ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਮਹਾਦੇਵ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਅਤੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਇਹ ਸਭ ਸਦਾ ਤੇ ਫ਼ੁਰਤੀ ਨਾਲ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਇਹ ਸਾਰੇ ਮੰਦ ਕਰਮ, ਉਲਟ ਕੰਮ, ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਜੋ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਵਿਆਹ ਜਾਂ ਵਧਾਈ ਦੇ ਸਮਾਰੋਹਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਵਿਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪੁਣਯ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਪਾਠ-ਯਜਨ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਜਾਂ ਚੌਦਾਂ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਰੀਰਕ ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਆਨੰਦ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਧਨ ਦੇਣ ਵਿਚ, ਜੁਨਿਆਂ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਪੀੜਤਾਂ ਵਿਚ, ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸੋਮ, ਅੰਬੂ, ਸਮੁੰਦਰ, ਸਵਿਤਾ, ਹਵਾ ਅਤੇ ਅੱਗ—ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਕਾਲਜਿਹਵਾ, ਜੋ ਤਾਲਾ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਬਣ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨਾਂ ਵਿਚ ਵਸਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਧ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪੀੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਪਰਿਵਰਤਾ, ਹਨ ਜੋ ਵਿਅੰਗ ਅਤੇ ਵਿਅਕ੍ਰਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ! ਇਹ ਦੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੱਦਰਾਂ, ਖੰਡਕਾਂ, ਕਿਲਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੁਰਵਿਨੀ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਰਤਾ ਕ੍ਰੌਸ਼ਟੁਕ ਪੰਛੀ ਵਿਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਜਣਮ ਵਿਚ ਅੰਕੁਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਨਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਨਾ ਪਹਾੜ, ਨਾ ਕਿਲਾ, ਨਾ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ—ਇਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿਹੜੀ ਔਰਤ ਪੀਸ਼ੁਨਾ ਨਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਣਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਗ ਨਾਲ ਲਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਤ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ, ਅਸੰਯਮੀ ਮਰਦਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਜ, ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿਧ ਅਤੇ ਉੱਲੂ ਦੇ ਜਣਮ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੰਛੀ ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੰਜ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ; ਦੇਵ ਅਤੇ ਦੈਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਮੌਤ ਨੇ ਬਾਜ ਨੂੰ, ਕਾਲ ਨੇ ਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਨੇ ਉੱਲੂ ਨੂੰ, ਜੋ ਡਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਰੋਗ ਨੇ ਗਿਧ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਯਮ ਨੇ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ। ਇਹ ਸਭ ਜੀਵ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਬਾਜ ਜਾਂ ਹੋਰ ਪੰਛੀ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਘਰ 'ਚ ਵੱਸਣਾ ਜਾਂ ਜਣਮ ਲੈਣਾ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ। ਜੇ ਕਬੂਤਰ ਕਿਸੇ ਘਰ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਐਸਾ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬਾਜ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿਧ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਉੱਲੂ ਘਰ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਦੇ ਵਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਐਸਾ ਘਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਆਦਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਕਰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸੁਪਨੇ ਵਿਚ ਵੀ ਕਬੂਤਰ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਛੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ। ਹੁਣ, ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਮਹਾਵਾਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸੁਣੋ: ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਤਹੀਂ ਦਿਨ। ਜਣਮ ਦੇ ਹੋਰ ਗਿਆਰਾਂ ਦਿਨ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ ਮਿਲਾਪ ਲਈ, ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਦੇਣ ਲਈ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਵਾਰੀ ਵੀ ਭਟਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਗਰਭ ਵਿਚ ਵੱਸ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭਟਕਾਵੇ ਤੋਂ ਸੱਪ, ਡੱਡੂ ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਜਣਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਰेंਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਾਂ ਮਲ ਤੋਂ ਜੀਵ ਜਣਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ, ਜੇ ਗਰਭਵਤੀ ਔਰਤ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਚੌਰਾਹੇ 'ਤੇ, ਸਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਔਰਤ ਵਿਚ ਕਾਲੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਕਸ਼ੁਦਰਕ ਨਾਮ ਦਾ ਜੀਵ ਹੈ, ਜੋ ਫਸਲ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਸਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਜੇ ਕੋਈ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਫਸਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਪਜ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਖੇਤ ਵਿਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ 'ਤੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਖੁਸ਼, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੁਵਾਰੀ ਨਿਯੋਜਿਕਾ ਬਹੁਤ ਭਾਰੀ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਕਾ ਹਨ। ਇਹ ਮਦ, ਮਸਤ ਅਤੇ ਬੇਪਰਵਾਹ ਔਰਤਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਖ਼ਤ ਗੱਲਾਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਵਾਂਗ, ਵਿਪੱਤੀ ਨੂੰ ਵਧਾਈ ਵਾਂਗ, ਬਾਂਧਨ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾ ਕੇ, ਅਸੁਧ ਅਤੇ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਲਕੜਾਂ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਘਰ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਅਸਮਾਨ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ— ਨੌਂ ਔਰਤਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਸੰਚਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਤਸ਼ਤ ਸੰਤਾਨ ਜਣਮ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨ: ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਲਪੇਟਣ ਵਾਲਾ। ਜਦੋਂ ਦੀਪਕ ਦੇ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੱਕੀ ਦੇ ਆੰਗਣ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਜਿੱਥੇ ਮਸਲਣ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ, ਜੁੱਤੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਛਾਣਣ ਵਾਲੀਆਂ ਟੋਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਮਾਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਆਸਨ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ— ਜਿੱਥੇ ਪੂਜਾ ਛੱਡ ਕੇ ਲੋਕ ਘਰ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ— ਉਥੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਸਰਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ, ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਜ਼ਬਾਨ 'ਤੇ ਵੱਸ ਕੇ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘਰ ਵਿਚ ਨਿੰਦਿਆ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਜੋ ਬੇਧਿਆਨ ਹੋ ਕੇ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਮੰਦ ਹੈ। ਇੱਕ ਉਹਨਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਲਪੇਟ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ, ਪੰਛੀ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸੰਤਾਨ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਵਿਵਸਥਾਵਾਂ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਭਟਕਾਵਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਨੂੰ ਸਦਾ ਇਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।