ਤੇषਾਂ ਕਰੋਤਿ ਵੈ ਨਨ੍ਦਃ ਪਰਲੋਕੇ ਨ ਚਾਦृਤਃ । ਭਵਤ੍ਯਸ੍ਯ ਨ ਚ ਸ੍ਨੇਹਃ ਸਹਵਾਸਿषੁ ਜਾਯਤੇ ।। 68.
ਨੰਦੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ।
ਪੂਰ੍ਵਮਿਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮਨ੍ਯੈਃ ਕਰੋਤਿ ਚ । ਤਥੈਵ ਸਤ੍ਤ੍ਵਰਜਸੀ ਯੋ ਬਿਭਰ੍ਤਿ ਮਹਾਨਿਧਿਃ ।। 68.
ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਜੋੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇੰਝ ਹੀ ਜੋ ਵੱਡਾ ਖਜਾਨਾ ਸਤਵ ਤੇ ਰਜਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਨੀਲਸਂਜ੍ਞਸ੍ਤਤ੍ਸਙ੍ਗੀ ਨਰਸ੍ਤਚ੍ਛੀਲਵਾਨ੍ ਭਵੇਤ੍ । ਵਸ੍ਤ੍ਰ-ਕਾਰ੍ਪਾਸ-ਧਾਨ੍ਯਾਦਿ-ਫਲ-ਪੁष੍ਪਪਰਿਗ੍ਰਹਮ੍ ।। 68.
ਉਹ ਖਜਾਨਾ ਨੀਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸੀਤਾਂ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਪੜੇ, ਕਪਾਸ, ਅਨਾਜ, ਫਲ-ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਮੁਕ੍ਤਾਵਿਦ੍ਰੁਮਸ਼ਙ੍ਖਾਨਾਂ ਸ਼ੁਕ੍ਤ੍ਯਾਦੀਨਾਂ ਤਥਾ ਮੁਨੇ । ਕਾष੍ਠਾਦੀਨਾਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਯਚ੍ਚਾਨ੍ਯਜ੍ਜਲਸਮ੍ਭਵਮ੍ ।। 68.
ਉਹ ਮੋਤੀ, ਮੋਹਰ, ਸਾਂਪ, ਚਿੱਪ ਆਦਿ, ਰਿਸ਼ੀ, ਲੱਕੜ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਤੋਂ ਬਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕ੍ਰਯਵਿਕ੍ਰਯਮਨ੍ਯੇषਾਂ ਨਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਮਤੇ ਮਨਃ । ਤਡਾਗਾਨ੍ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯੋऽਥ ਤਥਾऽऽਰਾਮਾਨ੍ ਕਰੋਤਿ ਚ ।। 68.
ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਵਿਕਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ; ਉਹ ਤਲਾਬ, ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਞ੍ਚ ਸਰਿਤਾਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਤਥਾਰੋਪਯਤੇ ਨਰਃ । ਅਨੁਲੇਪਨਪੁष੍ਪਾਦਿਭੋਗਂ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਭਿਜਾਯਤੇ ।। 68.
ਉਹ ਨਦੀਆਂ ਲਈ ਬੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਰੁੱਖ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਤਰ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ, ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਪੌਰੁषਸ਼੍ਚਾਪਿ ਨਿਧਿਰ੍ਨੋਲੋ ਨਾਮੈष ਜਾਯਤੇ । ਰਜਸ੍ਤਮੋਮਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯਃ ਸ਼ਙ੍ਖਸਂਜ੍ਞੋ ਹਿ ਯੋ ਨਿਧਿਃ ।। 68.
ਇੱਕ ਨੋਲਾ ਨਾਂ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਚੱਲਦਾ ਹੈ; ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਰਜਸ-ਤਮਸ ਵਾਲਾ ਖਜਾਨਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸ਼ੰਖਾ ਆਖਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨਾਪਿ ਨੀਯਤੇ ਵਿਪ੍ਰ ! ਤਦ੍੍ਗੁਣਿਤ੍ਵਂ ਨਿਧੀ•ਾਰਃ । ਏਕਸ੍ਯੈਵ ਭਵਤ੍ਯੇष ਨਰਂ ਨਾਨ੍ਯਮੁਪੈਤਿ ਚ ।। 68.
