੋਰਤਾ, ਨਿਰਦਯਤਾ, ਪਰ-ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਪਰਾਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਞ੍ਚਨਂ ਨृਣਾਂ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਚ ਨृਣਾਂ ਵਧਃ । ਯਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਾ ॥ ੧੫.

ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ ਲੈਣਾ, ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਉਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਜਾਨੀਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਰਕਾਦਨੁ । ਦਯਾ ਭੂਤੇषੁ ਸਂਵਾਦਃ ਪਰਲੋਕਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ॥ ੧੫.

ਇਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਮਝਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰੀ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਹੈ।

ਸਤ੍ਯਂ ਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥੋਕ੍ਤਿਰ੍ਵੇਦਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗੁਰੁਦੇਵਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਪੂਜਨਂ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਃ ॥ ੧੫.

ਸੱਚਾਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਹਨ.

ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਭਾਯਸਨਂ ਮੈਤ੍ਰੀਮਿਤਿ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਙ੍ਕ੍ਰਿਯਾਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ ॥ ੧੫.

ਸੱਚੀ ਕਰਨੀ ਦੀ ਅਭਿਆਸ, ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਇਹ ਪੰਡਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ.

ਸ੍ਵਰ੍ਗਚ੍ਯੁਤਾਨਾਂ ਲਿਙ੍ਗਾਨਿ ਪੁਰੁषਾਣਾਮਪਾਪਿਨਾਮ੍ । ਏਤਦੁਦ੍ਦੇਸ਼ਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਭਵਤਃ ਕਥਿਤਂ ਮਯਾ ॥ ੧੫.

ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ.

ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਫਲਭੋਕ੍ਤॄਣਾਂ ਪੁਣ੍ਯਾਨਾਂ ਪਾਪਿਨਾਂ ਤਥਾ । ਤਦੇਹ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛਾਮੋ ਦृष੍ਟਂ ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾਧੁਨਾ । ਤ੍ਵਯਾ ਦृष੍ਟੋ ਹਿ ਨਰਕਸ੍ਤਦੇਹ੍ਯਨ੍ਯਤ੍ਰ ਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੧੫.

ਹੁਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਚੰਗੇ ਹੋਣ ਜਾਂ ਮੰਦੇ—ਚਲੋ ਹੋਰ ਥਾਂ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਤੁਸੀਂ ਨਰਕ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਆਓ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ.

ਪੁਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਸ੍ਤਮਗ੍ਰਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਗਨ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਤਤਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵੈਰੁਤ੍ਕ੍ਰੁष੍ਟਂ ਯਾਤਨਾਸ੍ਥਾਯਿਭਿਰ੍ਨृਭਿਃ ॥ ੧੫.

ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਚਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਰਹੇ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖ ਪਏ.

ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਕੁਰੁ ਭੂਪੇਤਿ ਤਿष੍ਠ ਤਾਵਨ੍ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍ । ਤ੍ਵਦਙ੍ਗਸਙ੍ਗੀ ਪਵਨੋ ਮਨੋ ਹ੍ਲਾਦਯਤੇ ਹਿ ਨਃ ॥ ੧੫.

‘ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਦਿਖਾਓ! ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਇੱਥੇ ਰੁਕ ਜਾਓ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।’

ਪਰਿਤਾਪਞ੍ਚ ਗਾਤ੍ਰੇਭ੍ਯਃ ਪੀਡਾਬਾਧਾਸ਼੍ਚ ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ਼ਃ । ਅਪਹਨ੍ਤਿ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਯਦਾਂ ਕੁਰ ਮਹੀਪਤੇ ॥ ੧੫.

‘ਮਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ੇਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਦ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਤੱਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪੀੜ ਤੇ ਦੁੱਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।’

ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਚਸ੍ਤੇषਾਂ ਤਂ ਯਾਮ੍ਯਪੁਰੁषਂ ਨृਪਃ । ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕਥਮੇਤੇषਾਮਾਹ੍ਲਾਦੋ ਮਯਿ ਤਿष੍ਠਤਿ ॥ ੧੫.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ‘ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦਾ ਹੈ?’

ਕਿਂ ਮਯਾ ਕਰ੍ਮ ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਮਹਤ੍ਕृਤਮ੍ । ਆਹ੍ਲਾਦਦਾਯਿਨੀ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰ੍ਯੇਨੇਯਂ ਤਦੁਦੀਰਯ ॥ ੧੫.

‘ਮੈਂ ਮਰਤ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਚੰਗਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਐਸਾ ਸੁਖ ਤੇ ਆਰਾਮ ਮਿਲਦਾ ਹੈ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।’

ਯਮਪੁਰੁष ਉਵਾਚ ਪਿਤृਦੇਵਾਤਿਥਿਪ੍ਰੈष੍ਯਸ਼ਿष੍ਟੇਨਾਨ੍ਨੇਨ ਤੇ ਤਨੁਃ । ਪੁष੍ਟਿਮਭ੍ਯਾਗਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤਦ੍ਗਤਂ ਚ ਮਨੋ ਯਤਃ ॥ ੧੫.

ਯਮ ਦਾ ਨੌਕਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਦੂਤਾਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਾ।’

ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਗਾਤ੍ਰਸਂਸਰ੍ਗੋ ਪਵਨੋ ਹ੍ਲਾਦਦਾਯਕਃ । ਪਾਪਕਰ੍ਮਕृਤੋ ਰਾਜਨ੍ ਯਾਤਨਾ ਨ ਪ੍ਰਬਾਧਤੇ ॥ ੧੫.

‘ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਵਾਲੀ ਹਵਾ ਸੁਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਾਪੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜ ਨਹੀਂ ਵਿਆਪਦੀ।’

ਅਸ਼੍ਵਮੇਧਾਦਯੋ ਯਜ੍ਞਾਸ੍ਤ੍ਵਯੇष੍ਟਾ ਵਿਧਿਵਦ੍ਯਤਃ । ਤਤਸ੍ਤ੍ਵਦ੍ਦਰ੍ਸ਼ਨਾਦ੍ਯਾਮ੍ਯਾ ਯਨ੍ਤ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਗ੍ਨਿਵਾਯਸਾਃ ॥ ੧੫.

‘ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਯਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰ, ਅੱਗ, ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪੀੜ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।’