ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਜਨਮ-ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ, ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਨਵਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਮਹਿਲਾ ਨੇ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਉਥੇ ਹੀ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ-ਹਰਨ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਤਿੱਖੀ ਅਤੇ ਖੂਖਾਰ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ, ਦੋਹਾਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜਨਮ-ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਵਧੀਆ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਯਾਦ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਾਤਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹੈ, ਸਭ ਕੁਝ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸਦੇ ਪੋਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਲੀਕਾਂ (ਜੂਆਂ) ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਚੰਡਾਲ, ਜੋ ਡੰਡਾ ਤੇ ਫੰਦੇ ਨਾਲ ਭਿਆਨਕ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਫਦੇ ਹੋਏ, ਇਹ ਚੰਡਾਲ ਜੂਆਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਟੁੱਟ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਚੰਡ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਚੰਡਾਲ ਜੂਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਇਹ ਸੀ ਕਿ, "ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਜੂਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਠਿਕਾਣਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਦੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।" ਜੇਕਰ ਚੰਡਾਲ ਜੂਆਂ ਕਿਸੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਤਾ ਦੋ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ—ਇੱਕ ਉਹ ਜੋ ਪੁਰਖਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੋਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਹਵਾ-ਸਰੂਪ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੂਪ-ਰਹਿਤ, ਜੋ ਉਸਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਗਰਭ ਦਾ ਅੰਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਹਵਾ-ਸਰੂਪ ਧੀ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਸੰਤਾਨ ਝਲਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪੁਰਖ ਜਾਂ ਔਰਤ 'ਵਾਤ-ਸ਼ੁਕਰ' ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰੂਪ-ਰਹਿਤ ਧੀ ਜਿਸ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਮਾਸ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਂ ਗਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ hostile ਧੀ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਟੇਢਾ ਤੇ ਕੁਰੂਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਜਾਂ ਔਰਤ ਅਪਵਿੱਤਰ, ਚੁਗਲਖੋਰ, ਚੰਚਲ, ਜਾਂ ਮੰਦ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਗਵਾ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਾਂ, ਭਰਾ, ਮਿੱਤਰ, ਸੱਜਣ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਜਾਂ ਅਜਨਬੀ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲ ਵੈਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਚਾਹੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਨ ਵਿੱਚ, ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਬੁਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਗੁਣ, ਮਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਮਾਣ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸਾਥੀ ਰੋਗ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਇਸ ਕਥਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, Kraustuki ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ venerable one, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ Svarocisha ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ। ਹੁਣ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਗਿਆਨ—Padmini—ਜੋ ਭੋਗ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਖਜਾਨਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿਓ। ਉਹ ਅੱਠ ਖਜਾਨੇ ਕਿਹੜੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਪਦਾਰਥ ਅਤੇ ਸੁਭਾਵ ਕੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।" Markandeya ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਉਹ ਗਿਆਨ, ਜਿਸਨੂੰ Padmini ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਆਪ ਹਨ ਅਤੇ ਖਜਾਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਹਨ। ਸੁਣੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ Padma, Mahapadma, Makara, Kacchapa, Mukunda, Nandaka, Nila, ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਖਜਾਨਾ Shankha ਹਨ। ਜਦੋਂ ਧਨ-ਧਾਨ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੇ ਪੂਰਨ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਉਪਜਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅੱਠ ਖਜਾਨੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ, ਹੇ Kraustuki। "ਹੇ ਮੁਨਿ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਸਤਸੰਗ ਨਾਲ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਧਨ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਾਹਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣੋ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ Padma ਨਾਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਸੀ; ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਗਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਇਸ ਖਜਾਨੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਖਜਾਨਾ ਸਤਵਗੁਣੀ ਹੈ, ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਤੰਬਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਯਜਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਇਸ ਮੰਤਵ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਖਜਾਨਾ, Mahāpadma, ਵੀ ਸਤਵਗੁਣੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਉੱਤੇ ਇਹ ਖਜਾਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਤਵਗੁਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਦਮਰਾਗ ਆਦਿਕ ਰਤਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ ਆਦਿ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਯੋਗੀਆਂ ਲਈ ਨਿਵਾਸ ਸਥਾਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਅਨੁਸਾਰ ਇਉਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੋਤੇ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪੁਰਾਣਾ ਧਨ ਹੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਤਿਆਗਦਾ। "Makara ਨਾਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਤਮੋਗੁਣੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਅਧਿਕ ਤਮਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਤੀਰ, ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹਨ, ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖਰੀਦ-ਫਰੋਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਖਜਾਨਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਧਨ ਲਈ, ਉਹ ਚੋਰਾਂ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ। "Kacchapa ਨਾਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਵੀ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤਮਸ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪੂਰਨ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦਾ; ਜਿਵੇਂ ਕੱਛੂਆ ਆਪਣੇ ਅੰਗਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਭੋਗ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਨੁਕਸਾਨ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਚਿੰਤਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਧਨ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਛੁਪਾ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਖਜਾਨਾ ਵੀ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। Mukunda ਨਾਮ ਦਾ ਖਜਾਨਾ ਰਜੋਗੁਣੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ..." ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਰਕੰਡੇਯ ਨੇ Kraustuki ਨੂੰ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਅੱਠ ਖਜਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੁਭਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ।