ਇਕ ਵਾਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਪਾਪੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਰਾਬ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਚਿਤਕਣੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਦੁਸ਼ਟ ਆਤਮਾ ਲੋਹਾ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਕਾਂ ਬਣ ਕੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਕਾਂਸੀ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਬਰਤਨ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕਬੂਤਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕੀੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਪੱਤੇ ਦਾ ਕੱਪ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਲਕੜੀ ਚੀਰਨ ਵਾਲਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਜਲ੍ਹਾ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਸੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਪਤਲਾ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਬਗਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਅਤੇ ਮਸਲਿਨ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਤੋਤਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਇੰਜ ਹੀ, ਜੇ ਕੋਈ ਬੱਕਰੀ ਦੀ ਉਨ ਜਾਂ ਲਿਨਨ ਚੁਰ ਲੈਂਦਾ, ਉਹ ਫਲੈਕਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਕਪਾਸ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਕੂਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਛਾਲ ਦਾ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਸਾਰਸ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਅਤੇ ਰੰਗੀਨ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਮੋਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਸਬਜ਼ੀ ਦੇ ਪੱਤੇ ਵਾਂਗ। ਜਿਉਂਦਾ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਜੀਵਜੀਵਕਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਲਾਲ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨੇਵਲਾ; ਅਤੇ ਖੁਸ਼ਬੂਦਾਰ ਕੱਪੜਾ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਖਰਗੋਸ਼ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਫਲ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਨਪੁੰਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਲੱਕੜ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਲੱਕੜ ਚੀਰਨ ਵਾਲਾ ਕੀੜਾ; ਫੁੱਲ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਗਰੀਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ; ਅਤੇ ਵਾਹਨ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਲੰਗੜਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਸਬਜ਼ੀ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਹਰਾ ਪੰਛੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਪਾਣੀ ਚੁਰਾਂ ਵਾਲਾ ਚਾਤਕ ਪੰਛੀ; ਪਰ ਜਿਹੜਾ ਜ਼ਮੀਨ ਚੁਰਾਂਦਾ, ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਕੇ ਡਰਾਉਣੇ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਘਾਹ, ਬੂਟਾ, ਬੈਲ, ਲਤਾ, ਛਾਲ, ਤੇ ਲੂਣ ਵਾਲੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ; ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਉਹ ਮੁੜ ਮਨੁੱਖ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਕੀੜਾ, ਜੀਵ, ਮੋਥ, ਪੰਛੀ, ਜਲ-ਜੀਵ, ਪਸ਼ੂ ਬਣਦਾ; ਫਿਰ ਗਾਂ ਬਣ ਕੇ, ਨਫਰਤਯੋਗ ਜਾਤੀ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ, ਜਿਵੇਂ ਚੰਡਾਲ ਜਾਂ ਪੁੱਕਸਾ। ਉਹ ਲੰਗੜਾ, ਅੰਨ੍ਹਾ, ਬਹਿਰਾ, ਕੋੜੀ, ਯਕਸ, ਮੂੰਹ, ਅੱਖਾਂ, ਅਤੇ ਮਲਦਵਾਰ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਮਿਰਗੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ੂਦਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਇਹ ਗਲਤ ਕ੍ਰਮ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਗਾਂ ਜਾਂ ਸੋਨਾ ਚੁਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਚੁਰਦੇ, ਵੱਡਾ ਧੋਖਾ ਕਰਦੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਪਤਨੀ ਲੈਂਦੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹ-ਭਰਿਆ ਮਨੁੱਖ ਨਪੁੰਸਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ, ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ; ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਅਗਨਿ ਜਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਜ ਹੀ ਪੀੜਤ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਪਚਣ ਦੀ ਬਿਮਾਰੀ, ਤਕਲੀਫ਼, ਅਤੇ ਦੁਖ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ; ਮਾੜੀ ਪਚਾਈ, ਬਦਨਾਮੀ, ਨਾ-ਸ਼ੁਕਰੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣਾ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਕਠੋਰਤਾ, ਨਿਰਦੈਤਾ, ਪਰ-ਇਸਤਰੀ ਨਾਲ ਵਿਅਭਿਚਾਰ, ਚੋਰੀ, ਅਸ਼ੁਧਤਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਸੋਨਾ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਲੈਣਾ, ਹਲਕੀ ਮੰਦਤਾ ਨਾਲ ਮਾਰਨਾ, ਅਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਿਸ਼ਿਧ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਨਾ ਵੀ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਨਰਕ ਤੋਂ ਛੁਟੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜੀਵਾਂ ਤੇ ਦਇਆ, ਸਚਾਈ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਪਚਾਰ ਹੈ। ਸੱਚ, ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਬੋਲਣਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਤਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣਾ, ਗੁਰੂ, ਦੇਵ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਨਾ, ਅਤੇ ਸਾਧੁਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ—ਇਹ ਗੁਣ ਦੱਸੇ ਗਏ ਹਨ। ਵਿਦਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉੱਚਾ ਆਚਰਨ, ਮਿਤਰਤਾ, ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮਕਰਮ ਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹਨ। ਹੇ ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਰਕ ਤੋਂ ਗਿਰੇ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਹੁਣ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ—ਚਾਹੇ ਧਰਮ ਜਾਂ ਪਾਪ—ਭੋਗਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਉ, ਅੱਗੇ ਚੱਲੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਲਿਆ; ਤੂੰ ਨਰਕ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲਏ, ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ। ਫਿਰ, ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਚੀਕ ਪਏ। "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿਓ! ਥੋੜਾ ਰੁਕ ਜਾਓ; ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਮਨ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" "ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ, ਹੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਸਾਡੇ ਤਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਅਤੇ ਦੁਖ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਮੈਰੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ?" "ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਕਰਮ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਇੱਥੇ ਇੰਨੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੇ ਰਾਹਤ ਮਿਲ ਰਹੀ ਹੈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਤੇਰਾ ਸਰੀਰ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਪਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮਹਿਮਾਨਾਂ, ਦੂਤਾਂ, ਅਤੇ ਯੋਗਿਆਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਮਨ ਇਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗਾ ਰਹਿਾ—" "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਛੁਹੀ ਹੋਈ ਹਵਾ ਖੁਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਪਾਪ ਕਰਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਪੀੜਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।" "ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨਾਂ, ਜੋ ਤੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਦਰਸ਼ਨ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਯਮ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ, ਅੱਗ, ਅਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪੀੜਾਂ ਨੂੰ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।" "ਹੇ ਰਾਜਾ, ਵੱਡੀ ਪੀੜ—ਮਾਰਨਾ, ਕੱਟਣਾ, ਸਾੜਨਾ ਆਦਿ—ਹੌਲੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਰੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮਿਟ ਗਈ ਹੈ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਜਿਹੜੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਪੀੜ ਦੂਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ, ਨਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ।" "ਜੇ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਾੜ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਾਂਗਾ।" ਯਮ ਦੇ ਸੇਵਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਆਓ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਅੱਗੇ ਚੱਲੀਏ; ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ। ਇੱਥੇ, ਪਾਪੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹਨ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: "ਇਸ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਇਹ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਹੋਏ, ਨਰਕ ਵਾਸੀ ਮੇਰੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।" "ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੇ ਲਾਨਤ, ਜੋ ਦੁਖੀ, ਆਸਰੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ, ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਵੀ ਹੋਣ, ਨੂੰ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।" "ਇੱਥੇ ਅਤੇ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਯਜਨਾ, ਦਾਨ, ਅਤੇ ਤਪ, ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਹੀਂ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਝੁਕਦਾ।" "ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਜਿਸਦਾ ਦਿਲ ਬੱਚਿਆਂ, ਬਿਮਾਰਾਂ, ਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਵੱਲ ਕਠੋਰ ਹੈ; ਉਹ ਤਾਂ ਦੈਤ ਹੀ ਹੈ।" "ਜੇ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਨਾਲ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਜਲਣ ਜਾਂ ਮਾੜੀ ਗੰਧ, ਜਾਂ ਨਰਕ ਦੀ ਪੀੜ ਮਿਲੇ—" "—ਜਾਂ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪੀੜ, ਜਾਂ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਜੋ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਲਿਆਉਂਦਾ—ਤਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦੇਣਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਫਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਕਲੀਫ਼ਾਂ, ਅਤੇ ਦਇਆ ਦੀ ਮਹੱਤਾ ਦੀ ਗੱਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪੱਕੀ ਕਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਰਾਹਤ ਲਈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦਾ ਨਿਸਚੈ ਕਰ ਲਿਆ।