ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਵੇਦਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਾਰ੍ਥਵਿਜ੍ਞਾਨੇ ਯੇषਾਮਵ੍ਯਾਹਤਾ ਮਤਿਃ । ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਕਨ੍ਦਰਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਸ੍ਤਾਨੁਪਾਸ੍ਯ ਚ ਪृਚ੍ਛ ਚ॥੧.

ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੇਦ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਅਰਥ ਸਮਝਣ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ ਰਹਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਗੁਫਾ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ—ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਪੁੱਛ।

ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੇਨ ਧੀਮਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਰ੍षਿਸ਼ਾਰ੍ਦੂਲੋ ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਲੋਚਨਃ॥੧.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਸਮਝਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੁਨੀ ਵਿਚੋਂ ਸ਼ੇਰ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।

ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ ਅਤ੍ਯਦ੍ਭੁਤਮਿਦਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਖਗਵਾਗਿਵ ਮਾਨੁषੀ । ਯਤ੍ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਸ੍ਤੇ ਵਿਜ੍ਞਾਨਮਾਪੁਰਤ੍ਯਨ੍ਤਦੁਰ੍ਲਭਮ੍॥੧.

ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿ ਪੰਛੀਆਂ ਦੀ ਬੋਲੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਉਹ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

ਤਿਰ੍ਯਗ੍ਯੋਨ੍ਯਾਂ ਯਦਿ ਭਵਸ੍ਤੇषਾਂ ਜ੍ਞਾਨਂ ਕੁਤੋऽਭਵਤ੍ । ਕਥਞ੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਤਨਯਾਃ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਪਤਤ੍ਰਿਣਃ॥੧.

ਜੇ ਉਹ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਅਤੇ ਡ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੰਛੀ ਕਿਵੇਂ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?

ਕਸ਼੍ਚ ਦ੍ਰੋਣਃ ਪ੍ਰਵਿਖ੍ਯਾਤੋ ਯਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਚਤੁष੍ਟਯਮ੍ । ਜਾਤਂ ਗੁਣਵਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਾਨਂ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾਮ੍॥੧.

ਕੌਣ ਹੈ ਇਹ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਡ੍ਰੋਣ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਗੁਣ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ?

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਵਹਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਯਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਨਨ੍ਦਨੇ ਪੁਰਾ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯਾਪ੍ਯਸਰਸਾਂ ਚੈਵ ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਚ ਸਙ੍ਗਮੇ॥੧.

ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ, ਜੋ ਨੰਦਨ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਕਰ ਅਤੇ ਨਾਰਦ ਮਿਲੇ।

ਨਾਰਦੋ ਨਨ੍ਦਨੇऽਪਸ਼੍ਯਤ੍ ਪੁਂਸ਼੍ਚਲੀਗਣਮਧ੍ਯਗਮ੍ । ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਸੁਰਾਧਿਰਾਜਾਨਂ ਤਨ੍ਮੁਖਾਸਕ੍ਤਲੋਚਨਮ੍॥੧.

ਨਾਰਦ ਨੇ ਨੰਦਨ ਵਿਚ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸ਼ਕਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਕੁੰਜੀਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਵਿਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰਿਆਂ 'ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਸੀ।

ਸ ਤੇਨਰ੍षਿਵਰਿष੍ਠੇਨ ਦृष੍ਟਮਾਤ੍ਰਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਃ । ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸ੍ਵਕਂ ਚਾਸ੍ਮੈ ਦਦਾਵਾਸਨਮਾਦਰਾਤ੍॥੧.

ਜਦੋਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਸ਼ਚੀਪਤੀ ਤੁਰੰਤ ਉਠਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅਸਨ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਵृਤ੍ਰਘ੍ਨਮੁਤ੍ਥਿਤਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਙ੍ਗਨਾਃ । ਪ੍ਰਣੇਮੁਸ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਦੇਵਰ੍षਿ ਵਿਨਯਾਵਨਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ॥੧.

ਵ੍ਰਿਤ੍ਰ ਦਾ ਵਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਉਠਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮੁਨੀ ਨੂੰ, ਨਮਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ।

ਤਾਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤਃ ਸੋऽਥ ਉਪਵਿष੍ਟੇ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੌ । ਯਥਾਰ੍ਹਂ ਕृਤਸਮ੍ਭਾषਃ ਕਥਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਮਨੋਰਮਾਃ॥੧.

ਉਹਨਾਂ ਵਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਅਤੇ ਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਯੋਗ ਅਭਿਵਾਦਨ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸੁਹਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ।

ਸ਼ਕ੍ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਕਥਾਨ੍ਤਰੇ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍ । ਦੇਹ੍ਯਾਜ੍ਞਾਂ ਨृਤ੍ਯਤਾਮਾਸਾਂ ਤਵ ਯਾਭਿਮਤੇਤਿ ਵੈ॥੧.

ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਗੱਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਸ਼ਕਰ ਨੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—'ਤੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇ, ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਹੜੀ ਨਚਣ ਵਾਲੀ ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।'

ਰਮ੍ਭਾ ਵਾ ਕਰ੍ਕਸ਼ਾ ਵਾਥ ਉਰ੍ਵਸ਼੍ਯਥ ਤਿਲੋਤ੍ਤਮਾ । ਘृਤਾਚੀ ਮੇਨਕਾ ਵਾਪਿ ਯਤ੍ਰ ਵਾ ਭਵਤੋ ਰੁਚਿਃ॥੧.

ਰੰਭਾ ਹੋਵੇ, ਕਰਕਸ਼ਾ ਹੋਵੇ, ਉਰਵਸ਼ੀ ਜਾਂ ਤਿਲੋਤਮਾ, ਜਾਂ ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਮੇਨਕਾ, ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਪਸੰਦ ਆਵੇ।

ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਵਚੋ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਯ ਨਾਰਦਃ । ਵਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਸਰਸਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਨਯਾਵਨਤਾਃ ਸ੍ਥਿਤਾਃ॥੧.

ਸ਼ਕਰ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨਾਰਦ ਨੇ ਸੋਚ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਖੜੀਆਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।

ਯੁष੍ਮਾਕਮਿਹ ਸਰ੍ਵਾਸਾਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਧਿਕਮ੍ । ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਮਨ੍ਯਤੇ ਯਾ ਤੁ ਸਾ ਨृਤ੍ਯਤੁ ਮਮਾਗ੍ਰਤਃ॥੧.

ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵਿਚੋਂ, ਜਿਹੜੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਡਿਆਈ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸਮਝਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨੱਚੇ।

ਗੁਣਰੂਪਵਿਹੀਨਾਯਾਃ ਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਨਾਟ੍ਯਸ੍ਯ ਨਾਸ੍ਤਿ ਵੈ । ਚਾਰ੍ਵਧਿष੍ਠਾਨਵਨ੍ਨृਤ੍ਯਂ ਨृਤ੍ਯਮਨ੍ਯਦ੍ਵਿਡਮ੍ਬਨਮ੍॥੧.

ਜਿਹੜੀ ਗੁਣ ਅਤੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਵੰਜੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਟਕ ਵਿਚ ਕਦੇ ਸਫਲਤਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਚੰਗੀ ਨਚਣ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਨੱਚਣਾ ਸਿਰਫ ਨਕਲ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਕਾਲਂ ਚ ਏਕੈਕਾਸ੍ਤਾ ਨਤਾਸ੍ਤਤਃ । ਅਹਂ ਗੁਣਾਧਿਕਾ ਨ ਤ੍ਵਂ ਨ ਤ੍ਵਂ ਚਾਨ੍ਯਾਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍॥੧.

ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕੋ ਸਮੇਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੀ ਤੇ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ, 'ਮੈਂ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹਾਂ, ਤੂੰ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਨਾਂ ਹੀ ਤੂੰ,' ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਧੀਕਤਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਤਾਸਾਂ ਸਂਭ੍ਰਮਮਾਲੋਕ੍ਯ ਭਗਵਾਨ੍ ਪਾਕਸ਼ਾਸਨਃ । ਪृਚ੍ਛ੍ਯਤਾਂ ਮੁਨਿਰਿਤ੍ਯਾਹ ਵਕ੍ਤਾ ਯਾਂ ਵੋ ਗੁਣਾਧਿਕਾਮ੍॥੧.

ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵੇਖ ਕੇ, ਭਗਵਾਨ ਪਾਕਾ-ਸ਼ਾਸਨ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੰਤ ਨੂੰ ਪੁੱਛੋ; ਉਹ ਦੱਸੇਗਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੌਣ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਹੈ।'

ਸ਼ਕ੍ਰਚ੍ਛਨ੍ਦਾਨੁਯਾਤਾਭਿਃ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਾਭਿਃ ਸਨਾਰਦਃ । ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਯਤ੍ ਤਦਾ ਵਾਕ੍ਯਂ ਜੈਮਿਨੇ ਤਨ੍ਨਿਬੋਧ ਮੇ॥੧.

ਇੰਦਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾਰਦ ਮੁਨੀ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ। ਨਾਰਦ ਨੇ ਜੋ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦਾ ਹਾਂ, ਜੈਮਿਨੀ।

ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਂ ਨਗੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਂ ਯਾ ਵਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਤੇ ਬਲਾਤ੍ । ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਾਂ ਵੋ ਮਨ੍ਯੇ ਗੁਣਾਧਿਕਾਮ੍॥੧.

ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰ ਰਹੇ ਮਹਾਨ ਸੰਤ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵਿਘਨ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਤਸ੍ਯ ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਾ ਵੇਪਤਕਨ੍ਧਰਾਃ । ਅਸ਼ਕ੍ਯਮੇਤਦਸ੍ਮਾਕਮਿਤਿ ਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਕਥਾਃ॥੧.

ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਭ ਦੀਆਂ ਗਰਦਨਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ; 'ਇਹ ਸਾਡੀ ਵੱਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ,' ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੀਆਂ।

ਤਤ੍ਰਾਪ੍ਸਰਾ ਵਪੁਰ੍ਨਾਮ ਮੁਨਿਕ੍ਸ਼ੋਭਣਗਰ੍ਵਿਤਾ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚਾਦ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਯਤ੍ਰਾਸੌ ਸਂਸ੍ਥਿਤੋ ਮੁਨਿਃ॥੧.

ਉਥੇ, ਵਪੁ ਨਾਂ ਦੀ ਅਪਸਰਾ, ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ 'ਤੇ ਮਾਣ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਥੇ ਜਾਵਾਂਗੀ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੰਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।'

ਅਦ੍ਯ ਤਂ ਦੇਹਯਨ੍ਤਾਰਂ ਪ੍ਰਯੁਕ੍ਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯਵਾਜਿਨਮ੍ । ਸ੍ਮਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਗਲਦ੍ਰਸ਼੍ਮਿਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕੁਸਾਰਥਿਮ੍॥੧.

ਅੱਜ, ਕਾਮਦੇਵ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਦੇ ਤੀਰ ਵਾਸਨਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਹ ਸੰਤ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਝੁਕਾ ਦਿਆਂਗੀ।

ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨੋ ਵਾਪਿ ਯਦਿ ਵਾ ਨੀਲਲੋਹਿਤਃ । ਤਮਪ੍ਯਦ੍ਯ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਕਾਮਬਾਣਕ੍ਸ਼ਤਾਨ੍ਤਰਮ੍॥੧.

ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੋਵੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨੀਲਕੰਠ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਮ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਘਾਇਲ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਜਗਾਮਾਥ ਪ੍ਰਾਲੇਯਾਦ੍ਰਿਂ ਵਪੁਸ੍ਤਦਾ । ਮੁਨੇਸ੍ਤਪਃ ਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਵਾਪਦਾਸ਼੍ਰਮਮ੍॥੧.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵਪੁ ਹਿਮਾਚਲ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੀ, ਸੰਤ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ।

ਸ ਪੁਂਸ੍ਕੋਕਿਲਮਾਧੁਰ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਕ੍ਰੋਸ਼ਮਾਤ੍ਰਂ ਸ੍ਥਿਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦਗਾਯਤ ਵਰਾਪ੍ਸਰਾਃ॥੧.

ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਸੰਤ ਵੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਨਰ ਕੋਕਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਵਧੀਆ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੂਰੀ 'ਤੇ ਖੜੀਆਂ ਹੋ ਕੇ ਗਾਉਣ ਲੱਗੀਆਂ।

ਤਦ੍ਗੀਤਧ੍ਵਨਿਮਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਮੁਨਿਰ੍ਵਿਸ੍ਮਿਤਮਾਨਸਃ । ਜਗਾਮ ਤਤ੍ਰ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਸਾ ਬਾਲਾ ਰੁਚਿਰਾਨਨਾ॥੧.

ਉਹ ਗੀਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਤ ਹੈਰਾਨ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੋਹਣੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਸੀ।

ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਚਾਰੁਸਰ੍ਵਾਙ੍ਗੀਂ ਮੁਨਿਃ ਸਂਸ੍ਤਭ੍ਯ ਮਾਨਸਮ੍ । ਕ੍ਸ਼ੋਭਣਾਯਾਗਤਾਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਕੋਪਾਮਰ੍षਸਨ੍ਵਿਤਃ॥੧.

ਉਸ ਨੂੰ ਹਰ ਅੰਗ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੀ ਵੇਖ ਕੇ, ਸੰਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵਿਘਨ ਪਾਉਣ ਆਈ ਹੈ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

ਉਵਾਚੇਦਂ ਤਤੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਮਹਰ੍षਿਸ੍ਤਾਂ ਮਹਾਤਪਾਃ॥੧.

ਫਿਰ ਮਹਾਨ ਤਪ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬੋਲ ਕਹੇ।

ਯਸ੍ਮਾਦ੍ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਜਿਤਸ੍ਯੇਹ ਤਪਸੋ ਵਿਧ੍ਨਕਾਰਣਾਤ੍ । ਆਗਤਾਸਿ ਮਦੋਨ੍ਮਤ੍ਤੇ ਮਮ ਦੁਃ ਖਾਯ ਖੇਚਰਿ॥੧.

ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਮਾਣ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਕਠਨ ਤਪ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਆਈ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਉਡਣ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।