ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਸ੍ਮ ਭृਸ਼ਂ ਖਿਨ੍ਨੋ ਹਾ ਮਾਤਃ ਪਿਤਰਦ੍ਯ ਮੇ । ਏਵਂਵਾਦੀ ਸ ਨਰਕੇ ਤੈਲਦ੍ਰੋਣ੍ਯਾਂ ਨਿਪਾਤਿਤਃ॥੮.

ਉਹ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਚੀਖਿਆ, ‘ਹਾਏ ਮਾਂ, ਹਾਏ ਪਿਓ, ਅੱਜ!’ ਐਸਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਦੀ ਖੌਲ ਰਹੀ ਡੋਲ 'ਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

ਕ੍ਰਕਚੈਃ ਪਾਟ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੁਰਧਾਰਾਭਿਰਪ੍ਯਧਃ । ਅਨ੍ਧੇ ਤਮਸਿ ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤਃ ਪੂਯਸ਼ੋਣਿਤਭੋਜਨਃ॥੮.

ਉਹ ਆਰੀਆਂ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਤੇਜ਼ ਧਾਰ ਵਾਲੀਆਂ ਛੁਰੀਆਂ ਨਾਲ ਵੀ; ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਝੱਲਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪੀਪ ਤੇ ਖੂਨ ਖਾਣਾ ਪਿਆ।

ਸਪ੍ਤਵਰ੍षਂ ਮृਤਾਤ੍ਮਾਨਂ ਪੁਕ੍ਕਸਤ੍ਵੇ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ । ਦਿਨਂ ਦਿਨਨ੍ਤੁ ਨਰਕੇ ਦਹ੍ਯਤੇ ਪਚ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਤਃ॥੮.

ਸੱਤ ਸਾਲ ਲਈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ, ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦੇ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੜਦਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਪਕਾਇਆ ਜਾਂਦਾ।

ਖਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ੋਭ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਮਾਰ੍ਯਤੇ ਪਾਟ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਤਃ । ਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਯਤੇ ਦੀਪ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸ਼ੀਤਵਾਤਾਹਤੋऽਨ੍ਯਤਃ॥੮.

ਕਦੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਉਹ ਪੀੜਾ ਝੱਲਦਾ, ਹਲਚਲ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ; ਹੋਰ ਥਾਂ ਉੱਕੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾੜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਠੰਡੀ ਹਵਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ।

ਏਵਂ ਦਿਨਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤ-ਪ੍ਰਮਾਣਂ ਨਰਕੇऽਭਵਤ੍ । ਤਥਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਤ੍ਰ ਸ਼੍ਰੀਵਿਤਂ ਨਰਕੇ ਭਟੈਃ॥੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਸੌ ਸਾਲ, ਹਰ ਰੋਜ਼, ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਸੌ ਸਾਲ ਲਈ, ਨਰਕ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ।

ਤਤੋ ਨਿਪਾਤਿਤੋ ਭੂਮੌ ਵਿष੍ਠਾਸ਼ੀ ਸ਼੍ਵਾ ਵ੍ਯਜਾਯਤ । ਵਾਨ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸ਼ੀਤਦਗ੍ਧਸ਼੍ਚ ਮਾਸਮਾਤ੍ਰੇ ਮृਤੋऽਪਿ ਸਃ॥੮.

ਫਿਰ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਗੰਦ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਕੁੱਤਾ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲਿਆ; ਉਲਟੀ ਖਾਂਦਾ, ਠੰਡੀ ਨਾਲ ਸੜਦਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਰ ਗਿਆ।

ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਖਰਂ ਦੇਹਂ ਹਸ੍ਤਿਨਂ ਵਾਨਰਂ ਪਸ਼ੁਮ੍ । ਛਾਗਂ ਵਿਡਾਲਂ ਕਙ੍ਕਞ੍ਚ ਗਾਮਵਿਂ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਕृਮਿਮ੍॥੮.

ਫਿਰ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੋਤਾ, ਹਾਥੀ, ਬਾਂਦਰ, ਜਾਨਵਰ, ਬਕਰਾ, ਬਿੱਲੀ, ਬਗਲਾ, ਗਾਂ, ਪੰਛੀ ਤੇ ਕੀੜਾ ਬਣੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ।

ਮਤ੍ਸ੍ਯਂ ਕੂਰ੍ਮਂ ਵਰਾਹਞ੍ਚ ਸ਼੍ਵਾਵਿਧਂ ਕੁਕ੍ਕੁਟਂ ਸ਼ੁਕਮ੍ । ਸ਼ਾਰਿਕਾਂ ਸ੍ਥਾਵਰਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਸਰ੍ਪਮਨ੍ਯਾਂਸ਼੍ਵ ਦੇਹਿਨਃ॥੮.

ਮੱਛੀ, ਕਛੂਆ, ਸੂਰ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਕੁੱਤਾ, ਮੁਰਗਾ, ਤੋਤਾ, ਸ਼ਾਰ, ਅਡੋਲ ਜੀਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਹੋਰ ਕਈ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੀ।

ਦਿਵਸੇ ਦਿਵਸੇ ਜਨ੍ਮ ਪ੍ਰਾਣਿਨਃ ਪ੍ਰਾਣਿਨਸ੍ਤਦਾ । ਅਪਸ਼੍ਯਦ੍ ਦੁਃ ਖਸਨ੍ਤਪ੍ਤੋ ਦਿਨਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਤਥਾ॥੮.

ਹਰ ਰੋਜ਼, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੇਖਦਾ; ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ, ਇਹ ਸੌ ਸਾਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਝੱਲਿਆ।

ਏਵਂ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਪੂਰ੍ਣਂ ਗਤਂ ਤਤ੍ਰ ਕੁਯੋਨਿषੁ । ਅਪਸ਼੍ਯਚ੍ਚ ਕਦਾਚਿਤ੍ ਸ ਰਾਜਾ ਤਤ੍ ਸ੍ਵਕੁਲੋਦ੍ਭਵਮ੍॥੮.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਰਾਜਾ ਨਿਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜਨਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਸੌ ਸਾਲ ਗੁਜ਼ਾਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਤਤ੍ਰ ਸ੍ਥਿਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਹਾਰਿਤਮ੍ । ਭਾਰ੍ਯਾ ਹृਤਾ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਸ ਚੈਕਾਕੀ ਵਨਂ ਗਤਃ॥੮.

ਉਥੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸਦਾ ਰਾਜ ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੀ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਲੈ ਲਏ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਤ ਸ ਸਿਂਹਂ ਵੈ ਵ੍ਯਾਦਿਤਾਸ੍ਯਂ ਭਯਾਵਹਮ੍ । ਬਿਭਕ੍ਸ਼ਯਿषੁਮਾਯਾਤਂ ਸ਼ਰਭੇਣ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍॥੮.

ਉਥੇ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਸ਼ੇਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣੀ ਖੁੱਲੀ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਖਾਣ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਬਲਦ ਵੀ ਸੀ।

ਪੁਨਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਃ ਸੋऽਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ਼ੋਚਿਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ । ਹਾ ਸ਼ੈਵ੍ਯੇ ! ਕ੍ਵ ਗਤਾਸ੍ਯਦ੍ਯ ਮਾਮਿਹਾਪਾਸ੍ਯ ਦੁਃ ਖਿਤਮ੍॥੮.

ਫਿਰ, ਉਹ ਵੀ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਪਤਨੀ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ ਉਸਨੇ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ: 'ਹੈ ਸ਼ੈਵਿਆ! ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖੀ ਛੱਡ ਕੇ ਕਿੱਥੇ ਚਲੀ ਗਈ?'

ਅਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਨਰੇਵਾਪਿ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸ੍ਵਂ ਸਹਪੁਤ੍ਰਕਾਮ੍ । ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਕਿਂ ਦ੍ਯੂਤੇਨ ਤਵ ਪ੍ਰਭੋ॥੮.

ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਚੀਕੀ: 'ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ, ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ! ਜੂਏ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ?'

ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤੇ ਸ਼ੋਚ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਭਰ੍ਯਂਯਾ ਸ਼ੈਵ੍ਯਯਾ ਸਹ । ਸ ਨਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਨਰਪਿ ਧਾਵਮਾਨਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ॥੮.

ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਰਸਯੋਗ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਭੱਜ ਕੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ।

ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਨਰਪਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਸ੍ਥਃ ਸ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਨੀਯਤੇ ਮੁਕ੍ਤਕੇਸ਼ੀ ਸਾ ਦੀਨਾ ਵਿਵਸਨਾ ਬਲਾਤ੍॥੮.

ਫਿਰ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਿਖੜੇ ਵਾਲ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਅੱਧੀ ਨੰਗੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਜਬਰਦਸਤੀ ਘਸੀਟਦੇ ਵੇਖਿਆ।

ਹਾਹਾਵਾਕ੍ਯਂ ਪ੍ਰਮੁਞ੍ਚਨ੍ਤੀ ਤ੍ਰਾਯਸ੍ਵੇਤ੍ਯਸਕृਤ੍ਸ੍ਵਨਾ । ਅਥਾਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਨਸ੍ਤਤ੍ਰ ਧਰ੍ਮਰਾਜਸ੍ਯ ਸ਼ਾਸਨਾਤ੍॥੮.

ਉਹ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੀ ਸੀ, 'ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ!' ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ ਅਗਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵੀ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।

ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਦਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਥਾ ਆਗਚ੍ਛੇਹ ਨਰਾਧਿਪ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰੇਣ ਵਿਜ੍ਞਪ੍ਤੋ ਯਮੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤਵਾਰ੍ਥਤਃ॥੮.

ਉਸਨੇ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚੋਂ ਰੋਣ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜਾਂ ਸੁਣੀਆਂ: 'ਇੱਥੇ ਆ, ਰਾਜਾ! ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਯਮ ਨੂੰ ਸੁਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।'

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਪਪਾਸ਼ੈਸ੍ਤੁ ਨੀਯਤੇ ਬਲਵਦ੍ਵਿਭੁਃ । ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਦੇਵੇਨ ਕਥਿਤਂ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਚੇष੍ਟਿਤਮ੍॥੮.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਜਬਰਦਸਤੀ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਸ੍ਰਾਦਧਦੇਵ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, ਤੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਸੀ।

ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਵਿਕृਤਿਰ੍ਨਾਧਰ੍ਮੋਤ੍ਥਾ ਵ੍ਯਵਰ੍ਧਤ । ਏਤਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਦਸ਼ਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਯਾਃ ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਸਮ੍ਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਾਃ॥੮.

ਉਥੇ ਵੀ, ਉਸਦੀ ਵਿਗੜੀ ਹਾਲਤ, ਜੋ ਅਧਰਮ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਸੀ, ਠੀਕ ਨਾ ਹੋਈ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈਆਂ ਗਈਆਂ।

ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਤਾਸ੍ਤੇਨ ਸਮ੍ਭੁਕ੍ਤਾ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਾਣਿ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ । ਅਤੀਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍ष ਨੀਯਮਾਨੋ ਭਟੈਰ੍ਬਲਾਤ੍॥੮.

ਉਸਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਭੋਗੀਆਂ। ਜਦ ਬਾਰਵਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਜਬਰਦਸਤੀ ਘਸੀਟ ਲਿਆ।

ਯਮਂ ਸੋऽਪਸ਼੍ਯਦਾਕਾਰਾਦੁਵਾਚ ਚ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਯ ਕੋਪੋऽਯਂ ਦੁਰ੍ਨਿਵਾਰ੍ਯੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ॥੮.

