ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਸ਼੍ਵਪਾਕਾਰ੍ਹਮਤੋ ਮੋਹਂ ਜਗਾਮਾਯਤਲੋਚਨਾ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਚੇਤਸ਼੍ਚ ਸ਼ਨਕੈਃ ਸਗਦ੍ਗਦਮਭਾषਤ॥੮.

ਉਸ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਟਕਾਏ ਹੋਏ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਡਾਲੀ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹੋਸ਼ ਆਇਆ ਤੇ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬੋਲੀ।

ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੈਵਾਤਿਕਰੁਣਾਂ ਨਿਰ੍ਮਰ੍ਯਾਦਂ ਜੁਗੁਪ੍ਸਿਤਮ੍ । ਯੇਨਾਯਮਮਰਪ੍ਰਖ੍ਯੋ ਨੀਤੋ ਰਾਜਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਤਾਮ੍॥੮.

ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਵੇ, ਓ ਬੇਦਰਦੀ ਤੇ ਨਿਰਮਰਯਾਦਾ ਕਿਸਮਤ! ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਚੰਡਾਲੀ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।

ਰਾਜ੍ਯਨਾਸ਼ਂ ਸੁਹृਤ੍ਤ੍ਯਾਗਂ ਭਾਰ੍ਯਾ-ਤਨਯਵਿਕ੍ਰਯਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪਯਿਤ੍ਵਾਪਿ ਨੋ ਕੁਕ੍ਤਸ਼੍ਚਣ੍ਡਾਲੋऽਯਂ ਕृਤੋ ਨृਪਃ॥੮.

ਰਾਜ ਗੁਆ ਕੇ, ਮਿਤਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਚ ਕੇ, ਤੂੰ ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਨਫ਼ਰਤ ਵਾਲਾ ਚੰਡਾਲ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ।

ਹਾ ਰਾਜਨ੍ ! ਜਾਤਸਨ੍ਤਾਪਾਮਿਤ੍ਥਂ ਮਾਂ ਧਰਣੀਤਲਾਤ੍ । ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਨਾਦ੍ਯ ਪਰ੍ਯਙ੍ਕਮਾਰੋਹੇਤਿ ਕਿਮੁਚ੍ਯਤੇ॥੮.

ਹਾ ਰਾਜਾ! ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਿਆ ਹਾਂ, ਅੱਜ ਕੋਈ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਨਹੀਂ ਬਿਠਾਉਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਸੀ; ਇਹ ਕੀ ਹੋ ਗਿਆ?

ਨਾਦ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤੇ ਛਤ੍ਰਂ ਭृਙ੍ਗਾਰਮਥਵਾ ਪੁਨਃ । ਚਾਮਰਂ ਵ੍ਯਜਨਞ੍ਚਾਪਿ ਕੋऽਯਂ ਵਿਧਿਵਿਪਰ੍ਯਯਃ॥੮.

ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਰਾਜਸੀ ਛਤਰੀ, ਭੁੰਨ-ਮਾਰਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਚਾਮਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਇਹ ਕਿਸਮਤ ਦਾ ਉਲਟਾ ਰੂਪ ਕਿਵੇਂ ਆ ਗਿਆ?

ਯਸ੍ਯਾਗ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜਤਃ ਪੂਰ੍ਵਂ ਰਾਜਾਨੋ ਭृਤ੍ਯਤਾਂ ਗਤਾਃ । ਸ੍ਵੋਤ੍ਤਰੀਯੈਰਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ ਨੀਰਜਸ੍ਕਂ ਮਹੀਤਲਮ੍॥੮.

ਜਦ ਤੂੰ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਸੀ, ਹੋਰ ਰਾਜੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨੌਕਰ ਬਣ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੀ ਧੂੜ ਸਾਫ ਕਰਦੇ ਸੀ।

ਸੋऽਯਂ ਕਪਾਲਸਂਲਗ੍ਨ-ਘਟੀਘਟਨਿਰਨ੍ਤਰੇ । ਮृਤਨਿਰ੍ਮਾਲ੍ਯਸੂਤ੍ਰਾਨ੍ਤਰ੍ਗੂਗ੍ਕੇਸ਼ੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ॥੮.

