ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਪਿਤੁਃ ਪਤ੍ਨੀਮਮਰ੍ਯਾਦਂ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤਰ੍ਜਯਸੇ ਪਦਾ । ਭੁਵਿ ਤਸ੍ਮਾਦਯਂ ਪਦਾਸ੍ਤਵਾਦ੍ਯੈਵ ਪਤਿष੍ਯਤਿ ॥ ੭੭.

ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ, ਮਰਯਾਦਾ ਭੁੱਲ ਕੇ, ਪੈਰ ਨਾਲ ਡਰਾਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਪੈਰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਜਾਵੇਗਾ।

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯਾਕਰ੍ਣ੍ਯ ਯਮਃ ਸ਼ਾਪਂ ਮਾਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਭਯਾਤੁਰਃ । ਅਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਪਿਤਰਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃ ਸਰਮ੍ ॥ ੭੭.

ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਸ਼ਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਯਮ ਡਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਗੇ ਬੋਲਿਆ।

ਯਮ ਉਵਾਚ ਤਾਤੈਤਨ੍ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਨ ਦृष੍ਟਮਿਤਿ ਕੇਨਚਿਤ੍ । ਮਾਤਾ ਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸ਼ਾਪਂ ਪੁਤ੍ਰੇ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ॥ ੭੭.

ਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪਿਤਾ ਜੀ, ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਜੀਬ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ— ਮਾਂ, ਮਮਤਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਵੇ।

ਯਥਾ ਮਨੁਰ੍ਮਮਾਚष੍ਟੇ ਨੇਯਂ ਮਤਾ ਤਥਾ ਮਮ । ਵਿਗੁਣੇष੍ਵਪਿ ਪੁਤ੍ਰੇषੁ ਨ ਮਾਤਾ ਵਿਗੁਣਾ ਭਵੇਤ੍ ॥ ੭੭.

ਜਿਵੇਂ ਮਨੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਮੇਰਾ ਵੀ ਇਹੀ ਮਤ ਹੈ: ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਵੇਂ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਮਾਂ ਕਦੇ ਕਮੀ ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਯਮਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਭਗਵਾਂਸ੍ਤਿਮਿਰਾਪਹਃ । ਛਾਯਾਸਂਜ੍ਞਾਂ ਸਮਾਹੂਯ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਕ੍ਵ ਗਤੇਤਿ ਸਾ ॥ ੭੭.

ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯਮ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਛਾਇਆ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਈ ਸੀ।

ਸਾ ਚਾਹ ਤਨਯਾ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਹਂ ਸਂਜ੍ਞਾ ਵਿਭਾਵਸੋ । ਪਤ੍ਨੀ ਤਵ ਤ੍ਵਯਾਪਤ੍ਯਾਨ੍ਯੇਤਾਨਿ ਜਨਿਤਾਨਿ ਮੇ ॥ ੭੭.

ਉਹ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਮੈਂ ਸੰਜਨਾ ਹਾਂ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੀ ਧੀ, ਵਿਭਾਵਸੁ ਦੀ ਪਤਨੀ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਬੱਚੇ ਮੇਰੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਹਨ।

ਇਤ੍ਥਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ ਸਾ ਤੁ ਬਹੁਸ਼ਃ ਪृਚ੍ਛਤੋ ਯਦਾ । ਨਾਚਚਕ੍ਸ਼ੇ ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧੋ ਭਾਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤਾਂ ਸ਼ਪ੍ਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ ॥ ੭੭.

ਜਦ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ, ਉਹ ਸੱਚ ਨਾ ਦੱਸ ਸਕੀ; ਫਿਰ, ਭਾਸਵਾਨ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।

ਤਤਃ ਸਾ ਕਥਯਾਮਾਸ ਯਥਾਵृਤ੍ਤਂ ਵਿਵਸ੍ਵਤਃ । ਵਿਦਿਤਾਰ੍ਥਸ਼੍ਚ ਭਗਵਾਨ੍ ਜਗਾਮ ਤ੍ਵष੍ਟੁਰਾਲਯਮ੍ ॥ ੭੭.

ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਵਿਭਾਵਸੁ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਹਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ; ਪਵਿੱਤਰ ਜੀ ਨੇ ਸਮਝ ਕੇ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਦੇ ਘਰ ਚਲੇ ਗਏ।

ਤਤਃ ਸ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਪੂਜਿਤਮ੍ । ਭਾਸ੍ਵਨ੍ਤਂ ਪਰਯਾ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਨਿਜਗੇਹਮੁਪਾਗਤਮ੍ ॥ ੭੭.

ਉਥੇ, ਤ੍ਰੈਲੋਕੀ ਵਿੱਚ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਭਾਸਵਾਨ ਆਪਣੇ ਘਰ ਆਇਆ, ਤਵਸ਼ਟ੍ਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।

ਸਂਜ੍ਞਾਂ ਪृष੍ਟਸ੍ਤਦਾ ਤਸ੍ਮੈ ਕਥਯਾਮਾਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍ । ਆਗਤੈਵੇਹ ਮੇ ਵੇਸ਼੍ਮ ਭਵਤਃ ਪ੍ਰੇषਿਤੇਤਿ ਵੈ ॥ ੭੭.

ਜਦ ਸੰਜਨਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਰਚਨਹਾਰ, ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਉਹ ਇੱਥੇ ਮੇਰੇ ਘਰ ਆਈ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਭੇਜਣ ਨਾਲ।'

ਦਿਵਾਕਰਃ ਸਮਾਧਿਸ੍ਥੋ ਵਡਵਾਰੂਪਧਾਰਿਣੀਮ੍ । ਤਪਸ਼੍ਚਰਨ੍ਤੀਂ ਦਦृਸ਼ੇ ਉਤ੍ਤਰੇषੁ ਕੁਰੁष੍ਵਥ ॥ ੭੭.

ਸੂਰਜ, ਸਮਾਧੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ, ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਘੋੜੀ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਤਪ ਕਰਦੀ ਸੰਜਨਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।

ਸੌਮ੍ਯਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾਕਾਰੋ ਮਮ ਭਰ੍ਤਾ ਭਵੇਦਿਤਿ । ਅਭਿਸਨ੍ਧਿਞ੍ਚ ਤਪਸੋ ਬੁਬੁਧੇऽਸ੍ਯਾ ਦਿਵਾਕਰਃ ॥ ੭੭.

ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਤਪ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਸਮਝ ਲਿਆ: 'ਮੇਰਾ ਪਤੀ ਸੁਮੁਖ ਤੇ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।'

ਸ਼ਾਤਨਂ ਤੇਜਸੋ ਮੇऽਦ੍ਯ ਕ੍ਰਿਯਤਾਮਿਤਿ ਭਾਸ੍ਕਰਃ । ਤਞ੍ਚਾਹ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾਣਂ ਸਂਜ੍ਞਾਯਾਃ ਪਿਤਰਂ ਦ੍ਵਿਜ ॥ ੭੭.

ਭਾਸਕਰ ਨੇ, ਸੰਜਨਾ ਦੇ ਪਿਤਾ ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਅੱਜ ਮੇਰੀ ਜੋਤ ਘਟਾਈ ਜਾਵੇ।'

ਸਂਵਤ੍ਸਰਭ੍ਰਮੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਕਰਵੇਸ੍ਤਤਃ । ਤੇਜਸਃ ਸ਼ਾਤਨਞ੍ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ਼੍ਚ ਦੈਵਤੈਃ ॥ ੭੭.

ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਿਆ, ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਘਟਾ ਦਿੱਤੀ।

ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਸਾਵਰ੍ਣਿਃ ਸੂਰ੍ਯਤਨਯੋ ਯੋ ਮਨੁਃ ਕਥ੍ਯਤੇऽष੍ਟਮਃ । ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਤਦੁਤ੍ਪਤ੍ਤਿਂ ਵਿਸ੍ਤਰਾਦ੍ ਗਦਤੋ ਮਮ॥੮੧.

ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣ, ਸਾਵਰਨੀ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਠਵਾਂ ਮਨੂ, ਉਸ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਮੈਂ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।

ਮਹਾਮਾਯਾਨੁਭਾਵੇਨ ਯਥਾ ਮਨ੍ਵਨ੍ਤਰਾਧਿਪਃ । ਸ ਬਭੂਵ ਮਹਾਭਾਗਃ ਸਾਵਰ੍ਣਿਸ੍ਤਨਯੋ ਰਵੇਃ॥੮੧.

ਵੱਡੀ ਮਾਇਆ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਸਾਵਰਨੀ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਮਨਵੰਤਰਾ ਦਾ ਅਧੀਨ ਬਣਿਆ।

ਸ੍ਵਾਰੋਚਿषੇऽਨ੍ਤਰੇ ਪੂਰ੍ਵਂ ਚੈਤ੍ਰਵਂਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਃ । ਸੁਰਥੋ ਨਾਮ ਰਾਜਾਭੂਤ੍ ਸਮਸ੍ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਮਣ੍ਡਲੇ॥੮੧.

ਪਹਿਲੇ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨਵੰਤਰਾ ਵਿੱਚ, ਚਿਤ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਸੁਰਥ ਨਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਯ ਪਾਲਯਤਃ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਜਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਨਿਵੌਰਸਾਨ੍ । ਬਭੂਵੁਃ ਸ਼ਤ੍ਰਵੋ ਭੂਪਾਃ ਕੋਲਾਵਿਧ੍ਵਂਸਿਨਸ੍ਤਥਾ॥੮੧.

ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ। ਪਰ ਉਸਦੇ ਵਿਰੋਧੀ, ਵੰਸ਼ ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਤਬਾਹੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੇ ਹੋਏ।

ਤਸ੍ਯ ਤੈਰਭਵਦ੍ ਯੁਦ੍ਧਮਤਿਪ੍ਰਬਲਦਣ੍ਡਿਨਃ । ਨ੍ਯੂਨੈਰਪਿ ਸ ਤੈਰ੍ਯੁਦ੍ਧੇ ਕੋਲਾਵਿਧ੍ਵਂਸਿਭਿਰ੍ਜਿਤਃ॥੮੧.

ਉਹ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਵੰਸ਼ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਰਾਜੇ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ।

ਤਤਃ ਸ੍ਵਪੁਰਮਾਯਾਤੋ ਨਿਜਦੇਸ਼ਾਧਿਪੋऽਭਵਤ੍ । ਆਕ੍ਰਾਨ੍ਤਃ ਸ ਮਹਾਭਾਗਸ੍ਤੈਸ੍ਤਦਾ ਪ੍ਰਬਲਾਰਿਭਿਃ॥੮੧.

ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਵੱਡੇ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਅਮਾਤ੍ਯੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਦੁष੍ਟੈਰ੍ਦੁਰ੍ਬਲਸ੍ਯ ਦੁਰਾਤ੍ਮਭਿਃ । ਕੋषੋ ਬਲਞ੍ਚਾਪਹृਤਂ ਤਤ੍ਰਾਪਿ ਸ੍ਵਪੁਰੇ ਤਤਃ॥੮੧.

ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸਦੇ ਮੰਤਰੀ ਜੋ ਤਾਕਤਵਰ ਪਰ ਬੁਰੇ ਸਨ, ਤੇ ਹੋਰ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਸਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦਾ ਫਾਇਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਸਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤੇ ਫੌਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਲੈ ਲਈ।

ਤਤੋ ਮृਗਯਾਵ੍ਯਾਜੇਨ ਹृਤਸ੍ਵਾਮ੍ਯਃ ਸ ਭੁਪਤਿਃ । ਏਕਾਕੀ ਹਯਮਾਰੁਹ੍ਯ ਜਗਾਮ ਗਹਨਂ ਵਨਮ੍॥੮੧.

ਫਿਰ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਦਾ ਬਹਾਨਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜਿਸਦਾ ਰਾਜ ਖੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਕੱਲਾ ਘੋੜੇ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।

ਸ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਮਦ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ੀਦ੍ ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯਸ੍ਯ ਮੇਧਸਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਾਨ੍ਤਸ਼੍ਵਾਪਦਾਕੀਰ੍ਣਂ ਮੁਨਿਸ਼੍ष੍ਯੋਪਸ਼ੋਭਿਤਮ੍॥੮੧.

ਉਥੇ, ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਮੇਧਸ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਸੀ, ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਉਸਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਹਾਜਰੀ ਨਾਲ ਸੋਭਾ ਪਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਤਸ੍ਥੌ ਕਞ੍ਚਿਤ੍ ਸ ਕਾਲਞ੍ਚ ਮੁਨਿਨਾ ਤੇਨ ਸਤ੍ਕृਤਃ । ਇਤਸ਼੍ਚੈਤਸ਼੍ਚ ਵਿਚਰਂਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਮੁਨਿਵਰਾਸ਼੍ਰਮੇ॥੮੧.

ਉਹ ਉਥੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਰਿਹਾ, ਰਿਸ਼ੀ ਵਲੋਂ ਆਦਰ ਪਾਇਆ, ਤੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਇधर-ਉਧਰ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ।

ਸੋऽਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਮਮਤ੍ਵਾਕृष੍ਟਚੇਤਨਃ । ਮਤ੍ਪੂਰ੍ਵੈਃ ਪਾਲਿਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਯਾ ਹੀਨਂ ਪੁਰਂ ਹਿ ਤਤ੍ । ਮਦ੍ਭृਤ੍ਯੈਸ੍ਤੈਰਸਦ੍ਵृਤ੍ਤੈਰ੍ਧਰ੍ਮਤਃ ਪਾਲ੍ਯਤੇ ਨ ਵਾ॥੮੧.

ਉਥੇ, ਮਮਤਾ ਵਿਚ ਫਸ ਕੇ, ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ: 'ਜੋ ਸ਼ਹਿਰ ਮੇਰੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਖੋ ਗਿਆ। ਮੇਰੇ ਨੌਕਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਮਾੜੀ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਰਹੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ।'

ਨ ਜਾਨੇ ਸ ਪ੍ਰਧਾਨੋ ਮੇ ਸ਼ੂਰਹਸ੍ਤੀ ਸਦਾਮਦਃ । ਮਮ ਵੈਰਿਵਸ਼ਂ ਯਾਤਃ ਕਾਨ੍ ਭੋਗਾਨੁਪਲਪ੍ਸ੍ਯਤੇ॥੮੧.

'ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੇਰਾ ਮੁੱਖੀ, ਜੋ ਸ਼ੂਰ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਹੰਕਾਰ ਵਾਲਾ ਹਾਥੀ-ਸਵਾਰ ਹੈ, ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਹੱਥ ਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਕੋਈ ਸੁਖ-ਸਾਥ ਲੈ ਪਾਏਗਾ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।'

ਯੇ ਮਮਾਨੁਗਤਾ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਸਾਦਧਨਭੋਜਨੈਃ । ਅਨੁਵृਤ੍ਤਿਂ ਧ੍ਰੁਵਂ ਤੇऽਦ੍ਯ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਤ੍ਯਨ੍ਯਮਹੀਭृਤਾਮ੍॥੮੧.

'ਜੋ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਉਪਕਾਰ, ਧਨ ਤੇ ਭੋਜਨ ਲੈਂਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਹੁਣ ਨਿਸਚਿਤ ਹੀ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣਗੇ।'

ਅਸਮ੍ਯਗ੍ਵ੍ਯਯਸ਼ੀਲੈਸ੍ਤੈਃ ਕੁਰ੍ਵਦ੍ਭਿਃ ਸਤਤਂ ਵ੍ਯਯਮ੍ । ਸਂਚਿਤਃ ਸੋऽਤਿਦੁਃ ਖੇਨ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਕੋਸ਼ੋ ਗਮਿष੍ਯਤਿ॥੮੧.

'ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਫ਼ਜ਼ੂਲਖਰਚੀ ਤੇ ਗਲਤ ਖਰਚਿਆਂ ਕਰਕੇ, ਜੋ ਖਜਾਨਾ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਜਲਦੀ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।'

ਏਤਚ੍ਚਾਨ੍ਯਚ੍ਚ ਸਤਤਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਮਾਸ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ । ਤਤ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਾਭ੍ਯਾਸੇ ਵੈਸ਼੍ਯਮੇਕਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਃ॥੮੧.

ਇਸ ਤੇ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਰਾਜਾ ਲਗਾਤਾਰ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।