ਉਹ ਵੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ।
ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਙ੍ਖੋ ਨਿਧਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਕ੍ਰੌष੍ਟੁਕੇ ! ਸ਼੍ਰृਣੁ । ਏਕ ਏਵਾਤ੍ਮਨਾ ਮਿष੍ਟਮਨ੍ਨਂ ਭੁਙ੍੍ਕ੍ਤੇ ਤਥਾਮ੍ਬਰਮ੍ ।। 68.
ਜਿਸਦੇ ਕੋਲ ਸੰਖ ਦੀ ਦੌਲਤ ਹੈ, ਕ੍ਰੌਸ਼ਟੁਕੀ, ਉਸ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਸੁਣ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਕਪੜਾ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਕਦਨ੍ਨਭੁਕ੍੍ ਪਰਿਜਨੋ ਨ ਚ ਸ਼ੋਭਨਵਸ੍ਤ੍ਰਧृਕ੍ । ਨ ਦਦਾਤਿ ਸੁਹ੍ਮਦ੍੍ਭਾਯ੍ਰ੍ਯਾਭ੍ਰਾਤृਪੁਤ੍ਰਸ੍ਨੁषਾਦਿषੁ ।। 68.44 ਸ੍ਵਪੋषਣਪਰਃ ਸ਼ਙ੍ਖੀ ਨਰੋ ਭਵਤਿ ਸਰ੍ਵਦਾ । ਇਤ੍ਯੇਤੇ ਨਿਧਯਃ ਖ੍ਯਾਤਾ ਨਰਾਣਾਮਰ੍ਥਦੇਵਤਾਃ ।। 68.
ਉਸਦੇ ਨੌਕਰ ਮਾੜਾ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਵੁਹੂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲੋਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਸੰਖ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਧਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੇਵੀਆਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਿਸ਼੍ਰਾਵਲੋਕਨਾਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਾਃ ਸ੍ਵਭਾਵਫਲਦਾਯਿਨਃ । ਯਥਾਖ੍ਯਾਤਸ੍ਵਭਾਵਸ੍ਤੁ ਭਵਤ੍ਯੇਵ ਵਿਲੋਕਨਾਤ੍ 68.
ਜੋ ਦੌਲਤਾਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਖਾਸੀਅਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ, ਦੌਲਤ ਦੀ ਖਾਸੀਅਤ ਦੇਖਣ ਤੇ ਉਹੀ ਨਤੀਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਸਪ੍ਤਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ ੭੨ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸ੍ਵਨਗਰਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਿਜਂ ਨृਪਃ । ਸਮੇਤਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਚੈਵ ਸ਼ੀਲਵਤ੍ਯਾ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ॥ ੭੨.