ਹੁਣ, ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਖੋਪੜੀ ਲੱਗੀ ਹੋਈ, ਟੁੱਟੇ ਘੜਿਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਡਰਾਉਣਾ ਹੋ ਗਿਆ।

ਵਸਾਨਿਸ੍ਯਨ੍ਦਸਂਸ਼ੁष੍ਕ-ਮਹੀਪੁਟਕਮਣ੍ਡਿਤੇ । ਭਸ੍ਮਾਙ੍ਗਾਰਾਰ੍ਧਦਗ੍ਧਾਸ੍ਥਿ-ਮਜ੍ਜਾਸਙ੍ਘਟ੍ਟਭੀषਣੇ॥੮.

ਚਰਬੀ ਨਾਲ ਸੁੱਕੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੱਟੀ ਲਾਈ ਹੋਈ, ਅੱਧ-ਸੜੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ, ਭਸਮ, ਤੇ ਮੱਜਾ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।

ਗृਧ੍ਰ-ਗੋਮਾਯੁਨਾਦਾਰ੍ਤਨष੍ਟਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰਵਿਹਙ੍ਗਮੇ । ਚਿਤਾਧੂਮਾਤਤਿਰੁਚਾ ਨੀਲੀਕृਤਦਿਗਨ੍ਤਰੇ॥੮.

ਗਿੱਧ ਤੇ ਕੁੱਤੇ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਨਾਲ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਛੋਟੇ ਪੰਛੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਚਿਤਾ ਦੀ ਧੂੰਆਂ ਨਾਲ ਦਿਸ਼ਾ ਨੀਲੀ ਹੋ ਗਈ।

ਕੁਣਪਾਸ੍ਵਾਦਨਮੁਦਾ ਸਮ੍ਪ੍ਰਹृष੍ਟਨਿਸ਼ਾਚਰੇ । ਚਰਤ੍ਯਮੇਧ੍ਯੇ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨੇ ਦੁਃ ਖਪੀਡਿਤਃ॥੮.

ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਚੱਖ ਕੇ ਰਾਤ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਾ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਸ਼੍ਲਿष੍ਯ ਕਣ੍ਠਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ । ਕष੍ਟਸ਼ੋਕਸ਼ਤਾਧਾਰਾ ਵਿਲਲਾਪਾਰ੍ਤਯਾ ਗਿਰਾ॥੮.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲ੍ਹ ਲਾ ਲਿਆ, ਤੇ ਸੌਂ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਦਰਦ ਭਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਈ।

; ਰਾਜਪਤ੍ਨ੍ਯੁਵਾਚ ਰਾਜਨ੍ ! ਸ੍ਵਪ੍ਨੋऽਥ ਤਥ੍ਯਂ ਵਾ ਯਦੇਤਨ੍ਮਨ੍ਯਤੇ ਭਵਾਨ੍ । ਤਤ੍ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਮਹਾਭਾਗ ਮਨੋ ਵੈ ਮੁਹ੍ਯਤੇ ਮਮ॥੮.

; ਰਾਣੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਰਾਜਾ! ਇਹ ਸੁਪਨਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ? ਦੱਸੋ ਜੀ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ।

ਯਦ੍ਯੇਤਦੇਵਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮੇ ਸਹਾਯਤਾ । ਤਥੈਵ ਵਿਪ੍ਰਦੇਵਾਦਿਪੂਜਨੇ ਪਾਲਨੇ ਭੁਵਃ॥੮.

ਜੇ ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣੂ, ਤਾਂ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ-ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ।

ਨਾਸ੍ਤਿ ਧਰ੍ਮਃ ਕੁਤਃ ਸਤ੍ਯਮਾਰ੍ਜਵਂ ਚਾਨृਸ਼ਂਸਤਾ । ਯਤ੍ਰ ਤ੍ਵਂ ਧਰ੍ਮਪਰਮਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਦਵਰੋਪਿਤਃ॥੮.

ਧਰਮ ਨਹੀਂ, ਸੱਚਾਈ ਨਹੀਂ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਦਇਆ ਨਹੀਂ, ਜਦ ਤੂੰ ਧਰਮ-ਭਗਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ।

ਇਤਿ ਤਸ੍ਯਾ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋष੍ਣਂ ਸਗਦ੍ਗਦਮ੍ । ਕਥਯਾਮਾਸ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗ੍ਯਾ ਯਥਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਸ਼੍ਵਪਾਕਤਾ॥੮.

ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਗਰਮ ਆਹ ਭਰੀ ਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਬੋਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਲੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਇਸ ਹਾਲਤ 'ਚ ਆ ਗਿਆ।

ਰੁਦਿਤ੍ਵਾ ਸਾਪਿ ਸੁਚਿਰਂ ਨਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯੋष੍ਣਞ੍ਚ ਦੁਃ ਖਿਤਾ । ਸ੍ਵਪੁਤ੍ਰਮਰਣਂ ਭੀਰੁਰ੍ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਨ੍ਯਵੇਦਯਤ੍॥੮.

ਉਹ ਵੀ, ਲੰਬਾ ਰੋ ਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਗਰਮ ਆਹ ਭਰੀ, ਤੇ ਡਰਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਦਾ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸਿਆ।

; ਰਾਜੋਵਾਚ ਪ੍ਰਿਯੇ ! ਨ ਰੋਚਯੇ ਦੀਰ੍ਘਂ ਕਾਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਮੁਪਾਸਿਤੁਮ੍ । ਨਾਤ੍ਮਾਯਤ੍ਤਸ਼੍ਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇ ਮਨ੍ਦਭਾਗ੍ਯਤਾਮ੍॥੮.

; ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ ਪਿਆਰੀ! ਮੈਂ ਲੰਬਾ ਸਮਾਂ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਮੇਰੀ ਕਿਸਮਤ ਮੇਰੇ ਹੱਥ 'ਚ ਨਹੀਂ, ਪਤਲੀਏ, ਵੇਖ ਮੇਰੀ ਮੰਦ-ਭਾਗਤਾ।

ਚਣ੍ਡਾਲੇਨਾਨਨੁਜ੍ਞਾਤਃ ਪ੍ਰਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਜ੍ਵਲਨਂ ਯਦਿ । ਚਣ੍ਡਾਲਦਾਸਤਾਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਪੁਨਰਪ੍ਯਨ੍ਯਜਨ੍ਮਨਿ॥੮.

ਜੇ ਮੈਂ ਚੰਡਾਲ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਅੱਗ 'ਚ ਵੜ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਅਗਲੇ ਜਨਮ 'ਚ ਵੀ ਚੰਡਾਲ ਦਾ ਗੁਲਾਮ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ।

ਨਰਕੇ ਚ ਤਪਿष੍ਯਾਮਿ ਕੋਟਕਃ ਕृਮਿਭੋਜਨਃ । ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਂ ਮਹਾਪੂਯ-ਵਸਾਸृਕ੍-ਸ੍ਨਾਯੁਪਿਚ੍ਛਿਲੇ॥੮.

ਨਰਕ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਕੀੜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾਇਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਵੈਤਰਨੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਾੜੀ, ਖੂਨ, ਚਰਬੀ ਤੇ ਨਸਾਂ ਨਾਲ ਫਿਸਲਣ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਅਸਿਪਤ੍ਰਵਨੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਛੇਦਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਦਾਰੁਣਮ੍ । ਤਾਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਵਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਮਹਾਰੌਰਵਰੌਰਵੌ॥੮.

ਅਸੀਪੱਤਰ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਕੱਟ-ਛਾਂਟ ਸਹਿਣੀ ਪਵੇਗੀ, ਜਾਂ ਮਹਾ-ਰੌਰਵ ਤੇ ਰੌਰਵ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਭੋਗਾਂਗਾ।

ਮਗ੍ਨਸ੍ਯ ਦੁਃ ਖਜਲਧੌ ਪਾਰਃ ਪ੍ਰਾਣਵਿਯੋਜਨਮ੍ । ਏਕੋऽਪਿ ਬਾਲਕੋ ਯੋऽਯਮਾਸੀਦ੍ਵਂਸ਼ਕਰਃ ਸੁਤਃ॥੮.

ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਉਸ ਲਈ ਮੌਤ ਹੀ ਇਕਲਾ ਪਾਰ ਹੈ; ਤੇ ਇਹ ਇਕ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਮਮ ਦੈਵਾਮ੍ਬੁਵੇਗੇਨ ਮਗ੍ਨਃ ਸੋऽਪਿ ਬਲੀਯਸਾ । ਕਥਂ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਪਰਾਯਤ੍ਤੋऽਸ੍ਮਿ ਦੁਰ੍ਗਤਃ॥੮.

ਮੇਰੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਹਲਚਲ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਵੀ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੋ ਕੇ ਡੁੱਬ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਅਥਵਾ ਨਾਰ੍ਤਿਨਾ ਕ੍ਲਿष੍ਟੋ ਨਰਃ ਪਾਪਮਵੇਕ੍ਸ਼ਤੇ । ਤਿਰ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵੇ ਨਾਸ੍ਤਿ ਤਦ੍ਦੁਃ ਸ਼ਂ ਨਾਸਿਪਤ੍ਰਵਨੇ ਤਥਾ॥੮.

ਜਾਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦੁਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ।

ਵੈਤਰਣ੍ਯਾਙ੍ਕੁਤਸ੍ਤਾਦृਗ੍ ਯਾਦृਸ਼ਂ ਪੁਤ੍ਰਵਿਪ੍ਲਵੇ । ਸੋऽਹਂ ਸੁਤਸ਼ਿਰੀਰੇਣ ਦੀਪ੍ਯਮਾਨੇ ਹੁਤਾਸ਼ਨੇ॥੮.

ਵੈਤਰਣੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲਾ ਦੁਖ, ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਾਲੇ ਦੁਖ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਦੇ ਹੋਏ, ਉਹੀ ਦੁਖ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

ਨਿਪਤਿष੍ਯਾਮਿ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਕੁਕृਤਂ ਮਮ । ਅਨੁਜ੍ਞਾਤਾ ਚ ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਵਿਪ੍ਰਵੇਸ਼੍ਮ ਸੁਛਿਸ੍ਮਿਤੇ॥੮.

ਮੈਂ ਡਿੱਗ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ। ਮੇਰੇ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਹੁਣ ਤੂੰ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਘਰ ਚਲੀ ਜਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।

ਮਮ ਵਾਕ੍ਯਞ੍ਚ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗਿ ਨਿਬੋਧਾਦृਤਮਾਨਸਾ । ਯਦਿ ਦਤ੍ਤਂ ਯਦਿ ਹੁਤਂ ਗੁਰਵੋ ਯਦਿ ਤੋषਿਤਾਃ॥੮.

ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ, ਪਤਲੀ ਕਾਇਆ ਵਾਲੀ, ਪੂਰੇ ਮਨ ਨਾਲ। ਜੇ ਮੈਂ ਕਦੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਜੇ ਕਦੇ ਹਵਨ ਕੀਤਾ, ਜੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕੀਤਾ—

ਪਰਤ੍ਰ ਸਙ੍ਗਮੋ ਭੂਯਾਤ੍ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਸਹ ਚ ਤ੍ਵਯਾ । ਇਹ ਲੋਕੇ ਕੁਤਸ੍ਤ੍ਵੇਤਦ੍ ਭਵਿष੍ਯਤਿ ਮਮੇਙ੍ਗਿਤਮ੍॥੮.

ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਤੇਰਾ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਿਵੇਂ ਪੂਰੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਤ੍ਵਯਾ ਸਹ ਮਮ ਸ਼੍ਰੇਯੋ ਗਮਨਂ ਪੁਤ੍ਰਮਾਰ੍ਗਣੇ । ਯਨ੍ਮਯਾ ਹਸਤਾ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਰਹਸ੍ਯੇ ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ॥੮.

ਤੈਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਜਾਣਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ, ਹੱਸਦੇ ਜਾਂ ਰਾਜ਼ ਵਿੱਚ, ਕੁਝ ਗਲਤ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਸੁੰਦਰ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲੀ—

ਅਸ਼੍ਲੀਲਮੁਕ੍ਤਂ ਤਤ੍ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਨ੍ਤਵ੍ਯਂ ਮਮ ਯਾਚਤਃ । ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਤਿ ਗਰ੍ਵੇਣ ਨਾਵਜ੍ਞੇਯਃ ਸ ਤੇ ਦ੍ਵਿਜਃ । ਸਰ੍ਵਯਤ੍ਨੇਨ ਤੇ ਤੋष੍ਯਃ ਸ੍ਵਾਮਿਦੈਵਤਵਚ੍ਛੁਭੇ॥੮.

ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਅਸ਼ਲੀਲ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਸਭ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣ 'ਤੇ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ। ਰਾਣੀ ਹੋਣ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ, ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ। ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ, ਸੁਭਾਗਨ।