; ਰਾਜਪਤ੍ਨ੍ਯੁਵਾਚ ਅਹਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਰਾਜਰ੍षੇ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ । ਦੁਃ ਖਭਾਰਾਸਹਾਦ੍ਯੈਵ ਸਹ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਵੈ ਤ੍ਵਯਾ॥੮.
ਰਾਣੀ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਵੀ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਅੱਜ ਇਹ ਦੁਖ ਦਾ ਭਾਰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ, ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਜਾਵਾਂਗੀ।
; ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਤਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਿਤਾਂ ਰਾਜਾ ਆਰੋਪ੍ਯ ਤਨਯਂ ਸ੍ਵਕਮ੍ । ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਸਹਿਤਸ਼੍ਚਾਸੌ ਬਦ੍ਧਾਞ੍ਜਲਿਪੁਟਸ੍ਤਦਾ॥੮.
ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਚਿਤਾ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਚਿਨ੍ਤਯਨ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਾਨਮੀਸ਼ਂ ਨਾਰਾਯਣਂ ਹਰਿਮ੍ । ਹृਤ੍ਕੋਟਰਗੁਹਾਸੀਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ । ਅਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਕृष੍ਣਂ ਪੀਤਾਮ੍ਬਰਂ ਸ਼ੁਭਮ੍॥੮.
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਜੋ ਦਿਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਵਾਸੁਦੇਵ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਦਿ ਤੇ ਅੰਤ ਰਹਿਤ ਬ੍ਰਹਮ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਵਾਲਾ, ਸੁਭਾਗਾ—ਇਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਚਿਨ੍ਤਯਮਾਨਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾਃ ਸਵਾਸਵਾਃ । ਧਰ੍ਮਂ ਪ੍ਰਮੁਖਤਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਾਃ॥੮.
ਜਦ ਉਹ ਧਿਆਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆ ਗਏ।
ਆਗਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੇ ਪ੍ਰੋਚੁਸ੍ਤੇ ਭੋ ਭੋ ਰਾਜਨ੍ ! ਸ਼ृਣੁ ਪ੍ਰਭੋ । ਅਯਂ ਪਿਤਾਮਹਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਧਰ੍ਮਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਸ੍ਵਯਮ੍॥੮.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਆ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਸੁਣੋ! ਇੱਥੇ ਪਿਤਾਮਹ ਖੁਦ ਹਨ, ਤੇ ਧਰਮ ਭਗਵਾਨ ਵੀ ਸਵੈ-ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਏ ਹਨ।'
ਸਾਧ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਮਰੁਤੋ ਲੋਕਪਾਲਾਃ ਸਵਾਹਨਾਃ । ਨਾਗਾਃ ਸਿਦ੍ਧਾਃ ਸਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚੈਵ ਤਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ॥੮.
ਸਾਧਿਆ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ, ਮਰੁਤ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਵਾਹਨਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਾਗ, ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨ ਵੀ—
ਏਤੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਚ ਬਹਵੋ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥੈਵ ਚ । ਵਿਸ਼੍ਵਤ੍ਰਯੇਣ ਯੋ ਮਿਤ੍ਰਂ ਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕਿਤਃ ਪੁਰਾ॥੮.
ਇਹ ਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ, ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਸੀ—
ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤੁ ਤੇ ਮੈਤ੍ਰੀਮਿष੍ਟਞ੍ਚਾਹਰ੍ਤੁਮਿਚ੍ਛਤਿ । ਆਰੁਰੋਹ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਧਰ੍ਮਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਥ ਗਾਧਿਜਃ॥੮.
ਹੁਣ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਧਰਮ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਗਾਧੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਆ ਗਏ।
; ਧਰ੍ਮਿ ਉਵਾਚ ਮਾ ਰਾਜਨ੍ ! ਸਾਹਸਂ ਕਾਰ੍षੋਰ੍ਧਰ੍ਮੋऽਹਂ ਤ੍ਵਾਮੁਪਾਗਤਃ । ਤਿਤਿਕ੍ਸ਼ਾ-ਦਮ-ਸਤ੍ਯਾਦ੍ਯੈਃ ਸ੍ਵਗੁਣੈਃ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ॥੮.
ਧਰਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾ ਕਰ। ਮੈਂ ਧਰਮ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਤੇਰੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਸੰਯਮ, ਸਚਾਈ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ।'
; ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਮਾਹਭਾਗ ! ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋऽਸ੍ਮਿਤੇऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਤ੍ਵਯਾ ਸਭਾਰ੍ਯਪੁਤ੍ਰੇਣ ਜਿਤਾ ਲੋਕਾਃ ਸਨਾਤਨਾਃ॥੮.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ, ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ! ਮੈਂ, ਸ਼ਕਰ, ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਹੈ।'
ਆਰੋਹ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਰਾਜਨ੍ ! ਭਾਰ੍ਯਾਪੁਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਸੁਦੁष੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਨਰੈਰਨ੍ਯੈਰ੍ਜਿਤਮਾਤ੍ਮੀਯਕਰ੍ਮਭਿਃ॥੮.
