ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਅਖੰਡ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੀ ਮਾਧਵੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਹੇ ਦੇਵੀ! ਆਪਣੀ ਅਦਭੁਤ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅਪਰਾਜੇ ਦੈਤਿਆਂ, ਮਧੂ ਅਤੇ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਭਟਕਾ ਦੇ।" ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਨੇ ਅਰਦਾਸ ਕੀਤੀ ਕਿ, "ਜਗਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਜਗਾ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਝ ਵਾਪਸ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਂ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਸਕਣ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਾਲੀ ਮਾਇਆ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਅਤੇ ਮਧੂ ਕੈਟਭ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਥੇ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਉਹ ਦੇਵੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਅੱਖਾਂ, ਮੂੰਹ, ਨਾਕ, ਬਾਂਹਾਂ, ਦਿਲ ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਜੋ ਕਿ ਅਜਨਮੀ ਹਨ, ਸਾਕਾਰ ਹੋਈ। ਫਿਰ, ਉਸ ਮਾਇਆ ਦੇ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਸ਼ੇਸ਼ਨਾਗ ਦੀ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਮਧੂ ਅਤੇ ਕੈਟਭ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬੁਰੇ ਮਨ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਅਤਿ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਹੀ, ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਆਪਣੇ ਬੇਹੱਦ ਬਲ ਨਾਲ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਡੀ ਕੋਲੋਂ ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗੋ।" ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਓ। ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵਰ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਦਿਖਾਵੇ ਵਿਚ ਆ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਮਲ-ਨੈਣ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਸਾਨੂੰ ਉਥੇ ਮਾਰੋ ਜਿੱਥੇ ਧਰਤੀ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਡੁੱਬੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਸੀਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਜਾਈਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਤਿਕਾਰ ਜੋਗ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਸਾਡੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ।" "ਤਿਵੇਂ ਹੋਵੇ," ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਹਨ, ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਚਕਰ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਅਤੇ ਨਿੱਭੇ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਮਾਇਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਹੁਣ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਦੇਵੀ ਦੀ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ।