ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਈ ਕਿ ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਤਾਂ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਪਰ ਯਥਾਵਤ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਹੋ ਜਿਹੇ ਘਰ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪਿੰਡਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਵੱਡੇ ਤਿਉਹਾਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਚੁਣੀ, ਘੜਿਆਂ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੋਂ ਟਪਕਦੇ ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਦੇ ਕੋਣਾਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਘਰ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਸਥਾਨਕ ਰਿਵਾਜ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਰਤਵ, ਪਾਠ, ਯਜ, ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ, ਦੇਵ ਪੂਜਾ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਰਿਵਾਜ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮਿਆਂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਹੁਣ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਸ਼ਸਹਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਰਮਸ਼ਟੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਚੰਡਾਲਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲਾਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈਆਂ—ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅੱਠ ਧੀਆਂ, ਸਾਰੀਆਂ ਹੀ ਡਰਾਉਣੀਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ: ਦੰਤਾਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਉਕਤੀ, ਪਰਿਵਰਤ, ਅੰਗਧ੍ਰੁਕ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਅਤੇ ਗੰਡਪ੍ਰਾਂਤਰਤੀ। ਹੋਰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ—ਗਰਭਹਾ ਅਤੇ ਸਸ੍ਯਹਾ। ਹੁਣ ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ: ਪਹਿਲੀ ਨਿਯੋਜਿਕਾ, ਫਿਰ ਵਿਰੋਧਿਨੀ, ਫਿਰ ਸਵਯੰਹਾਰਕਰੀ, ਭ੍ਰਾਮਣੀ, ਅਤੇ ਰਿਤੁਹਾਰਿਕਾ। ਹੋਰ ਦੋ ਹਨ: ਸਮ੍ਰਿਤਿਬੀਜਹਰਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਡਰਾਉਣੀ ਵਿਦ੍ਵੈਸ਼ਣੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਭੈ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਤਰ-ਧੀਆਂ ਕੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਪਰਭਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਦੇ ਉਪਾਏ ਕੀ ਹਨ। ਦੰਤਾਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦੰਦ ਪੀਸਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਹਿਨੀ ਪੀੜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ ਸੁੱਤੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਰਾਈ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੁਭ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਟਟਾਂਟ, ਤਲਵਾਰ ਜਾਂ ਤਲਵਾਰ-ਮੱਛੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਾਲਾ ਕੱਪੜਾ ਪਾਉਣਾ ਵੀ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ। ਉਕਤੀ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ “ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੋ ਹੋ ਜਾਵੇ” ਵਾਂਗ ਬਾਰ-ਬਾਰ ਆਖ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਸੁਚੱਜੀਆਂ ਤੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੱਲਾਂ ਹੀ ਬੋਲਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਕੁਝ ਅਸ਼ੁਭ ਸੁਣ ਲਿਆ ਜਾਂ ਆਖ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਹਰੇਕ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰਕ ਦੇਵਤਾ ਹਨ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਜਣਮਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਜਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਰਤਕਾ ਨਾਮ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਬਦ ਆਖਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਚਿੱਟਾ ਰਾਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੰਤ੍ਰ ਪਾਠ ਕਰਕੇ ਰਾਖੀ ਕਰੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਆਦਮੀ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸੁਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਛੂਹਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਕਾਂਵਾਂ ਜਾਂ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕੁਨੀ ਨਾਂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਚੰਗੇ ਜਾਂ ਮਾੜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਅਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੰਮ ਤੁਰੰਤ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹੋਰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਗੱਲ੍ਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਅੱਧਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਜਾਂ ਜੜ ਤੋਂ ਉਖਾੜ ਕੇ ਠੰਢਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ, ਰਾਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਹ, ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਰਮ ਉਪਨਿਸ਼ਦ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਖੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਗੰਢ ਵਾਲੀ ਬਿਮਾਰੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਅਣਜਾਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰੂਪ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਲ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਰੱਖੋ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਤ੍ਰ ਲਿਖੋ, ਸ਼ੁਭ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਓ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਾਖੀ ਕਰੋ। ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰਹੋ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਚੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਜੁੱਤੀਆਂ ਪਾਉਣ, ਉਲਟੇ ਵੱਲ ਘੁੰਮਣ ਅਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਆਦਮੀ ਦੇ ਘਰ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਰਾਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਘਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਵਨ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪਾਠ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੀ ਵਹੁਟੀ ਜਾਂ ਮਾਲ ਲੈਣ ਵਰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਧੀ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਉਸ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਪਾਠ ਕਰਨਾ, ਕ੍ਰੋਧ, ਲੋਭ ਆਦਿ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਾਹਤ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਜੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਤਾਣਿਆ ਜਾਂ ਮਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਲਈ, ਸਿਆਣੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਪਰਾਈ ਵਹੁਟੀ ਆਦਿ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਵਿੱਚ ਮਨ ਅਤੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੱਖਣ ਨਾਲ—ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨੀ ਸੋਚ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਔਰਤ ਪਤੀ-ਪਤਨੀ ਵਿਚ ਫੁਟ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਮਿੱਤਰਾਂ, ਮਾਪਿਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜਾਤੀ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫੁਟ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਉਸ ਲਈ ਹਵਨ ਆਦਿ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਰਾਖੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸਹਿਣ, ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਰੀਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਖਲਿਹਾਣੇ ਦਾ ਅਨਾਜ, ਘਰ ਦਾ ਅਨਾਜ, ਗਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ, ਘਿਉ ਆਦਿ ਵਿੱਚ—ਉਹ ਕੁੜੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਸਵੈ-ਚੋਰ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ਲੁਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਰਸੋਈ, ਅਧ-ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ, ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਪਰੋਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਖਾਣ ਪੀਣ ਜਾਂ ਜੋ ਭੋਜਨ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਭੰਡਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਉਹ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਦਾ ਗਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਦੁੱਧ, ਦਹੀਂ ਤੋਂ ਘਿਉ, ਤਿਲ ਤੋਂ ਤੇਲ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਘਰ ਤੋਂ ਸ਼ਰਾਬ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।