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਨਗਰੀ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਚੰਗੀ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਰਾਜਵਰ੍ਯ ! ਕृਤਾਰ੍ਥੋऽਸ੍ਮਿ ਯਤੋ ਧਰ੍ਮੋ ਹਿ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਃ । ਧਰ੍ਮਜ੍ਞਨੇਹ ਭਵਤਾ ਭਾਰ੍ਯਾਮਾਨਯਤਾ ਮਮ ॥ ੭੨.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਆਏ ਹੋ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਕृਤਾਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਂ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ! ਨਿਜਧਰ੍ਮਾਨੁਪਾਲਨਾਤ੍ । ਵਯਂ ਸਙ੍ਕਟਿਨੋ ਵਿਪ੍ਰ ! ਯੇषਾਂ ਪਤ੍ਨੀ ਨ ਵੇਸ਼੍ਮਨਿ ॥ ੭੨.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ। ਪਰ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਹਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਘਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰ ! ਸਾ ਹਿ ਵਿਪਿਨੇ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਸ਼੍ਵਨਾਪਦੈਰ੍ਯਦਿ । ਅਲਨ੍ਤਯਾ ਕਿਮਨ੍ਯਸ੍ਯਾ ਨ ਪਾਣਿਰ੍ਗृਹ੍ਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ । ਕ੍ਰੋਧਸ੍ਯ ਵਸ਼ਮਾਗਮ੍ਯ ਧਰ੍ਮੋ ਨ ਰਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੭੨.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਜੀ, ਜੇ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖਾ ਲਈ ਗਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਲੈ ਲਈ? ਗੁੱਸੇ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।
ਰਾਜੋਵਾਚ ਨ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਾ ਮੇ ਦਯਿਤਾ ਸ਼੍ਵਾਪਦੈਃ ਸਾ ਹਿ ਜੀਵਤਿ । ਅਵਿਦੂषਿਤਚਾਰਿਤ੍ਰਾ ਕਥਮੇਤਤ੍ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੭੨.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਖਾਈ ਗਈ, ਉਹ ਜੀਵਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਲਣ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਯਦਿ ਜੀਵਤਿ ਤੇ ਭਾਰ੍ਯਾ ਨ ਚੈਵ ਵ੍ਯਭਿਚਾਰਿਣੀ । ਤਦਪਤ੍ਨੀਕਤਾਜਨ੍ਮ ਕਿਂ ਪਾਪਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਤ੍ਵਯਾ ॥ ੭੨.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੇ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਜੀਵਦੀ ਹੈ ਤੇ ਵਿਅਭਿਚਾਰੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਨਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਤੂੰ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ?
ਰਾਜੋਵਾਚ ਆਨੀਤਾਪਿ ਹਿ ਸਾ ਵਿਪ੍ਰ ! ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਾ ਸਦੈਵ ਮੇ । ਦੁਃ ਖਾਯ ਨ ਸੁਖਾਯਾਲਂ ਤਸ੍ਯਾ ਮੈਤ੍ਰੀ ਨ ਵੈ ਮਯਿ । ਤਥਾ ਤ੍ਵਂ ਕੁਰੁ ਯਤ੍ਨਂ ਮੇ ਯਥਾ ਸਾ ਵਸ਼ਗਾਮਿਨੀ ॥ ੭੨.
ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਈ ਹੈ, ਪਰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਦੁਖ ਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਜਾਵੇ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣ ਉਵਾਚ ਤਵ ਸਂਪ੍ਰੀਤਯੇ ਤਸ੍ਯਾ ਵਰੇष੍ਟਿਰੁਪਕਾਰਿਣੀ । ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਮਿਤ੍ਰਕਾਮੈਰ੍ਯਾ ਮਿਤ੍ਰਵਿਨ੍ਦਾਂ ਕਰੋਮਿ ਤਾਮ੍ ॥ ੭੨.
ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਲਾਭਦਾਇਕ ਰਸਮ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰ ਬਣਾਵਾਂਗਾ।
ਅਪ੍ਰੀਤਯੋਃ ਪ੍ਰੀਤਿਕਰੋ ਸਾ ਹਿ ਸਂਜਨਨੀ ਪਰਮ੍ । ਭਾਰ੍ਯਾਪਤ੍ਯੋਰ੍ਮਨੁष੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰ ! ਤਾਨ੍ਤਵੇष੍ਟਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯਹਮ੍ ॥ ੭੨.
ਉਹ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਪ੍ਰੀਤ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਸਮ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ। ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਾਂਤਵੇਸ਼ਟੀ ਰਸਮ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਸਾ ਸੁਭ੍ਰੂਸ੍ਤਵ ਭਾਰ੍ਯਾ ਮਹੀਪਤੇ । ਤਸ੍ਮਾਦਾਨੋਯਤਾਂ ਸਾ ਤੇ ਪਰਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਮੁਪੈष੍ਯਤਿ ॥ ੭੨.
