ਮਹਾਨ ਮੁਨੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿਚ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਨੇ ਕਹਾਣੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ। ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੁਝ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦਵਿਜੋ, ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਹੀ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਕਈ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੀ ਨਾਸ਼ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ, ਸਭ ਨੇ ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਭੂ, ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲਈ। ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀ ਉਪਜ ਹੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਦਭੁਤ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰੂਪ ਵਿਚ ਸੂਮੇਰੁ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਵੱਛਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਵਾਂਗ ਦੁਹਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਨਾਜ ਉੱਗਣ ਲੱਗਿਆ—ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਖੇਤੀ ਵਾਲੇ ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਬੀਜ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਫਲਦਾਇਕ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਦੇ ਸਤਾਰਾਂ ਸਮੂਹ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਚੌਲ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਬਾਜਰਾ, ਤਿਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਉਦਾਰਾ, ਕੋਰਾਡੂਸ਼ਾ, ਚਿਨਕਾ, ਮਾਸ਼, ਮੁੰਗ, ਮਸੂਰ, ਨਿਸ਼ਪਾਵ, ਕੁਲਥ, ਅਧਕ, ਚਣੇ ਤੇ ਹੋਰ। ਇਹ ਪੁਰਾਤਨ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਖੇਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਕੁਦਰਤੀ ਤੇ ਖੇਤੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੌਦਾਂ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਵੀ ਹਨ: ਚੌਲ, ਜੌ, ਗਹੂੰ, ਬਾਜਰਾ, ਤਿਲ, ਪ੍ਰਿਯੰਗੂ, ਕੁਲਥ, ਸ਼ਿਆਮਕ, ਨਿਵਾਰਾ, ਯੱਤਿਲਾ, ਗਵੇਧੁਕ, ਕੁਰਵਿੰਦ, ਮਾਰਕਟਕ ਤੇ ਵੇਣੂਯਵ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਬੀਜ ਫਿਰ ਵੀ ਵੱਧਣ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦਾ ਉਪਾਅ ਰਚਿਆ। ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਆਪੋ-ਆਪਣੇ ਆਪ ਜਨਮੇ ਹਨ, ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਕਲਾ ਤੇ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੀਜ ਬੋਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਚਲ ਪਈ। ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਖੇਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਥਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੇ ਵਰਣਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤਵਾਂ ਤੇ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੀ ਵਿਧੀ ਬਣਾਈ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਖਤਰੀਆਂ ਲਈ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਭੱਜਦੇ; ਵੈਸ਼ਾਂ ਲਈ ਮਰੁਤ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਧਰਮ ਤੇ ਕਾਇਮ ਹਨ; ਤੇ ਸ਼ੂਦਰਾਂ ਲਈ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਜੋ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੱਠਾਸੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਿਰਲੇਪ ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਸੱਤ ਮੁਨੀਆਂ ਲਈ ਵਨਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦਾ ਸਥਾਨ, ਸੰਨਿਆਸੀਆਂ ਲਈ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਆਸਨ ਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਅਮਰ ਸਥਾਨ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਕਸ਼ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸ ਘਰ ਵਿਚ ਨਿਵਾਸ ਕਰੇ ਤੇ ਕਿਸ ਵਿਚ ਨਾ ਕਰੇ। ਜਿੱਥੇ ਬਿਸਤਰੇ ਧੁੱਪ ਵਿਚ ਪਏ ਹੋਣ, ਅੱਗ ਤੇ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਣ, ਲੂਣ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਚਿਰਾਗ ਜਲਦੇ ਹੋਣ, ਤੇ ਘਰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦਾ ਵਾਸਾ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਘਰ ਯਕਸ਼ ਦਾ ਨਿਵਾਸ ਨਹੀਂ। ਜਿੱਥੇ ਚੰਦਨ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ, ਵਾਜਾ ਵੱਜਦਾ ਹੋਵੇ, ਸ਼ੀਸ਼ੇ, ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਘੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਤਾਂਬੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਹੋਣ—ਉਥੇ ਵੀ ਯਕਸ਼ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦਾ। ਪਰ ਜਿੱਥੇ ਕੰਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦਰਖ਼ਤ, ਬੀਨ ਦੀਆਂ ਬੈਲਾਂ, ਦੁਬਾਰਾ ਵਿਆਹੀ ਹੋਈ ਔਰਤ, ਜਾਂ ਚਿਟੀਆਂ ਦੇ ਬਿਲ ਹੋਣ—ਉਹ ਘਰ ਯਕਸ਼ ਦਾ ਵਾਸ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪੰਜ ਮਰਦ, ਤਿੰਨ ਔਰਤਾਂ, ਉਨੀਵੇਂ ਗਾਂ, ਹਨੇਰਾ ਤੇ ਲੱਕੜ ਪਈ ਹੋਵੇ—ਉਹ ਵੀ ਯਕਸ਼ ਦਾ ਘਰ। ਇੱਕ ਬੱਕਰੀ, ਦੋ ਭੇੜਾਂ, ਤਿੰਨ ਗਾਂ, ਪੰਜ ਭੈਸਾਂ, ਛੇ ਘੋੜੇ, ਸੱਤ ਹਾਥੀ ਹੋਣ—ਉਹ ਘਰ ਨੂੰ ਯਕਸ਼ ਜਲਦੀ ਖਾਲੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਖੁਰਪੀਆਂ, ਦਰਾਂਤੀ, ਟੋਕਰੇ, ਭਾਂਡੇ ਆਦਿਕ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਪਏ ਹੋਣ, ਜਾਂਤਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ, ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਕੂੜੇ ਦਾ ਢੇਰ, ਚੁਗਲੀਆਂ ਹੋਣ—ਉਹ ਸਥਾਨ ਯਕਸ਼ ਲਈ ਠੀਕ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਵਿਚ ਪੱਕੇ ਜਾਂ ਕੱਚੇ ਅਨਾਜ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਯਕਸ਼ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿਚ ਜਾਂ ਕੜਛੀ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਆਹੂਤੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੱਡੀਆਂ ਪਈਆਂ ਹੋਣ, ਲਾਸ਼ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਰਹੇ, ਉਥੇ ਯਕਸ਼ ਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਦਾ ਵਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ, ਗੋਤੀਆਂ ਜਾਂ ਸਾਂਝੇ ਭੋਜਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਉਥੇ ਵੀ ਯਕਸ਼ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਜਾਂ ਕਮਲ ਦੀ ਡੰਡੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਜਾਂ ਸਿਰਫ ਘਾਹ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਭੈਰਵ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਬੈਲ ਹੋਣ—ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇ। ਜਿੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ, ਪਰ ਯਥਾਯੋਗ ਆਹੂਤੀ ਨਹੀਂ, ਉਥੇ ਵੀ ਉਹ ਨਾ ਵੱਸੇ। ਜਿੱਥੇ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਜਾਂ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋਣ, ਉਥੇ ਵੀ ਨਾ ਟਿਕੇ। ਜਿੱਥੇ ਔਰਤਾਂ ਛਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਭਾਂਡੇ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਜਾਂ ਨਖਾਂ ਦੀਆਂ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਥੇ ਜਾ ਕੇ ਅਸ਼ੁਭ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹੇ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਨਿਯਮ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਕਰਤਵਾਂ, ਜਪ, ਯਜ, ਮੰਗਲਕਾਰਜ, ਦੇਵ-ਪੂਜਾ, ਸਫਾਈ, ਰਸਮਾਂ ਤੇ ਸੰਸਾਰਕ ਵਿਧੀਆਂ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਥੇ ਯਕਸ਼ ਕਦੇ ਨਾ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਉਥੇ ਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਯਕਸ਼ ਨੇ ਕਮਲ-ਜਨਮੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦੁਸ਼ਸਹਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨਿਰਮਸ਼ਟੀ ਸੀ, ਜੋ ਕਲੀ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਜਨਮੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਚੰਡਾਲਣ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ ਸੋਲਾਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ ਫੈਲ ਗਏ—ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਅੱਠ ਧੀਆਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ। ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਹਨ: ਦੰਤਾਕ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਉਕਤੀ, ਪਰਿਵਰਤ, ਅੰਗਦ੍ਰੁਕ, ਸ਼ਕੁਨੀ, ਗੰਡਪ੍ਰਾਂਤਰਤੀ, ਗਰਭਹਾ ਤੇ ਸੱਸਿਆਹਾ। ਧੀਆਂ ਦੇ ਨਾਮ ਸੁਣੋ: ਨਿਯੋਜਿਕਾ, ਵੀਰੋਧਿਨੀ, ਸਵਯੰਹਾਰਕਰੀ, ਭ੍ਰਾਮਣੀ, ਤੇ ਰਿਤੁਹਾਰਿਕਾ।