ਰਾਜਾ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਚੜ੍ਹੋ। ਇਹ ਥਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਔਖੀ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।
; ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਤਤੋऽਮृਤਮਯਂ ਵਰ੍षਮਪਮृਤ੍ਯੁਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਸृਜਦਾਕਾਸ਼ਾਚ੍ਚਿਤਾਸ੍ਥਾਨਗਤਃ ਪ੍ਰਭੁਃ॥੮.
ਫਿਰ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿਚ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੌਤ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਪੁष੍ਪਵਰ੍षਞ੍ਚ ਸੁਮਹਦ੍ਦੇਵਦੁਨ੍ਦੁਭਿਨਿਸ੍ਵਨਮ੍ । ਤਤਸ੍ਤਤੋ ਵਰ੍ਤਮਾਨੇ ਸਮਾਜੇ ਦੇਵਸਂਕੁਲੇ॥੮.
ਉਥੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਵਰਖਾ ਹੋਈ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਡੰਬਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜੀ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਤਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਸੁਕੁਮਾਰਤਨੁਃ ਸੁਸ੍ਥਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਮਾਨਸਃ॥੮.
ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉੱਠਿਆ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁਹਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਵਿਚ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਤੇ ਸਾਫ਼ ਸੀ।
ਤਤੋ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਸੁਤਂ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ । ਸਭਾਰ੍ਯਃ ਸ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਾਨ੍ਵਿਤਃ॥੮.
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਹਰਿਸਚੰਦ੍ਰ, ਜੋ ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਸੁਸ੍ਥਃ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਹृਦਯੋ ਮੁਦਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ । ਬਭੂਵ ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਦਿਨ੍ਦ੍ਰੋ ਭੂਯਸ਼੍ਚੈਨਮਭਾषਤ॥੮.
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।
ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਸੇ ਸਦ੍ਗਤਿਂ ਪਰਾਮ੍ । ਸਮਾਰੋਹ ਮਾਹਭਾਗ ਨਿਜਾਨਾਂ ਕਰ੍ਮਣਾਂ ਫਲੈਃ॥੮.
ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਕਸਦ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ। ਵੱਡੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਚੜ੍ਹੋ।
; ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਦੇਵਰਾਜਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨਾ ਸ਼੍ਵਪਚੇਨ ਵੈ । ਅਗਤ੍ਵਾ ਨਿष੍ਕृਤਿਂ ਤਸ੍ਯ ਨਾਰੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇऽਹਂ ਸੁਰਾਲਯਮ੍॥੮.
ਹਰਿਸਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕ, ਜੋ ਚਮਾਰ ਹੈ, ਦੀ ਨਿਭਾਉ ਪੂਰੀ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।"
; ਧਰ੍ਮ ਉਵਾਚ ਤਵੈਨਂ ਭਾਵਿਨਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮਵਗਮ੍ਯਾਤ੍ਮਮਾਯਯਾ । ਆਤ੍ਮਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਤਾਂ ਨੀਤੋ ਦਰ੍ਸ਼ਿਤਂ ਤਚ੍ਚ ਚਾਪਲਮ੍॥੮.
ਧਰਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਚਮਾਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਚਲਪਣ ਵੀ ਦਿਖਾਇਆ।"
; ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥ੍ਯਤੇ ਯਤ੍ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਸਮਸ੍ਤੈਰ੍ਮਨੁਜੈਰ੍ਭੁਵਿ । ਤਦਾਰੋਹ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪੁਣ੍ਯਕृਤਾਂ ਨृਣਾਮ੍॥੮.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਹਰਿਸਚੰਦ੍ਰ, ਉਸ ਉੱਚੀ ਥਾਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹੋ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ — ਉਹ ਥਾਂ ਜੋ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।"
; ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਦੇਵਾਰਾਜ ! ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਂ ਵਾਕ੍ਯਞ੍ਚੈਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ । ਪ੍ਰਸਾਦਸੁਮੁਖਂ ਯਤ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਬ੍ਰਵੀਮਿ ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਨ੍ਵਿਤਃ॥੮.
ਹਰਿਸਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ! ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਚਮਕਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।"
ਮਚ੍ਛੋਕਮਗ੍ਨਮਨਸਃ ਕੋਸ਼ਲਾਨਗਰੇ ਜਨਾਃ । ਤਿष੍ਠਨ੍ਤਿ ਤਾਨਪੋਹ੍ਯਾਦ੍ਯ ਕਥਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਦਿਵਮ੍॥੮.
ਕੋਸਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਕਰਕੇ ਦੁੱਖ ਵਿਚ ਹਨ, ਉਥੇ ਹੀ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹਨ। ਮੈਂ ਅੱਜ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰਗ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਬ੍ਰਹ੍ਮਹਤ੍ਯਾ ਗੁਰੋਰ੍ਘਾਤੋ ਗੋਵਧਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਵਧਸ੍ਤਥਾ । ਤੁਲ੍ਯਮੇਭਿਰ੍ਮਹਾਪਾਪਂ ਭਕ੍ਤਤ੍ਯਾਗੇऽਪ੍ਯੁਦਾਹृਤਮ੍॥੮.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਹੱਤਿਆ, ਗੁਰੂ ਦਾ ਕਤਲ, ਗਾਂ ਦੀ ਮਾਰ, ਜਾਂ ਔਰਤ ਦੀ ਹੱਤਿਆ — ਭਗਤ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਪਾਪ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਜਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤਮਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮਦੁष੍ਟਂ ਤ੍ਯਜਤਃ ਸੁਖਮ੍ । ਨੇਹ ਨਾਮੁਤ੍ਰ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤਸ੍ਮਾਚ੍ਛਕ੍ਰ ! ਦਿਵਂ ਵ੍ਰਜ॥੮.
ਭਗਤ, ਜੋ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡਣਾ ਆਸਾਨ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਜਗਤ ਜਾਂ ਅਗਲੇ ਜਗਤ ਵਿਚ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਇੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾ ਮੇਰੇ ਸੁਰਗ ਜਾਓ।
ਯਦਿ ਤੇ ਸਹਿਤਾਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਮਯਾ ਯਾਨ੍ਤਿ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ । ਤਤੋऽਹਮਪਿ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨਰਕਂ ਵਾਪਿ ਤੈਃ ਸਹ॥੮.
ਜੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਨਰਕ ਵਿਚ ਵੀ ਜਾਵਾਂਗਾ।
; ਇਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਬਹੂਨਿ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਾਨਿ ਤੇषਾਂ ਭਿਨ੍ਨਾਨਿ ਵੈ ਪृਥਕ੍ । ਕਥਂ ਸਙ੍ਘਾਤਭੋਗ੍ਯਂ ਤ੍ਵਂ ਭੂਯਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ॥੮.
ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਕਰਮ ਤੇ ਪਾਪ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਸੁਰਗ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ?"
; ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭੁਙ੍ਕ੍ਤੇ ਨृਪੋ ਰਾਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਕੁਟੁਮ੍ਬਿਨਾਮ੍ । ਯਜਤੇ ਚ ਮਹਾਯਜ੍ਞੈਃ ਕਰ੍ਮ ਪੌਰ੍ਤਂ ਕਰੋਤਿ ਚ॥੮.
ਹਰਿਸਚੰਦ੍ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਸ਼ਕਰ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਯਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਦਾਨ-ਪੁੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।"
ਤਚ੍ਚ ਤੇषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਮਯਾ ਸਰ੍ਵਮਨੁष੍ਠਿਤਮ੍ । ਉਪਕਰ੍ਤॄਨ੍ ਨ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਤਾਨਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲਿਪ੍ਸਯਾ॥੮.
ਇਹ ਸਭ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਉਪਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਯਨ੍ਮਮ ਦੇਵੇਸ਼ ਕਿਞ੍ਚਿਦਸ੍ਤਿ ਸੁਚੇष੍ਟਿਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤਮਿष੍ਟਮਥੋ ਜਪ੍ਤਂ ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਤੈਸ੍ਤਦਸ੍ਤੁ ਨਃ॥੮.
ਇਸ ਲਈ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਚੰਗੇ ਕੰਮ ਮੈਂ ਕੀਤੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਯਜਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਜਪ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਆਮ ਕਰਤਬ—ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ।
ਬਹੁਕਾਲੋਪਭੋਗ੍ਯਂ ਹਿ ਫਲਂ ਯਨ੍ਮਮ ਕਰ੍ਮਣਃ । ਤਦਸ੍ਤੁ ਦਿਨਮਪ੍ਯੇਕਂ ਤੈਃ ਸਮਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ॥੮.
ਮੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ, ਜੋ ਕਈ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਭੋਗਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਿਲ ਜਾਵੇ।