ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਧਿਕ੍ ਤ੍ਵਾਂ ਦੁष੍ਟਸਮਾਚਾਰਮਨृਤਂ ਜਿਹ੍ਮਭਾषਣਮ੍ । ਮਮ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚ ਦਤ੍ਵਾ ਯਃ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਕ੍ਰष੍ਟੁਮਿਚ੍ਛਸਿ॥੭.

ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਰਮ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ, ਝੂਠ ਬੋਲਦਾ ਤੇ ਵਕਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ। ਜਦ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹੱਥ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ, ਹੁਣ ਮੁੜ ਕਿਉਂ ਵਾਪਸ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?

ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪਰੁषਂ ਤੇਨ ਗਚ੍ਛਾਮੀਤਿ ਸਵੇਪਥੁਃ । ਬ੍ਰੁਵਨ੍ਨੇਵਂ ਯਯੌ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਕਰ੍षਨ੍ ਦਯਿਤਾਂ ਕਰੇ॥੭.

ਉਸ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਤਿੱਖੀ ਗੱਲ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਕੰਬਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਜਲਦੀ ਚਲ ਪਿਆ।

ਕਰ੍षਤਸ੍ਤਾਂ ਤਤੋ ਭਾਰ੍ਯਾਂ ਸੁਕੁਮਾਰੀਂ ਸ਼੍ਰਮਾਤੁਰਾਮ੍ । ਸਹਸਾ ਦਣ੍ਡਕਾष੍ਠੇਨ ਤਾਡਯਾਮਾਸ ਕੌਸ਼ਿਕਃ॥੭.

ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਾਜੁਕ ਤੇ ਥੱਕੀ ਹੋਈ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੌਸ਼ਿਕ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਲੱਕੜ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

ਤਾਂ ਤਥਾ ਤਾਡਿਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹੀਪਤਿਃ । ਗਚ੍ਛਾਮੀਤ੍ਯਾਹ ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤੋ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਿਞ੍ਚਿਦੁਦਾਹਰਤ੍॥੭.

ਜਦ ਮਹਾਰਾਜ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਇਹੀ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ,' ਤੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਾ ਬੋਲਿਆ।

ਅਥ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਪਞ੍ਚ ਪ੍ਰਾਹੁਃ ਕृਪਾਲਵਃ । ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਃ ਸੁਪਾਪੋऽਯਂ ਲੋਕਾਨ੍ ਕਾਨ੍ ਸਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਤਿ॥੭.

ਫਿਰ ਪੰਜ ਦਇਆਲੂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਾੜੇ ਕੰਮ ਕਰਕੇ ਕਿਹੜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ?'

ਯੇਨਾਯਾਂ ਯਜ੍ਵਨਾਂ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਸ੍ਵਰਾਜ੍ਯਾਦਵਰੋਪਿਤਃ । ਕਸ੍ਯ ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਯਾ ਪੂਤਂ ਸੁਤਂ ਸੋਮਂ ਮਹਾਧ੍ਵਰੇ । ਪੀਤ੍ਵਾ ਵਯਂ ਪ੍ਰਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਮੁਦਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪੁਰਃ ਸਰਮ੍॥੭.

ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ—ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਕਿਸ ਦੀ ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਯਜਨਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੋਮ ਪੀ ਕੇ, ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ?

; ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਇਤਿ ਤੇषਾਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਕੌਸ਼ਿਕੋऽਤਿਰੁषਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਸ਼ਸ਼ਾਪ ਤਾਨ੍ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵਂ ਸਰ੍ਵੇ ਯੂਯਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਥ॥੭.

ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੌਸ਼ਿਕ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, 'ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਪਾਵੋਗੇ।'

ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਸ਼੍ਚ ਤੈਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪੁਨਰੇਵ ਮਹਾਮੁਨਿਃ. ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇऽਪਿ ਭਵਤਾਂ ਭਵਿਤ੍ਰੀ ਨੈਵ ਸਨ੍ਤਤਿਃ॥੭.

ਜਦ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਮੁੜ ਕਿਹਾ, 'ਤੁਹਾਡੇ ਮਨੁੱਖ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਔਲਾਦ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।'

ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਸ਼੍ਚੈਵ ਭਵਿਤਾ ਨ ਚ ਮਤ੍ਸਰਃ । ਕਾਮਕ੍ਰੋਧਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਭਵਿष੍ਯਥ ਸੁਰਾਃ ਪੁਨਃ॥੭.

ਤੁਸੀਂ ਨਾਂ ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਕਰੋਗੇ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖੋਗੇ; ਇੱਛਾ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਮੁੜ ਦੇਵਤੇ ਬਣ ਜਾਵੋਗੇ।

ਤਤੋऽਵਤੇਰੁਰਂਸ਼ੈਃ ਸ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵਾਸ੍ਤੇ ਕੁਰੁਵੇਸ਼੍ਮਨਿ । ਦ੍ਰੌਪਦੀਗਰ੍ਭਸਮ੍ਭੂਤਾਃ ਪਞ੍ਚ ਵੈ ਪਾਣ੍ਡੁਨਨ੍ਦਨਾਃ॥੭.

ਫਿਰ ਉਹ ਦੇਵਤੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਕੁਰੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਏ, ਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਗਰਭ ਤੋਂ ਪੰਜ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਜੰਮੇ।

ਏਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕਾਰਣਾਤ੍ ਪਞ੍ਚ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਾ ਮਹਾਰਥਾਃ । ਨ ਦਾਰਸਂਗ੍ਰਹਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਸ਼ਾਪਾਤ੍ ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇਃ॥੭.

ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਕਰਕੇ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ।

ਏਤਤ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਾਣ੍ਡਵੇਯਕਥਾਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਨਂ ਚਤੁष੍ਟਯਂ ਗੀਤਂ ਕਿਮਨ੍ਯਚ੍ਛ੍ਰੋਤੁਮਿਚ੍ਛਸਿ॥੭.

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੇਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸਾਰਾ ਆਧਾਰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਚਾਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੀ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤੇ। ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੀ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ?

ਜੈਮਿਨਿਰੁਵਾਚ ਭਵਦ੍ਭਿਰਿਦਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਯਥਾਪ੍ਰਸ਼੍ਨਮਨੁਕ੍ਰਮਾਤ੍ । ਮਹਤ੍ ਕੌਤੂਹਲਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਕਥਾਂ ਪ੍ਰਤਿ॥੮.

ਜੈਮਿਨੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉਤਰ ਲੜੀਵਾਰ ਸੁਣਾਇਆ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਦੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਵੱਡਾ ਚਾਹ ਹੈ।

ਅਹੋ ਮਹਾਤ੍ਮਨਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕृਚ੍ਛ੍ਰਮਨੁਤ੍ਤਮਮ੍ । ਕਚ੍ਚਿਤ੍ ਸੁਖਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਾਦृਗੇਵ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਃ॥੮.

ਹਾਏ! ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰਿਆ। ਕੀ ਆਖਰ ਉਹਨੂੰ ਸੁੱਖ ਮਿਲਿਆ, ਦੋਵਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮੋ?

; ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ਼ਨੈਃ । ਸ਼ੈਵ੍ਯਯਾਨੁਗਤੋ ਦੁਃ ਖੀ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਬਲਾਪੁਤ੍ਰਯਾ॥੮.

; ਪੰਛੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਉਸਦੀ ਦੁਖੀ ਪਤਨੀ ਸ਼ੈਵਿਆ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਰੋਹਿਤ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਏ।

ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਵਸੁਧਾਪਾਲੋ ਦਿਵ੍ਯਾਂ ਵਾਰਾਣਸੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ । ਨੈषਾ ਮਨੁष੍ਯਭੋਗ੍ਯੇਤਿ ਸ਼ੂਲਪਾਣੇਃ ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ॥੮.

ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਵਾਰਾਣਸੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਮ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਦੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਜਗਾਮ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਦੁਃ ਖਾਰ੍ਤਃ ਸਹ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਨੁਕੂਲਯਾ । ਪੁਰੀਪ੍ਰਵੇਸ਼ੇ ਦਦृਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਮੁਪਸ੍ਥਿਤਮ੍॥੮.

ਉਹ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਭਗਤਵਾਨ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਪੈਦਲ ਚਲਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੂੰ ਉਥੇ ਵੇਖਿਆ।

ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਵਿਨਯਾਵਨਤੋऽਭਵਤ੍ । ਪ੍ਰਾਹ ਚੈਵਾਞ੍ਜਲਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰੋ ਮਹਾਮੁਨਿਮ੍॥੮.

ਉਹਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਝੁਕ ਗਿਆ। ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ।

ਇਮੇ ਪ੍ਰਾਣਾਃ ਸੁਤਸ਼੍ਚਾਯਮਿਯਂ ਪਤ੍ਨੀ ਮੁਨੇ ! ਮਮ । ਯੇਨ ਤੇ ਕृਤ੍ਯਮਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼ੁ ਤਦ੍ਗृਹਾਣਾਰ੍ਘ੍ਯਮੁਤ੍ਤਮਮ੍॥੮.

ਮੁਨੇ, ਇਹ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਹਨ। ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਤੁਰੰਤ ਲੈ ਲੋ।

ਯਦ੍ਵਾਨ੍ਯਤ੍ ਕਾਰ੍ਯਮਸ੍ਮਾਭਿਸ੍ਤਦਨੁਜ੍ਞਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ॥੮.

ਜੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਸਾਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਓ।

; ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਪੂਰ੍ਣਃ ਸ ਮਾਸੋ ਰਾਜਰ੍षੇ ਦੀਯਤਾਂ ਮਮ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ । ਰਾਜਸੂਯਨਿਮਿਤ੍ਤਂ ਹਿ ਸ੍ਮਰ੍ਯਤੇ ਸ੍ਵਵਚੋ ਯਦਿ॥੮.

