ਜਦੋਂ ਪਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਉੱਚ ਕੁਟੰਬ ਵਿੱਚ ਜਨਮੀ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ ਤੇ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਬੰਨ੍ਹੇ, ਵਾਧੂ ਦਖਣਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਸੁਧ ਮੱਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਈ। ਰਾਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬਿਜਲੀ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਦੋ ਵਾਰ ਜਨਮੀ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜ ਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਪਈ। ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਚੋਰ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਚੋਰੀ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਸੀ, ਥੂਹੇ ਉੱਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਉੱਥੇ ਮਾਂਡਵਯਾ, ਜੋ ਦੁਖੀ ਤੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਪੀੜਾ ਸਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਉਥੋਂ ਲੰਘੀ, ਤਾਂ ਮਾਂਡਵਯਾ, ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਤਕਲੀਫ਼ ਕਰਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁਖੀ ਕੀਤਾ, ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਿਆਨਕ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ—ਉਹ ਪਾਪੀ, ਨੀਚ ਮਨੁੱਖ—" "ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਗਵਾ ਬੈਠੇਗਾ; ਸਿਰਫ਼ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਭਿਆਨਕ ਸ਼ਾਪ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋਈ ਤੇ ਕਹਿ ਬੈਠੀ, "ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹੇਗਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।" ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਰਾਤ ਲਗਾਤਾਰ ਜਾਰੀ ਰਹੀ; ਕਈ ਦਿਨ ਤੱਕ ਇਹੀ ਹਾਲ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਗਏ। ਕੋਈ ਜਪ, ਹਵਨ, ਪਿਤਰਾਂ ਜਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਜਦ ਤਕ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਵੰਡ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਰੁੱਤਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ; ਅਤੇ ਜਦ ਤਕ ਇਹ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਦੱਖਣੀ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਨਾ ਜਾਣਣ ਨਾਲ, ਸਾਲ, ਜੋ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਹੋਰ ਸਮੇਂ ਦੀ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਨ੍ਹਾਉਣ, ਦਾਨ ਦੇਣ, ਆਦਿ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਅੱਗ ਦੀ ਚਲਚਲ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਯਜਨਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ; ਅਤੇ ਹਵਨ ਦੇ ਬਿਨਾਂ, ਸਾਡਾ ਚੱਕਰ ਨਹੀਂ ਚਲਦਾ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਮਾਨਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਯਥਾ-ਹਿੱਸਾ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪਾਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਵਰਖਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਫਸਲਾਂ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਮਾਨਵ ਆਪਣੇ ਉਗਾਏ ਹੋਏ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਯਜਨਾ ਕਰਕੇ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਰਾਦਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਵਰਖਾ ਭੇਜਦੇ ਹਾਂ, ਮਾਨਵ ਉੱਤੇ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਸੀਂ ਪਾਣੀ ਨਾਲ, ਮਾਨਵ ਹਵਨ ਨਾਲ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਪਾਪੀ, ਲੋਭੀ ਮਨੁੱਖ ਸਾਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ, ਪਰ ਆਪ ਹੀ ਹਵਨ ਦਾ ਭਾਗ ਖਾ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ, ਸੂਰਜ, ਅੱਗ, ਹਵਾ, ਧਰਤੀ—all corrupt ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਗੰਦੇ ਹੋਏ ਤੱਤ ਖਾ ਕੇ, ਜਿਹੜੇ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਆਪਦਾਵਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੌਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਕੇ, ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਆਪ ਖਾਂਦੇ ਹਨ—ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਖਮਈ ਲੋਕ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿਨ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਫਿਰ ਦਿਨ ਬਣੇਗਾ ਕਿਵੇਂ? ਇਉਂ ਦੇਵਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਯਜਨਾ ਦੇ ਰੁਕਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਾਤ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਹੀ ਜ਼ਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਪ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਤਪ ਨਾਲ ਹੀ। ਇਸ ਲਈ, ਅਮਰੋ, ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣੋ। ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਕੇ, ਸੂਰਜ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਨਹੀਂ ਚੜ੍ਹਦਾ, ਮਾਨਵਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜਾ ਕੇ ਉਸ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਤੇ ਤਪਸਵੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਭਾਨੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਾਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਸੂਰਜ ਮੁੜ ਚੜ੍ਹੇ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਉਸ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਅਰਜ਼ ਕੀਤੀ, 'ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਸੂਰਜ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ।'" ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇੱਕ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਧਰਮੀ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਦਿਨ ਰਚਾਂਗੀ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ।" "ਜਿਵੇਂ ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ ਦਾ ਚੱਕਰ ਮੁੜ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਉਂ ਹੀ, ਇੱਕ ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪਤੀ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ।" ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਮਹਿਲਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਦੀ ਖੈਰੀਅਤ ਪੁੱਛਣ ਉਪਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵਿਆਂ ਦੀ ਧਰਮਤਾ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਿਆ।" ਅਨਸੂਯਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੈਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ? ਕੀ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈਂ?" "ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਮੈਂ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਸਾਰੇ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਫਲ ਮਿਲ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਘ ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ।" "ਹੇ ਧਰਮੀ! ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਦਾ ਪੰਜ ਭੇਟਾਂ ਦੇਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਗੇ ਵਰਗ ਤੇ ਕਰਤਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।" "ਜਦ ਧਨ ਮਿਲ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯੋਗਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਦਾ ਸੱਚ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ, ਤਪ, ਦਾਨ ਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਨ ਰਹੋ।" "ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਮ, ਜੋ ਲਗਾਵਟ ਤੇ ਵੈਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹਨ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।" "ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਲੋਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹਨ, ਹੇ ਧਰਮੀ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਆਦਿ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।" "ਪਰ ਇਸਤਰੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਗਿਆ ਅੱਧਾ ਪੁੰਨ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਸਤਰੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਯਜਨ, ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ; ਸਿਰਫ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ ਹੀ ਉਹ ਇੱਛਤ ਲੋਕ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਧਰਮੀ ਤੇ ਭਾਗਾਂਵਾਲੀ, ਤੈਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਦਾ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਈ ਰੱਖ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ।" "ਜੋ ਪੂਜਾ ਜਾਂ ਆਦਰ ਪਤੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਵਾਲੀ ਇਸਤਰੀ ਸਿਰਫ਼ ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਹਾਸਲ ਕਰਦੀ ਹੈ।