ਉਸਨੇ ਯਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੇ ਯਮ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਮਹਾਨ ਦੀ ਗੁੱਸਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।'

ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਮृਤ੍ਯੁਮਪਿ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਤਿ ਸ ਕੌਸ਼ਿਕਃ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਾਨੁषਂ ਲੋਕਂ ਦੁਃ ਖਸ਼ੇषਞ੍ਚ ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵੈ । ਗਤਸ੍ਯ ਤਤ੍ਰ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਸ਼੍ਰੇਯਸ੍ਤਵ ਭਵਿष੍ਯਤਿ॥੮.

'ਉਹ ਕੌਸ਼ਿਕ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਹੁਣ ਤੂੰ ਮਨੁੱਖਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਬਾਕੀ ਦੁੱਖ ਭੋਗ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜੇ, ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।'

ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੇ ਵਰ੍षੇ ਦੁਃ ਖਸ੍ਯਾਨ੍ਤੇ ਨਰਾਧਿਪਃ । ਅਨ੍ਤਰੀਕ੍ਸ਼ਾਚ੍ਚ ਪਤਿਤੋ ਯਮਦੂਤੈਃ ਪ੍ਰਣੋਦਿਤਃ॥੮.

ਜਦ ਬਾਰਵਾਂ ਸਾਲ ਮੁਕ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਯਮ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਡਿੱਗਾ।

ਪਤਿਤੋ ਯਮਲੋਕਾਚ੍ਚ ਵਿਬੁਦ੍ਧੋ ਭਯਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਅਹੋ ਕष੍ਟਮਿਤਿ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਾਰਾਵਸੇਵਨਮ੍॥੮.

ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ, ਉਹ ਡਰ ਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਪਿਆ। 'ਹੈ ਰਬਾ, ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ!' ਸੋਚ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਜਖਮਾਂ 'ਤੇ ਖਾਰ ਲਗਾਉਣ ਲੱਗਾ।

ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦੁਃ ਖਂ ਮਹਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤੋ ਨੋਪਲਭ੍ਯਤੇ । ਸ੍ਵਪ੍ਨੇ ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਯਤ੍ਤੁ ਕਿਂ ਨੁ ਮੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਃ ਸਮਾਃ॥੮.

ਉਸਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਅੰਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਦਾ ਸੀ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਮੈਂ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ? ਕੀ ਮੇਰੇ ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਲੰਘ ਗਏ ਹਨ?'

ਗਤੇਤ੍ਯਪृਚ੍ਛਤ੍ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾਨ੍ ਪੁਕ੍ਕਸਾਂਸ੍ਤੁ ਸ ਸਮ੍ਭ੍ਰਮਾਤ੍ । ਨੇਤ੍ਯੁਚੁਃ ਕੇਚਿਤ੍ ਤਤ੍ਰਸ੍ਥਾ ਏਵਮੇਵਾਪਰੇऽਬ੍ਰੁਵਨ੍॥੮.

ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਪੁੱਕਸਾਂ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ: 'ਕੀ ਇਹ ਲੰਘ ਗਿਆ?' ਉਥੇ ਕੁਝ ਨੇ ਕਿਹਾ 'ਨਹੀਂ', ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ 'ਹਾਂ, ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ।'

ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੁਃ ਖੀ ਤਦਾ ਰਾਜਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਸ਼ਰਣਮੀਯਿਵਾਨ੍ । ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤੁ ਮੇ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ੈਵ੍ਯਾਯਾ ਬਾਲਕਸ੍ਯ ਚ॥੮.

ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈ ਕੇ ਅਰਦਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗਾ: "ਦੇਵਤਿਆਂ ਮੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ੈਵਿਆ ਦੇ ਬੱਚੇ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਣ।"

ਨਮੋ ਧਰ੍ਮਾਯ ਮਹਤੇ ਨਮਃ ਕृष੍ਣਾਯ ਵੇਧਸੇ । ਪਰਾਵਰਾਯ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਯ ਪੁਰਾਣਾਯਾਵ੍ਯਯਾਯ ਚ॥੮.

ਧਰਮ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਕਰਤਾਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਉੱਚੇ-ਨੀਵੇਂ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁਰਾਣੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਰੂਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।