ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਕਿ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਜਿਥੇ ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਸਿਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਪਤਨੀ ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਕਿਲ੍ਹੀਆਂ (ਚੀਟੀ ਦੇ ਟਿਲੇ) ਹਨ—ਯਕਸ਼, ਇਹ ਤੇਰੀ ਵੱਸਣ ਦੀ ਥਾਂ ਹੈ।" "ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਮਰਦ, ਤਿੰਨ ਔਰਤਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਗਾਂ, ਤੇ ਹਨੇਰਾ ਅਤੇ ਲੱਕੜ ਮੌਜੂਦ ਹਨ—ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣਾਓ।" "ਜਿਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਕਰੀ, ਦੋ ਭੇੜਾਂ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ, ਪੰਜ ਭੈਂਸਾਂ, ਛੇ ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਸੱਤ ਹਾਥੀ ਹਨ—ਯਕਸ਼, ਇਸ ਘਰ ਨੂੰ ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦੇ।" "ਜਿਥੇ ਕਸੀਆਂ, ਦਰਾਤੀਆਂ, ਟੋਕਰੇ, ਘੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਰਤਨ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ ਹੋਣ—ਇਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਓ।" "ਜਿਥੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉਨ੍ਹਾ ਦੇ ਘਟੀਆਂ ਤੇ ਠੇਸਾਂ ਉੱਤੇ ਹਨ, ਜਿਥੇ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਦਰੱਖਤ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਕੂੜੇ ਦਾ ਢੇਰ ਹੈ, ਜਿਥੇ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੋਵੇ—ਯਕਸ਼, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਹੈ।" "ਜਿਥੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪਕਿਆ ਜਾਂ ਅਪਕਿਆ ਅਨ (ਅਨਾਜ) ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਥੇ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਥੇ, ਯਕਸ਼, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਮੁੱਤਾਬੀਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੱਸ।" "ਜਿਥੇ ਰਸੋਈ ਦੇ ਘੜੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਚਮਚੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸੁਭ ਘਰ ਤੇਰਾ ਪੂਰਾ ਨਿਵਾਸ ਬਣ ਜਾਵੇ।" "ਜਿਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਉਥੇ, ਯਕਸ਼, ਤੇਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਵੱਸ ਹੈ।" "ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਅਤੇ ਸਮੂਹੀ ਭਾਗੀਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤੇ ਬਿਨਾ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸਮੇਂ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ।" "ਜਿਥੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਅਤੇ ਕਮਲ-ਡੰਡਾ ਨਹੀਂ, ਜਿਥੇ ਸੁਗੰਧਿਤ ਗਾਂ ਅਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ, ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਭੈਰਵ ਅਤੇ ਵ੍ਰਸ਼ਭ ਬਲਦ ਸਥਾਪਿਤ ਹਨ—ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜਿਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਜਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਯਜਨ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਥੇ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਜਾ ਲਈ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ।" "ਜਿਥੇ ਵੱਡੇ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਿਉਹਾਰ, ਸ਼ਹਰੀਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਘਰ ਵਿਚ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ।" "ਜਿਥੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਚੁਣਨ ਦੀ ਟੋਕਰੀ, ਘੜੇ, ਕਪੜਿਆਂ ਦੀ ਬੂੰਦ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੁਭ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾ।" "ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਸਥਾਨਕ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ, ਸਮਝੌਤੇ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਰਤਬ, ਪਾਠ, ਯਜਨ, ਸ਼ੁਭ ਰੀਤਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਸਫਾਈ, ਵਿਧੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕ-ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਨਾ ਰੱਖ।" ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅੰਤर्धਾਨ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਯਕਸ਼ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।" ਫਿਰ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਦੱਸਿਆ, "ਦੁਸ਼ਸਹਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਰਮਸ਼ਟੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ, ਜਦੋਂ ਮਰਨ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਚੰਡਾਲ ਔਰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਵਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ: ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਅੱਠ ਧੀਆਂ, ਸਭ ਬਹੁਤ ਭਯਾਨਕ। ਪੁੱਤਰ ਹਨ: ਦੰਤਾਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਉਕਤੀ, ਪਰਿਵਰਤਾ, ਅੰਗਦ੍ਰੁਕ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਅਤੇ ਗੰਡਪ੍ਰਾਂਤਰਤੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਗਰਭਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਸ੍ਯਹਾ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹਨ। ਹੁਣ ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ: ਪਹਿਲੀ ਨਿਯੋਜਿਕਾ, ਫਿਰ ਵਿਰੋਧਿਨੀ; ਫਿਰ ਸਵਯੰਹਾਰਕਰੀ, ਭ੍ਰਾਮਣੀ, ਅਤੇ ਰਿਤੁਹਾਰਿਕਾ। ਦੋ ਹੋਰ ਧੀਆਂ ਹਨ, ਸ੍ਰਿਤੀਬੀਜਹਰਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਯਾਨਕ ਵਿਦਵੇਸ਼ਣੀ, ਅੱਠਵੀਂ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਉਪਾਅ ਦੱਸਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਵੀ—ਸੁਣੋ, ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੇ।" "ਦੰਤਾਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਸੋਏ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਦ ਪੀਸਣ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਹਨਯ ਪੀੜਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੋਏ ਹੋਏ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਦੰਦਾਂ ਉੱਤੇ ਸਫੈਦ ਰਾਈ ਦੇ ਦਾਣੇ ਛਿਟਕਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਸ਼ੁਭ ਜੜੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਠ, ਅਤੇ ਉਣੇ, ਕੰਡੇ, ਜਾਂ ਗੜ੍ਹੀ ਮਛਲੀ ਦੀ ਹੱਡੀ ਵਾਲਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਣਾ ਵੀ ਉਪਦੇਸ਼ਿਤ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਉਕਤੀ, ਵਾਰ-ਵਾਰ 'ਜਿਵੇਂ ਹੋਵੇ' ਕਹਿ ਕੇ, ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਕਤੀ ਹੈ, ਹੋਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲਈ, ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਬੋਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਕੁਝ ਅਸੁਭ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜਨਾਰਦਨ ਦੀ ਸਦਾ ਸਤਕਾਰੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਚਲਦੇ-ਫਿਰਦੇ ਅਤੇ ਅਚਲ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਹਨ, ਜੋ ਹਰ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਇਸ਼ਟ-ਦੇਵਤਾ ਹੈ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰ ਭ੍ਰੂਣਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਰਭਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਸ਼ਬਦ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਪਰਿਵਰਤਕਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਵੀ ਸਫੈਦ ਰਾਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਚ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਰਾਕਸ਼ਸ-ਨਾਸਕ ਮੰਤਰਾਂ ਦਾ ਜਾਪ ਕਰਕੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰੇ; ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਪਵਨ ਵਾਂਗ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜਕ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਕੁਸ਼ਾ ਘਾਸ ਨਾਲ ਠੱਪਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਪੰਛੀਆਂ—ਕਾਂ, ਕੁੱਤੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਕੁਨੀ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਸ਼ਕੁਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ; ਜੇ ਅਸੁਭ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਸ਼ਕੁਨ ਸ਼ੁਭ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੰਮ ਜਲਦੀ ਕਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਗੱਲ੍ਹ ਦੇ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਅੱਧਾ ਮੁਹੂਰਤ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਸਾਰੇ ਉੱਦਮਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪਾਠ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਜਾਂ ਜੜ੍ਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜਣ ਨਾਲ ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗਾਂ ਦੇ ਮੂਤਰ, ਰਾਈ, ਪਵਿੱਤਰ ਘਾਸ, ਐਸੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ, ਧਰਮਉਪਨਿਸ਼ਦ ਦੀ ਵਿਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਪਾਠ ਨਾਲ— ਗਲ੍ਹ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ, ਜਦ ਉਸ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦਾ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਜੋ ਫਲ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਭਯਾਨਕ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ, ਸਦਾ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮੰਤਰਾਂ ਦੀ ਲਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਮਾਲਾ ਆਦਿ ਪਹਿਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੁਧ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ, ਮਿਹਨਤ ਤੋਂ ਬਚਣ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਜ ਘਟਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਲਈ ਵੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ: ਪੁਰਾਣੀ ਚਪਲ ਪਹਿਨਣ, ਉਲਟਾ ਘੁੰਮਣਾ, ਅਤੇ ਨੀਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ। ਬਾਹਰ ਆਹੂਤੀਆਂ ਦੇਣ, ਸੋਮਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨਾਮ ਜਾਪਣ, ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਪਤਨੀ ਜਾਂ ਪਰਾਈ ਵਸਤੂ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ—" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਯਕਸ਼ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਅਤੇ ਉਪਾਅ, ਪਿਆਰ ਤੇ ਸਤਕਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।