ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਰਕੰਡੇਯ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਮੱਝਾਂ ਵਿੱਚ ਘੁੱਸ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬਾਜ, ਕਾਂ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ ਅਤੇ ਉੱਲੂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਪੰਛੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਜਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਦੇਵਤੇ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ: ਮੌਤ ਬਾਜ ਨੂੰ, ਕਾਲ ਕਾਂ ਨੂੰ, ਨਿਰ੍ਰਿਤਿ ਉੱਲੂ ਨੂੰ, ਰੋਗਾਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਗਿੱਧ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਖੁਦ ਯਮ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਪਾਪ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਆ ਬੈਠੇ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਵਾਹਿਗੁਰੂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਵੱਸਣਾ ਜਾਂ ਉਥੇ ਜਨਮ ਲੈਣਾ ਵੀ ਅਸ਼ੁਭ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਖਾਸ ਕਰਕੇ, ਜੇਕਰ ਕਬੂਤਰ ਘਰ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਥੋਂ ਦੂਰ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਬਾਜ, ਕਬੂਤਰ, ਗਿੱਧ, ਕਾਂ ਜਾਂ ਉੱਲੂ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਘਰ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਘਰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਸਮਝਦਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਾਂ ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕਬੂਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖਣਾ ਸ਼ੁਭ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਪੰਛੀਆਂ ਦੇ ਛੇ ਬੱਚਿਆਂ ਅਤੇ ਚੀਕ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਫਿਰ, ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਰਜੋਦਰਮਾਸ਼ਾ (ਮਾਸਿਕ ਧਰਮ) ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਿਆਦ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਤੇਰਾਂ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਲਈ ਗਿਆਰਾਂ ਹੋਰ ਦਿਨ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ ਮਿਲਣ ਲਈ, ਤੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦਿਨ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਵੀ ਵੱਖਰੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕਤਾ ਕਰਨ ਜਾਂ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਗਰਭਪਾਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ, ਇੱਕ ਜੀਵ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਦੂਜਾ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਹ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਸੱਪ, ਮੰਡੂਕ ਅਤੇ ਕਛੂਏ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹੋਰ ਰੇੰਗਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਜਾਂ ਗੰਦੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇਕਰ ਗਰਭਵਤੀ ਮਹਿਲਾ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਬੇਲਗਾਮ ਮਾਸ ਖਾਂਦੀ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਰਾਤ ਨੂੰ ਦਰੱਖਤ ਹੇਠਾਂ, ਚੌਰਾਹੇ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਜਾਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਰਹੇ, ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਉਪਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਰੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਾਲੀ ਆਤਮਾ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ "ਕਸ਼ੁਦਰਕ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਫਸਲਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਕਿਸੇ ਨੇ ਖੇਤੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਸਲ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਉਹ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਠ ਵਿੱਚ "ਨਿਯੋਜਿਕਾ" ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਸਹਿਣ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਧੀਆਂ ਹਨ—ਉਹ "ਪ੍ਰਚੋਦਿਕਾ" ਕਹੀ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਮੱਤਵਾਲ, ਪਾਗਲ ਅਤੇ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਬੁਰਾਈ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ—ਅਧਰਮ ਨੂੰ ਧਰਮ ਵਾਂਗ, ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਅਨਿਛਾ ਵਾਂਗ, ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਖ ਵਾਂਗ, ਅਤੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਮੋਖ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਅਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਬੇਲਗਾਮ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਗੁੰਮਰਾਹ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਤਾ ਅਤੇ ਵਿਧਾਤਾ ਨੂੰ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਭੋਗ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਸਮੇਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਬੂੰਦੇ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ, ਉੱਥੇ ਨੌ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਕਟ ਫੈਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣ ਬੱਚੇ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨ—ਪਾਣੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਤੇ ਹਨੇਰਾ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ। ਜਿੱਥੇ ਦੀਵਾ ਦੀ ਤੇਲ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਥਰੈਸ਼ਿੰਗ ਫਲੋਰ, ਔਖਲੀ, ਜੋੜੇ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਕੱਪੜੇ, ਚਰਖੀਆਂ ਆਦਿ ਪਏ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਬੈਠਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਪੈਰ ਨਾਲ ਘਸੀਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਬੁਰਾਈ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੂਜਾ ਭੁੱਲ ਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਦੁਸ਼ਮਣ ਧੀਆਂ ਚੁਸਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ, ਜੋ ਪੁਰਸ਼ ਜਾਂ ਮਹਿਲਾ ਦੀ ਜੀਭ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ "ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੀ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਘਰ ਵਿੱਚ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ, ਜੋ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੀ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੁਸ਼ਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ, ਜੋ ਮਨ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਹਨੇਰਾ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਗੁੱਸਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਓਹਲੇ ਪਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਚੋਰੀ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇੱਕ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਅੱਧਾ, ਤੇ ਤੀਜੀ ਤਾਕਤ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਆਚਰਨ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਗੰਦਲੇ ਪੈਰਾਂ ਨਾਲ ਰਸੋਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਮੰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿੱਥੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਘੁੰਮਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਰ "ਕਾਕਜਙਘ" ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਵੱਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪੂਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਜਿਹੜਾ ਖਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਗਾਉਂਦਾ ਜਾਂ ਹੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਵੇਲੇ ਸੰਭੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਘੇਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਹਿਲਾ ਰਜੋਦਰਮਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਤਿੰਨ ਧੀਆਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਇੱਕ "ਛਾਤੀ ਲੈਣ ਵਾਲੀ", ਦੂਜੀ "ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲੈਣ ਵਾਲੀ", ਤੇ ਤੀਜੀ "ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੀ"। ਜੇਕਰ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਆਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਦੇਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਧੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਛਾਤੀਆਂ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਜਾਂ ਮਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਵਿਆਹੀ ਕੁੜੀ ਦਾ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੱਥੇ ਜਨਮ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਧੂਪ ਨਹੀਂ, ਤੇਲ ਦੀ ਲੋਇ, ਹਥਿਆਰ, ਔਖਲੀ ਜਾਂ ਰਾਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਉੱਥੇ ਇਹ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵੱਸ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼੍ਯ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁਭ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੰਛੀਆਂ, ਅਚਾਨਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਜਾਂ ਅਚੰਗੇ ਆਚਰਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਘਰ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ, ਗੁੰਮਰਾਹੀ ਅਤੇ ਨਸ਼ਟਤਾ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹਿਣਾ, ਚੰਗਾ ਆਚਰਣ ਰੱਖਣਾ ਅਤੇ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਵਿਧੀਆਂ ਕਰਨੀ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ।