ਨਰਕਾਤ੍ਸੋऽਪਿ ਵਿਭ੍ਰष੍ਟਃ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਸ਼ੂਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਰਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਕृਮਿਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਸ਼ੂਦਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਿਆਂ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਮਪਤ੍ਯਮੁਤ੍ਪਾਦ੍ਯ ਕਾष੍ਠਾਨ੍ਤਃ ਕੀਟਕੋ ਭਵੇਤ੍ । ਸ਼ੂਕਰਃ ਕृਮਿਕੋ ਮਦ੍ਗੁਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਪੈਦਾ ਕਰ ਕੇ ਲੱਕੜ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੂਰ, ਕੀੜਾ, ਜਲ-ਪੰਛੀ ਜਾਂ ਚੰਡਾਲ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਅਕृਤਜ੍ਞੋऽਧਮਃ ਪੁਂਸਾਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤੋ ਨਰਕਾਨ੍ਨਰਃ । ਕृਤਘ੍ਰਃ ਕृਮਿਕਃ ਕੀਟਃ ਪਤਙ੍ਗੋ ਵृਸ਼੍ਚਿਕਸ੍ਤਥਾ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਅਣਗ੍ਰਹੀ ਅਤੇ ਮਾੜੀ ਸੋਚ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁੱਟ ਕੇ ਉਹ ਕੀੜਾ, ਕੀਟ, ਪਤੰਗਾ ਜਾਂ ਬਿਛੂ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਸ੍ਤੁ ਵਾਯਸਃ ਕੂਰ੍ਮਃ ਪੁਕ੍ਕਸੋ ਜਾਯਤੇ ਤਤਃ । ਅਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਂ ਪੁਰੁषਂ ਹਤ੍ਵਾ ਨਰਃ ਸਞ੍ਜਾਯਤੇ ਖਰਃ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਮੱਛੀ, ਕਾਂਗ ਜਾਂ ਕਛੂਆ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੁੱਕਸ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਧਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਿਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਕਰ੍ਤਾ ਚ ਬਾਲਹਨ੍ਤਾ ਚ ਜਾਯਤੇ । ਭੋਜਨਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮਕ੍ਸ਼ਿਕਾ ਜਾਯਤੇ ਨਰਃ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਔਰਤ ਜਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੋਜਨ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੱਖੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਯਸ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ੇषੋ ਵੈ ਭੋਜਨਸ੍ਯ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤਤ੍ । ਹ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਨਨ੍ਤੁ ਸ ਮਾਰ੍ਜਾਰੋ ਜਾਯਤੇ ਨਰਕਾਚ੍ਚ੍ਯੁਤਃ ॥ ੧੫.
ਭੋਜਨ ਬਾਰੇ ਵੀ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ—ਸੁਣੋ: ਜੋ ਪਕਾ ਚਾਵਲ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਬਿੱਲੀ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪਿਣ੍ਯਾਕਸਂਮਿਸ਼੍ਰਮਨ੍ਨਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਮੂषਿਕਃ । ਘृਤਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਚ ਨਕੁਲਃ ਕਾਕੋ ਮਦ੍ਗੁਰਜਾਮਿषਮ੍ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਤਿਲ ਦੀ ਪਿਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਭੋਜਨ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੂਹਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਘੀ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਕੁਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜਲ-ਪੰਛੀ ਦਾ ਮਾਸ ਚੁਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਾਂਗ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਂਸਾਪਹृਤ੍ਕਾਕਃ ਸ਼੍ਯੇਨੋ ਮਾਰ੍ਗਾਮਿषਾਪਹृਤ੍ । ਵੀਚੀਕਾਕਸ੍ਤ੍ਵਪਹृਤੇ ਲਵਣੇ ਦਧਨਿ ਕृਮਿਃ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਕਾਂਗ ਮੱਛੀ ਜਾਂ ਮਾਸ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੇਨ ਮਾਰਗ ਤੋਂ ਮਾਸ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਵੀਚੀ ਕਾਂਗ ਲੂਣ ਜਾਂ ਦਹੀਂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੀੜਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਪਯਸ਼੍ਚਾਪਿ ਬਲਾਕਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਯਸ੍ਤੁ ਚੋਰਯਤੇ ਤੈਲਂ ਤੈਲਪਾਯੀ ਸ ਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਦੁੱਧ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਗਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੇਲ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੇਲ ਪੀਣ ਵਾਲਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਮਧੁ ਹृਤ੍ਵਾ ਨਰੋ ਦਂਸ਼ਃ ਪੂਪਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਪਿਪੀਲਿਕਃ । ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਨਿष੍ਪਾਵਾਨ੍ ਜਾਯਤੇ ਗृਹਗੋਲਕਃ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਵਿਅਕਤੀ ਮਧੂ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਡਸਣ ਵਾਲਾ ਕੀਟ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਆ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚੀਟੀ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਨਿਸ਼ਪਾਵ ਚੁਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਰ ਦੀ ਗੋਲੀ (ਛਪਕਲੀ) ਬਣਦਾ ਹੈ।
ਆਸਵਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਤਿਤ੍ਤਿਰਿਤ੍ਵਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ । ਅਯੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਪਾਪਾਤ੍ਮਾ ਵਾਯਸਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਸ਼ਰਾਬ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਟਿੱਟਰੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਪਾਪੀ ਲੋਹਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਾਂ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਹृਤੇ ਕਾਂਸ੍ਯੇ ਚ ਹਾਰੀਤਃ ਕਪੋਤੋ ਰੁਪ੍ਯਭਾਜਨੇ । ਹृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਭਾਣ੍ਡਂ ਕृਮਿਯੋਨੌ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਕਾਂਸਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਬੂਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤ੍ਰੋਰ੍ਣਂ ਚੋਰਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਕ੍ਰਕਰਤ੍ਵਞ੍ਚ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਕੋषਕਾਰਸ਼੍ਚ ਕੌषੇਯੇ ਹृਤੇ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇऽਭਿਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਪੱਤੇ ਦੀ ਕਟੋਰੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ-ਚੀੜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੋ ਰੇਸ਼ਮੀ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੁਲਾਹਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਕੂਲੇ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਕਃ ਪਾਪੋ ਹृਤੇ ਚੈਵਾਂਸ਼ੁਕੇ ਸ਼ੁਕਃ । ਤਥੈਵਾਜਾਵਿਕਂ ਹृਤ੍ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਂ ਕ੍ਸ਼ੌਮਂ ਚ ਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਪਾਪੀ ਸੁਤੀਆ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਅੰਸ਼ੁਕਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਉਨ ਜਾਂ ਲਿਨਨ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਣਕ ਦੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਾਰ੍ਪਾਸਿਕੇ ਹृਤੇ ਕ੍ਰੌਞ੍ਚੋ ਵਾਲ੍ਕਹਰ੍ਤਾ ਬਕਸ੍ਤਥਾ । ਮਯੂਰੋ ਵਰ੍ਣਕਾਨ੍ ਹृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਾਕਪਤ੍ਰਂ ਚ ਜਾਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਕਪਾਸ ਦਾ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕ੍ਰੌਂਚ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਛਾਲ ਦਾ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕਪੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੋਰ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਜੀਵਜ੍ਜੀਵਕਤਾਂ ਯਾਤਿ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰਾਪਹृਨ੍ਨਰਃ । ਛੁਚ੍ਛੁਨ੍ਦਰਿਃ ਸ਼ੁਭਾਨ੍ ਗਨ੍ਧਾਨ੍ ਵਾਸੋ ਹृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਸ਼ੋ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਜੀਉਂਦੇ ਕਪੜੇ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵਜੀਵਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਲ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚੂਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਸੁਗੰਧਤ ਕਪੜਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षਣ੍ਢਃ ਫਲਾਪਹਰਣਾਤ੍ਕਾष੍ਠਸ੍ਯ ਘੁਣਕੀਟਕਃ । ਪੁष੍ਪਾਪਹृਦ੍ਦਰਿਦ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪਙ੍ਗੁਰ੍ਯਾਨਾਪਹृਨ੍ਨਰਃ ॥ ੧੫.
ਫਲ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਨਪੂੰਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲੱਕੜ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ-ਦੀਮਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫੁੱਲ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਗੱਡਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਾਕਹਰ੍ਤਾ ਚ ਹਾਰੀਤਸ੍ਤੋਯਹਰ੍ਤਾ ਚ ਚਾਤਕਃ । ਭੂਹਰ੍ਤਾ ਨਰਕਾਨ੍ ਗਤ੍ਵਾ ਰੌਰਵਾਦੀਨ੍ ਸੁਦਾਰੁਣਾਨ੍ ॥ ੧੫.
ਸਬਜ਼ੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਰੀ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਾਣੀ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਜਮੀਨ ਚੋਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੌਰਵ ਆਦਿ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਗੁਲ੍ਮਲਤਾਵਲ੍ਲਿਤ੍ਵਕ੍ਸਾਰਤਰੁਤਾਂ ਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਲ੍ਪਪਾਪਸ੍ਤੁ ਨਰੋ ਭਵਤਿ ਵੈ ਤਤਃ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਾਹ, ਬੂਟਾ, ਬੇਲ, ਲਤਾ, ਛਾਲ, ਤੇ ਖਾਰਾ ਰੁੱਖ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਜਦ ਪਾਪ ਘੱਟ ਜਾਂ ਛੋਟਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਮਿਃ ਕੀਟਃ ਪਤਙ੍ਗੋऽਥ ਪਕ੍ਸ਼ੀ ਤੋਯ ਚਰੋ ਮृਗਃ । ਗੋਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚ ਚਣ੍ਡਾਲਪੁਕ੍ਕਸਾਦਿ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਕੀੜਾ, ਦੀਮਕ, ਤਿਤਲੀ, ਪੰਛੀ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਜਾਨਵਰ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਪੁੱਕਸ ਆਦਿ ਨਫਰਤ ਵਾਲੇ ਜਾਤੀ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਙ੍ਗ੍ਵਨ੍ਧੋ ਵਧਿਰਃ ਕੁष੍ਠੀ ਯਕ੍ਸ਼੍ਮਣਾ ਚ ਪ੍ਰਪੀਡਿਤਃ । ਮੁਖਰੋਗਾਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਗੁਦਰੋਗੈਸ਼੍ਚ ਬਾਧ੍ਯਤੇ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਲੰਗੜਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬੋਲਾ, ਕੋੜੀ, ਯਕਸ਼ਮਾ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਤੇ ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਤੇ ਗੁਦਾ ਦੇ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਦੁਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਪਸ੍ਮਾਰੀ ਚ ਭਵਤਿ ਸ਼ੂਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਚ ਸ ਗਚ੍ਛਤਿ । ਏष ਏਵ ਕ੍ਰਮੋ ਦृष੍ਟੋ ਗੋਸੁਵਰ੍ਣਾਪਹਾਰਿਣਾਮ੍ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਮਿਰਗੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਕ੍ਰਮ ਗਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਚੋਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਵਿਦ੍ਯਾਪਹਾਰਿਣਸ਼੍ਚੋਗ੍ਰਾ ਨਿष੍ਕ੍ਰਯਭ੍ਰਂਸ਼ਿਨੋ ਗੁਰੋਃ । ਜਾਯਾਮਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪੁਰੁषਃ ਪਾਰਖ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯਨ੍ ॥ ੧੫.
ਜੋ ਵਿਦਿਆ ਚੋਰੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਭਾਰੀ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤਿ षਣ੍ਢਤਾਂ ਮੂਢੋ ਯਾਤਨਾਭ੍ਯਃ ਪਰਿਚ੍ਯੁਤਃ । ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨਰੋ ਹੋਮਮਸਮਿਦ੍ਧੇ ਵਿਭਾਵਸੌ ॥ ੧੫.
ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮੂਰਖ ਨਪੂੰਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਅੱਗ ਨਾ ਜਲਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਹੋਮ ਕਰੇ, ਉਹ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੋਗਾਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸੋऽਜਿਰ੍ਣਵ੍ਯਾਧਿਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤੋ ਮਨ੍ਦਾਗ੍ਨਿਃ ਸਂਪ੍ਰਜਾਯਤੇ । ਪਰਨਿਨ੍ਦਾ ਕृਤਘ੍ਰਤ੍ਵਂ ਪਰਮਰ੍ਮਾਵਘਟ੍ਟਨਮ੍ ॥ ੧੫.
ਉਹ ਅਜੀਰਨ, ਰੋਗ, ਦੁਖ, ਤੇ ਮੰਦ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਪਰਾਈ ਨਿੰਦਾ, ਅਕ੍ਰਿਤਘਣਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜਾਨ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਨੈष੍ਠੁਰ੍ਯਂ ਨਿਰ੍ਘृਣਤ੍ਵਞ੍ਚ ਪਰਦਾਰੋਪਸੇਵਨਮ੍ । ਪਰਸ੍ਵਹਰਣਾਸ਼ੌਚਂ ਦੇਵਤਾਨਾਞ੍ਚ ਕੁਤ੍ਸਨਮ੍ ॥ ੧੫.
ਕਠੋਰਤਾ, ਨਿਰਦਯਤਾ, ਪਰ-ਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਪਰਾਈ ਵਸਤੂ ਚੋਰੀ, ਅਸ਼ੁਚਿਤਾ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਿਆ ਵੀ ਇਸ ਵਿਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਨਿਕृਤ੍ਯਾ ਕਞ੍ਚਨਂ ਨृਣਾਂ ਕਾਰ੍ਪਣ੍ਯਂ ਚ ਨृਣਾਂ ਵਧਃ । ਯਾਨਿ ਚ ਪ੍ਰਤਿषਿਦ੍ਧਾਨਿ ਤਤ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਸਨ੍ਤਤਾ ॥ ੧੫.
ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ ਲੈਣਾ, ਕੰਜੂਸੀ ਕਰਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਨਾਹੀ ਕੀਤੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿਣਾ ਵੀ ਗਣਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਾਣਿ ਜਾਨੀਯਾਨ੍ਮੁਕ੍ਤਾਨਾਂ ਨਰਕਾਦਨੁ । ਦਯਾ ਭੂਤੇषੁ ਸਂਵਾਦਃ ਪਰਲੋਕਪ੍ਰਤਿਕ੍ਰਿਯਾ ॥ ੧੫.
ਇਹ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸਮਝਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ; ਜੀਵਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ, ਸਚ ਬੋਲਣਾ, ਤੇ ਪਰਲੋਕ ਲਈ ਤਿਆਰੀ — ਇਹਨਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਹੈ।
ਸਤ੍ਯਂ ਭੂਤਹਿਤਾਰ੍ਥੋਕ੍ਤਿਰ੍ਵੇਦਪ੍ਰਾਮਾਣ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਮ੍ । ਗੁਰੁਦੇਵਰ੍षਿਸਿਦ੍ਧਰ੍षਿਪੂਜਨਂ ਸਾਧੁਸਙ੍ਗਮਃ ॥ ੧੫.
ਸੱਚਾਈ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਗੱਲ ਕਰਨਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਸਚਾਈ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਇਜ਼ਤ ਕਰਨੀ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਨੀ—ਇਹ ਸਭ ਗੁਣ ਹਨ.
ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾਭਾਯਸਨਂ ਮੈਤ੍ਰੀਮਿਤਿ ਬੁਧ੍ਯਤੇ ਪਣ੍ਡਿਤਃ । ਅਨ੍ਯਾਨਿ ਚੈਵ ਸਦ੍ਧਰ੍ਮਙ੍ਕ੍ਰਿਯਾਭੂਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਚ ॥ ੧੫.
ਸੱਚੀ ਕਰਨੀ ਦੀ ਅਭਿਆਸ, ਦੋਸਤੀ ਬਣਾਉਣੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਕੰਮ, ਇਹ ਪੰਡਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਲਕੜ ਹਨ.