ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਹੜੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਉਹ ਐਸੇ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਗਰਭ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਵਾਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮੋਹ ਭੁਲੇਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕ ਵਾਰ, ਕੋਈ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਸੱਪ, ਡੱਡੂ ਅਤੇ ਕੱਛੂਏ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਰੇਂਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਾਂ ਗੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੀ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਬਿਨਾ ਸੰਯਮ ਦੇ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਹੋਵੇ— —ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਚੌਰਾਹੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਜਾਂ ਬਿਨਾ ਉਪਰਲੇ ਕਪੜੇ ਦੇ ਰਹੇ— —ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਮਹਿਲਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਲੀ ਆਤਮਾ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਖੁਦਰਕਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਉਲਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਤੇ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇ, ਉਹ ਫਸਲ ਦਾ ਲਾਭ ਗੁਆ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਤੇ, ਚੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਰਸਮ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖੁਸ਼, ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ। ਇੱਕ ਕੁਵਾਰੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਨਿਯੋਜਿਕਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਪ੍ਰਚੋਦਿਕਾ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੱਤਵਾਲੀ, ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਠੋਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ: ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਜੋਂ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਇੱਛਾ ਵਜੋਂ, ਦੁਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਵਜੋਂ, ਬੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਭਟਕਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਮਰਦ ਆਪਣੇ ਲਕੜੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਨੂੰ ਸਮੇਂ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦਾਂ ਨਾਲ— ਨੌਂ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਤਪਤੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੈਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨ: ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ। ਜਦੋਂ ਦੀਵਾ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਅੰਨ-ਚੱਕੀ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ— ਜਿੱਥੇ ਉਕਾਲਾ ਅਤੇ ਮੋਰਟਾਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ, ਚਣਣੀਆਂ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਪੈਰ ਨਾਲ ਬੈਠਕ ਖਿੱਚੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ— ਜਿੱਥੇ ਪੂਜਾ ਭੁਲ ਕੇ ਲੋਕ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਅੱਗ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਥਾਂ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ— ਉਥੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਉਕਸਾਈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਇੱਕ, ਜੋ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਿੰਦਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾ ਲਾ ਕੇ ਸੁਣਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਹੈ। ਇੱਕ, ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਨਾਲ ਢੱਕਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਹੈ। ਜੋ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਲਈ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਅੱਧਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਤਾਕਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ—ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚੰਗੀ ਚਾਲ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਮਾੜੀ ਆਦਤ ਵਾਲੇ ਘਰ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਣਧੋਏ ਪੈਰ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਧੋਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ— ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਥਾਂਵਾਂ 'ਤੇ, ਉਹ ਖੁਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ ਤੇ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ ਵਿਹਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਾਕਜੰਘਾ ਹੈ, ਵੱਖਰਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦਾ; ਜੋ ਖਾਣ-ਖਾਣੇ ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਿੱਤਰ— ਜੋ ਮਰਦ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸਹਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਇ-ਜਾਤੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਧੀ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਗਹਿਣਾ ਲੈਣ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਨੂੰ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਸ ਲਈ ਪੂਰੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਦੇਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਧੀ ਦੋਨੋ ਛਾਤੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਠੀਕ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਆਹੀ ਕੁਵਾਰੀ ਦਾ ਗਹਿਣਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਲਾ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ, ਧੂਪ, ਦੀਵਾ, ਹਥਿਆਰ, ਪਿਸਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਰਾਈ ਨਾ ਹੋਵੇ— ਉਹ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਨਵਜਾਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਉਤਪਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੀ ਮਹਿਲਾ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੀ ਬੱਚਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਦੁਇ-ਜਾਤੀ। ਉਹ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਮਾਸ ਖਾਣ ਵਾਲੀ; ਇਸ ਲਈ, ਜਨਮ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਖਾਲੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਚੰਡਾ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਪੋਤਿਆਂ ਤੋਂ ਲੱਖਾਂ ਲੀਕਾਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੱਠ ਜਾਤੀਆਂ ਦੇ ਚੁਟਕਾਰੇ, ਡੰਡਾ ਤੇ ਫੰਨਾ ਨਾਲ ਡਰਾਉਣੇ। ਫਿਰ, ਭੁੱਖ ਨਾਲ ਪੀੜਤ, ਉਹ ਚੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਲੀਕਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪ੍ਰਚੰਡਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲੀਕਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ; ਸੁਣੋ, ਉਹ ਨਿਯਮ ਕੀ ਸੀ। ਅੱਜ ਤੋਂ, ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਲੀਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿਆਂਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇਕਰ ਚੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਲੀਕਾਂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪੁਰਾਣਾ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸਾਰਾ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਜੋ ਮਰਦਾਂ-ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਚੁਰਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਵਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਿਨਾ ਰੂਪ ਦੇ; ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਹਨ। ਗਰਭ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਹਵਾ-ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣਾ ਉਤਪਤਿ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਰਦ ਹਵਾ-ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨਾਲ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਮਹਿਲਾ ਵੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਥਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਸ਼ੁਭ ਕੰਮ, ਉਲੰਘਣਾਵਾਂ, ਤੇ ਸੰਕਟ-ਸਮਾਂ 'ਤੇ ਨਸ਼ਟਕਾਰੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਘਰ, ਜੀਵ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ 'ਤੇ ਅਸਰ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਰਸਮਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨਾ ਅਤਿ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।