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ, ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੀ ਦੱਖਣਾ ਦਿਓ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਲਈ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਨ ਯਾਦ ਹੋਵੇ।

; ਹਰਿਸ਼੍ਚਨ੍ਦ੍ਰ ਉਵਾਚ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਨ੍ਨਦ੍ਯੈਵ ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣੋ ਮਾਸੋऽਮ੍ਲਾਨਤਪੋਧਨ । ਤਿष੍ਠਤ੍ਯੇਤਦ੍ ਦਨਾਰ੍ਧਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮਾਚਿਰਮ੍॥੮.

ਹਰਿਸ਼ਚੰਦਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਅੱਜ ਮਹੀਨਾ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸਮਾਂ ਉਡੀਕੋ, ਮੈਂ ਬਾਕੀ ਦਾਨ ਜਲਦੀ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।

; ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਉਵਾਚ ਏਵਮਸ੍ਤੁ ਮਹਾਰਾਜ ਆਗਮਿष੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਪੁਨਃ । ਸ਼ਾਪਂ ਤਵ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਨ ਚੇਦਦ੍ਯ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਸਿ॥੮.

ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਠੀਕ ਹੈ ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਂ ਮੁੜ ਆਵਾਂਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਅੱਜ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿਆਂਗਾ।

; ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਰਾਜਾ ਚਾਚਿਨ੍ਤਯਤ੍ ਤਦਾ । ਕਥਮਸ੍ਮੈ ਪ੍ਰਦਾਸ੍ਯਾਮਿ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਯਾ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਾ॥੮.

ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ, 'ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੀ ਦੱਖਣਾ ਕਿਵੇਂ ਦਿਆਂ?'

ਕੁਤਃ ਪੁष੍ਟਾਨਿ ਮਿਤ੍ਰਾਣਿ ਕੁਤੋਰ੍ऽਥਃ ਸਾਮ੍ਪ੍ਰਤਂ ਮਮ । ਪ੍ਰਤਿਗ੍ਰਹਃ ਪ੍ਰਦੁष੍ਟੋ ਮੇ ਨਾਹਂ ਯਾਯਾਮਧਃ ਕਥਮ੍॥੮.

ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਾਂ ਦੋਸਤ ਹਨ, ਨਾਂ ਧਨ। ਦਾਨ ਲੈਣਾ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਨਾਹੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਨਾਸ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?

ਕਿਮੁ ਪ੍ਰਾਣਾਨ੍ ਵਿਮੁਞ੍ਚਾਮਿ ਕਾਂ ਦਿਸ਼ਂ ਯਾਮ੍ਯਕਿਞ੍ਚਨਃ । ਯਦਿ ਨਾਸ਼ਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਅਪ੍ਰਦਾਯ ਪ੍ਰਤਿਸ਼੍ਰੁਤਮ੍॥੮.

ਕੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਜਿੰਦ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਮੈਂ ਕਿਹੜੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂ, ਜਦ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ? ਜੇ ਵਾਅਦਾ ਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਮਰ ਗਿਆ—

ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਹृਤ੍ਕृਮਿਃ ਪਾਪੋ ਭਵਿष੍ਯਾਮ੍ਯਧਮਾਧਮਃ । ਅਥਵਾ ਪ੍ਰੇष੍ਯਤਾਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਵਰਮੇਵਾਤ੍ਮਵਿਕ੍ਰਯਃ॥੮.

ਮੈਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ, ਪਾਪੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਕੀੜਾ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਨੌਕਰ ਵਜੋਂ ਵੇਚ ਦਿਓ—ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੇਚਣਾ ਹੀ ਚੰਗਾ ਹੈ।

; ਪਕ੍ਸ਼ਿਣ ਊਚੁਃ ਰਾਜਾਨਂ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਦੀਨਂ ਚਿਨ੍ਤਯਾਨਮਧੋਮੁਖਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਤਦਾ ਪਤ੍ਨੀ ਬਾष੍ਪਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ॥੮.

ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਰੇਸ਼ਾਨ, ਉਦਾਸ ਤੇ ਸੋਚ ਵਿਚ ਡੁੱਬਿਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁੰਝੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ ਪਈ।

ਤ੍ਯਜ ਚਿਨ੍ਤਾਂ ਮਹਾਰਜਾ ਸ੍ਵਸਤ੍ਯਮਨੁਪਾਲਯ । ਸ਼੍ਮਸ਼ਾਨਵਦ੍ ਵਰ੍ਜਨੀਯੋ ਨਰਃ ਸਤ੍ਯਬਹਿष੍ਕृਤਃ॥੮.

ਮਹਾਰਾਜ, ਚਿੰਤਾ ਛੱਡੋ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸਚ ਪੂਰਾ ਕਰੋ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਚ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ, ਉਹ ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਵਰਗਾ ਤਿਆਗਣਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।