ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਸੁਣੋ — ਇੱਕ ਵਿਲੱਖਣ ਗਾਂ ਦੀ ਉਪਮਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਚਾਰ ਥਣ ਹਨ। ਹਰ ਥਣ 'ਸਵਾਹਾ', 'ਸਵਧਾ', 'ਵਸ਼ਟ' ਅਤੇ 'ਹੰਤਾ' ਦੇ ਉਚਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਦੇਵਤੇ 'ਸਵਾਹਾ' ਦੇ ਥਣ ਤੋਂ ਪੀਦੇ ਹਨ, ਪਿਤਰ 'ਸਵਧਾ' ਦੇ ਥਣ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਦੇਵਤੇ, ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਦਾਨਵ 'ਵਸ਼ਟ' ਦੇ ਥਣ ਤੋਂ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ 'ਹੰਤਾ' ਦੇ ਥਣ ਤੋਂ ਲਗਾਤਾਰ ਪੀਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਗਾਂ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਵੇਦਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ, ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਹਨਾਂ ਉਤਪੱਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਘੋਰ ਪਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਹਿਰੀ ਹਨੇਰੀ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਵਾਝਿਆਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਇਸ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਪਿਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੁਗਤਿ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਹਰ ਰੋਜ਼, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਵਾਂਗ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਲਣਾ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧਤ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਅੱਗ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਿੱਸਾ ਵੰਡਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਘਰ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸਵੇਦੇਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਧਨਵੰਤਰੀ ਲਈ ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਭੇਟ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਯਮ ਨੂੰ, ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਵਰੁਣ ਨੂੰ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਸੋਮ ਨੂੰ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਧਾਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੇ, ਆਰਯਮਨ ਨੂੰ ਘਰ ਦੇ ਬਾਹਰ, ਅਤੇ ਘਰ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਘਰੇਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਭੂਤ-ਪ੍ਰੇਤਾਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਭੇਟ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਗ੍ਰਿਹਸਥ, ਮਨ ਨੂੰ ਇਕਾਗਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ, ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਭੇਟ ਰੱਖ ਕੇ, ਸੰਬੰਧਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਘਰੇਲੂ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਵਿੱਤਰ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਈ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਭੇਟ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਕੁੱਤਿਆਂ, ਚੁੱਕਿਆਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀਆਂ ਲਈ ਭੁੰਨ-ਭੁੰਨ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਛਿੜਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੀਤ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਵੇਰੇ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਘੜੀ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੇਕਰ ਮਹਿਮਾਨ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਦੋਸਤ ਜਾਂ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨ ਨਹੀਂ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਰਿਵਾਰ ਜਾਂ ਨਾਮ ਅਣਜਾਣ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਤੇ ਆਵੇ, ਭੁੱਖਾ, ਥੱਕਾ, ਮੰਗਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਹੋਵੇ—ਉਸ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ; ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਵੰਸ਼, ਵਿਦਿਆ ਜਾਂ ਪਾਠ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਸਥਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਿਮਾਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਮਨੁੱਖ ਮਨੁੱਖੀ ਯਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਰਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਹਿਮਾਨ ਉਮੀਦ ਨਾਲ, ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਘਰ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਪਾਪ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿਚ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਦੇਣ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਜਨ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸ਼ਰਾਦ੍ਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਵਿਚ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ, ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਪਹਿਲਾਂ ਭੇਟ ਕਰਕੇ। ਜੋ ਮੰਗਦੇ ਹਨ—ਵਿਰਕਤ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ—ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਦਾਨ ਦੀ ਮਾਤਰਾ ਚਾਰ ਮੁੰਹਭਰ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਦੁਵਿਜਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚਾਰ ਗੁਣਾ ਫਲਦਾਇਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਭੋਜਨ ਜਾਂ ਦਾਨ, ਪਹਿਲਾ ਹਿੱਸਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ, ਘਰੇਲੂ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਮਰਥ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅਸਹਾਇ, ਬੱਚੇ, ਵਧੇਰੇ, ਚਤੁਰ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਜੋ ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਭੋਜਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਸਮਰਥ ਤੇ ਸੰਪੰਨ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸੰਪੰਨ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਗਰੀਬ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪ ਗਰੀਬ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਸੰਪੰਨ ਨੇ ਵੀ ਸਾਂਝਾ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਹਿਮਾਨ ਦਾ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਪਲੰਗ, ਬੈਠਕ, ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦਾ ਭਾਰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਢੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਮੋਢਿਆਂ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਮਹਿਮਾਨ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ—all welfare bestowers—ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਪਸ਼ੂ, ਪੰਛੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਛੋਟੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇੱਥੇ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤਿ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਸ਼ਲੋਕ ਰਚੇ। ਹੁਣ, ਪੁੱਤਰ, ਅਤ੍ਰਿ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਲੋਕ ਸੁਣੋ, ਜੋ ਗ੍ਰਿਹਸਥਾਂ ਲਈ ਹਨ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਪਿਤਰਾਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਸਮਰਥ ਹੋਵੇ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਂਡਿਆਂ, ਚੁੱਕਿਆਂ, ਪੰਛੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲਈ ਵੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਰੀਤ ਹਰ ਸ਼ਾਮ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਕਰੇ, ਘਰ ਵਿਚ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮਾਸ, ਚੌਲ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਭੇਟ ਕਰੇ; ਪਰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਭੇਟ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਦ ਨਾ ਖਾਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰੌਸ਼ਟੁਕੀ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਮਨੁੱਖੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਸ੍ਰੋਤ-ਜਨਮ ਜੀਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਈ; ਹੁਣ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ ਕਿ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ, ਕਿਵੇਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੀਵ ਉਪਜਾਏ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਵੇਂ ਜਾਤੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਕੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਲਈ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਰਤਵਾਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ—ਇਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁੱਤਰ, ਗ੍ਰਿਹਸਥ ਜੀਵਨ ਦੀ ਮਹੱਤਾ, ਦੇਣ ਦੀ ਰੀਤ, ਮਹਿਮਾਨ-ਸੇਵਾ, ਪਿਤਰ-ਪੂਜਾ, ਅਤੇ ਜੀਵ-ਪਾਲਣਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਜੀਵ, ਦੇਵਤੇ, ਪਿਤਰ, ਮਹਿਮਾਨ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਜੀਵ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।