ਜਿੱਥੇ ਤੇਰੀ ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਪਤਨੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਉਥੋਂ ਉਹ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆਈ ਜਾਵੇਗੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਪ੍ਰੀਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਸ ਤੁ ਸਮ੍ਭਾਰਾਨਸ਼ੇषਾਨਵਨੀਪਤਿਃ । ਆਨਿਨਾਯ ਚਕਾਰੇष੍ਟਿਂ ਸ ਚ ਤਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਃ ॥ ੭੨.
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸਮਾਨ ਲਿਆਏ, ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਸਮ ਕੀਤੀ।
ਸਪ੍ਤਕृਤ੍ਵਃ ਸ ਤੁ ਤਦਾ ਚਕਾਰੇष੍ਟਿਂ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ । ਤਸ੍ਯ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠੋ ਭਾਰ੍ਯਾਸਮ੍ਪਾਦਨਾਯ ਵੈ ॥ ੭੨.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਉਹ ਰਸਮ ਸੱਤ ਵਾਰੀ ਮੁੜ ਮੁੜ ਕੀਤੀ।
ਯਦਾਰੋਪਿਤਮੈਤ੍ਰੀਨ੍ਤਾਮਮਨ੍ਯਤ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਸ੍ਵਭਰ੍ਤਰਿ ਤਦਾ ਵਿਪ੍ਰਸ੍ਤਮੁਵਾਚ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ ॥ ੭੨.
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਲਈ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਆਨੀਯਤਾਂ ਨਰਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ! ਯਾ ਤਵੇष੍ਟਾਤ੍ਮਨੋऽਨ੍ਤਿਕਮ੍ । ਭੁਙ੍ਕ੍ਸ਼੍ਵ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਯਜ ਯਜ੍ਞਾਂਸ੍ਤਥਾਦृਤਃ ॥ ੭੨.
ਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਰਸਮ ਨੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਆਉ। ਉਸ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਨਾਓ ਤੇ ਭਾਵ ਨਾਲ ਯਜਨ ਕਰੋ।
ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰੇਣ ਭੂਪਾਲੋ ਵਿਸ੍ਮਿਤਸ੍ਤਦਾ । ਸਸ੍ਮਾਰ ਤਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯਂ ਸਤ੍ਯਸਨ੍ਧਂ ਨਿਸ਼ਾਚਰਮ੍ ॥ ੭੨.
ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਆਖੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ, ਸੱਚੇ ਰਾਤ ਦੇ ਚਲਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਮृਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦਾ ਸਦ੍ਯਃ ਸਮੁਪੇਤ੍ਯ ਨਰਾਧਿਪਮ੍ । ਕਿਂ ਕਰੋਮੀਤਿ ਸੋऽਪ੍ਯਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੭੨.
ਉਹ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਰਾਜੇ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮুনি ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ?"
ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਨਰੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਿਸ੍ਤਰੇਣ ਨਿਵੇਦਿਤੇ । ਗਤ੍ਵਾ ਪਾਤਾਲਮਾਦਾਯ ਰਾਜਪਤ੍ਨੀਮੁਪਾਯਯੌ ॥ ੭੨.
ਫਿਰ ਰਾਜੇ ਨੇ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਹਾਜ਼ਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਆਨੀਤਾ ਚਾਤਿਹਾਰ੍ਦੇਨ ਸਾ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਤਦਾ ਪਤਿਮ੍ । ਉਵਾਚ ਚ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ ॥ ੭੨.
ਉਹ ਰਾਣੀ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੀ, "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ।"
ਤਤਃ ਸ ਰਾਜਾ ਰਭਸਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯਾਹ ਮਾਨਿਨੀਮ੍ । ਪ੍ਰਿਯੇ ! ਪ੍ਰਸਨ੍ਨ ਏਵਾਹਂ ਭੂਯੋऽਪ੍ਯੇਵਂ ਬ੍ਰਵੀषਿ ਕਿਮ੍ ॥ ੭੨.
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਮਾਣਵੀਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪਿਆਰੀ! ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰਾਜੀ ਹਾਂ, ਫੇਰ ਕਿਉਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋ?"