ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯਪੁਰਾਣਮ੍

ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਕੁਦਰਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਸੇ ਸੁਭਾਵ ਨਾਲ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਭਵ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। "ਮਕਰ" ਨਾਮਕ ਖਜ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਤਮੋਗੁਣੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਚੰਗੇ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਤਮਸਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰਾਂ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀਆਂ ਖਾਲਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ, ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਂਦਾ ਅਤੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਉਪਹਾਰ ਦਿੰਦਾ ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁਚੀ ਹੁੰਦੀ, ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਉਸੇ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਕਈ ਵਾਰ, ਧਨ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਜਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤੀ ਵਿੱਚ "ਕੱਛਪ" ਨਾਮਕ ਖਜ਼ਾਨਾ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਮੋਗੁਣੀ ਖਜ਼ਾਨਾ ਉਸਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਰਕੇ ਉਹ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਵਪਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ, ਬਿਲਕੁਲ ਕੱਛਪ ਵਾਂਗ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਅੰਦਰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਖੁਦ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ—ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਮੁਕੁੰਦ" ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਸਿਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਕਿਰਪਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਜਾ, ਵੀਣਾ, ਬਾਂਸਰੀ, ਢੋਲ ਆਦਿ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਸਮਪੰਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਾਇਕੀ ਕਰਵਾਉਂਦਾ, ਨੌਚਣੀਆਂ ਨੂੰ ਰੱਖਦਾ, ਵੈਦਾਂ, ਰਥੀ, ਹਾਸੇ-ਮਜ਼ਾਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਨੌਚਣੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਆਨੰਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਿਆਵਤੀਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਐਸੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਮੰਡਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਚੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਨਾਲ "ਨੰਦ" ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ, ਜੋ ਰਜਸ ਤੇ ਤਮਸ ਮਿਸ਼੍ਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਹਾਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਧਾਤ, ਰਤਨ, ਚੰਗਾ ਅਨਾਜ ਆਦਿ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਕਰਦਾ, ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਉਣ-ਜਾਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਆਸਰਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਬੇਇਜ਼ਤੀ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਜਦ ਉਸਦੀ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਵੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮਿੱਠਾ ਸੁਭਾਵ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੀਆਂ ਕਈ ਸੁੰਦਰ, ਪੁੱਤਰਦਾਇਕ ਪਤਨੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਨੰਦ ਲਈ, "ਨੰਦ" ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਸੱਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਦ ਉਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਠਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਅਤੇ ਦੂਰ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਨੰਦ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸਨੂੰ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤੇ ਨਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਸਤ੍ਵ ਅਤੇ ਰਜਸ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ "ਨੀਲ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਪੜੇ, ਰੂਈ, ਅਨਾਜ, ਫਲ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ, ਸ਼ੰਖ, ਸੀਪ ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੀ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹਨਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਮਨ ਨਹੀਂ ਲਾਉਂਦਾ। ਉਹ ਤਲਾਬ, ਪੋਖਰ, ਬਾਗ-ਬਗੀਚੇ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਦਰਖ਼ਤ ਲਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਸੁਗੰਧ, ਫੁੱਲ ਆਦਿ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਕੇ ਮੁੜ ਜਨਮ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ "ਨੋਲਾ" ਹੈ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। "ਸ਼ੰਖ" ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਜਸ-ਤਮਸ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਵਿਅਕਤੀ ਕੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਖ਼ਜ਼ਾਨਾ "ਸ਼ੰਖ" ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਤੇ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਨੌਕਰ ਗੁਣਵੱਤਾ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੇ, ਨਾ ਵਧੀਆ ਕਪੜੇ ਪਾਉਂਦੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਭਰਾ, ਪੁੱਤਰ, ਵਹੁਟੀਆਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖੁਲ੍ਹ ਕੇ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। "ਸ਼ੰਖ" ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਨ-ਦਾਇਕ ਦੇਵਤੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਉੱਤੇ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਨਤੀਜਾ ਉਸ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਜੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸਨੇ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੁਚਰਿਤ੍ਰਾ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਵੇਖਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਧਰਮ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਕਰਤਵ੍ਯ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿ ਕੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਦੁੱਖੀ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਘਰ ਨਹੀਂ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜੇਕਰ ਉਸਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਪਤਨੀ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਲਈ? ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਖਾਇਆ, ਉਹ ਜਿੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਚਾਲ-ਚਲਣ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹੈ—ਫਿਰ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇਕਰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਜਿੰਦ ਹੈ ਅਤੇ ਅਵਿਗਿਆਤ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਵਾਂਗ ਨਾ ਰੱਖ ਕੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜਾ ਪਾਪ ਕੀਤਾ?" ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਦਾ ਵੈਰੀਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਦੁੱਖ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਸੁਖ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਕੋਈ ਉਪਾਅ ਕਰੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਤੀ ਪ੍ਰੇਮਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਵੇ।" ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਹਾਡੀ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਲਈ, ਦੋਸਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਇੱਕ ਲਾਭਕਾਰੀ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪ੍ਰਤੀ ਮੈਤਰੀਪੂਰਨ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ।" "ਉਹ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆਰ ਦਾ ਮੁੱਖ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ। ਮੈਂ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਤਾਂਤਵੇਸ਼ਟੀ ਯਜਨਾ ਕਰਾਂਗਾ।