ଓଉ ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଏହିପରି ଏକ ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆମେ ଶୁଣିବାକୁ ପାଉଛୁ। ମନୁଙ୍କ ସହିତ ଦେବତାମାନେ, ସପ୍ତ ଋଷି, ଇନ୍ଦ୍ର, ମନୁ ଓ ତାଙ୍କର ପୁତ୍ର ରାଜାମାନେ ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ସୃଷ୍ଟି ହୁଅନ୍ତି ଓ ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି। ଏକ ମନ୍ୱନ୍ତରରେ ଚାରିଟି ଯୁଗ ଅଛି, ଯେଉଁଠାରେ ଏହାର ଗଣନା ସତ୍ତରି ଏକ ଯୁଗ ଓ ଏକ ଅଂଶ ଅଟେ। ମନ୍ୱନ୍ତରର ଦୀର୍ଘତା ମାନବ ବର୍ଷରେ ଏହିପରି: ତିରିସ କୋଟି ବର୍ଷ ଏହାର ପୂର୍ଣ୍ଣ ଗଣନା, ଏବଂ ଏଠାରେ ଏଉଁଠି ଅଠାସି ନିୟୁତ ଓ ଦୁଇ ହଜାର ବର୍ଷ ଅଧିକ ଯୋଗ ହୁଏ। ଏହି ଅଳ୍ପ ଅଧିକ ଦୀର୍ଘତାକୁ ମନ୍ୱନ୍ତର କୁହାଯାଏ; ଦେବ ବର୍ଷରେ ଏହାର ଗଣନା: ଏଠାରେ ଅଠ ହଜାର ଦେବ ବର୍ଷ, ଏବଂ ପ୍ରଶ୍ନାବଳୀ ଅନୁସାରେ ଏଉଁଠି ବାନ୍ନି ହଜାର ବର୍ଷ ଯୋଗ ହୁଏ। ଏହି ଦୀର୍ଘତାକୁ ଚୌଦ ଥର ଗୁଣ କଲେ, ଏହା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ଦିନ ହୁଏ; ଏହାର ଶେଷରେ, ନୈମିତ୍ତିକ ପ୍ରଳୟ ଘଟେ। ଏପରି ଦିନରେ, ପୃଥିବୀ, ଆକାଶ ଓ ସ୍ୱର୍ଗ ନଶ୍ୱର ହୁଅନ୍ତି, ମହର୍ଲୋକ ଅବିକଳ ରହିଯାଏ। ଏହି ଲୋକର ଜନମାନେ ତାପରେ ଜନଲୋକକୁ ଯାନ୍ତି, ଏବଂ ତିନି ଲୋକ ଏକ ମହାସାଗରରେ ଆବୃତ ହୁଅନ୍ତି; ବ୍ରହ୍ମା ରାତିରେ ଶୟନ କରନ୍ତି। ଏହି ରାତି ତାଙ୍କର ଦିନ ସମାନ; ଏହାର ଶେଷରେ ପୁନଃ ସୃଷ୍ଟି ଆରମ୍ଭ ହୁଏ। ଏପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ବର୍ଷ ଗଠିତ ହୁଏ, ଏବଂ ଏପରି ଶତ ବର୍ଷ ହୁଏ। ଏହି ଶତ ବର୍ଷକୁ ପରମ ଆୟୁ କୁହାଯାଏ; ପଞ୍ଚାଶ ବର୍ଷକୁ ପରାର୍ଧ କୁହାଯାଏ। ଏପରି, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଏକ ପରାର୍ଧ ଶେଷ ହେଲା; ଏହାର ଶେଷରେ ବିଶ୍ୱ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପଦ୍ମ କଳ୍ପ ଆସିଲା। ଦ୍ୱିତୀୟ ପରାର୍ଧରେ, ଯାହା ବର୍ତ୍ତମାନ ଚାଲିଛି, ପ୍ରଥମ କଳ୍ପକୁ ବାରାହ କୁହାଯାଏ। ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମ ଏପରି ସୃଷ୍ଟି ଅଟେ; ରାତିର ଶେଷରେ ତାଙ୍କର ଜାଗ୍ରତି ସହିତ ପ୍ରତ୍ୟେକ କଳ୍ପରେ ଏହି ସୃଷ୍ଟି ଆସିଥାଏ। ପରେ, ଏକ ଗ୍ରାମ ଯାଞ୍ଚ କଲେ, ଯେଉଁଠାରେ ଦିବାଲି ଓ ଖାଳି ନାହିଁ, ଏହାକୁ ଖର୍ବଟ କୁହାଯାଏ; ଅନ୍ୟ ଧରଣରେ ଶାଖାଗ୍ରାମ, ମନ୍ତ୍ରୀ ଅଞ୍ଚଳ, ଓ ଅନୁପାଳିତ ଭୂମି ଅଛି। ଏପରି, ଶୂଦ୍ରମାନେ ନିଜ ଉନ୍ନତି ଓ କୃଷି କାମରେ ନିମଗ୍ନ ହୋଇ ଚାଷ ଭୂମି ଓ ଉପଯୋଗୀ ଭୂମି ମଧ୍ୟରେ ରହିଥିବା ଗ୍ରାମ ତିଆରି କରିଥିଲେ। ଜନମାନେ ନିଜ ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତିଆରି କରିଥିବା ଗୃହ, ସହର ଓ ଅନ୍ୟ ଅଟେ, ଏହିପରି ମନୁଷ୍ୟ ନିବାସ ଭାବରେ ଜଣାଯାଏ। ଗ୍ରାମରେ ଅନ୍ୟ ଜନ, ଯେଉଁଠାରେ ଅନ୍ୟମାନଙ୍କର ଭୂମିରେ କୃଷି ନ କରି, ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଓ ଅନିୟମିତ ହୋଇ ଘୁଞ୍ଚିବା, ରାଜାଙ୍କ ଆଶ୍ରୟରେ ଡ୍ରାମୀ କୁହାଯାଏ। ଗୋପାଳକମାନେ ଦ୍ୱାରା ତିଆରି ଗ୍ରାମ, ଯେଉଁଠାରେ ବଜାର ନାହିଁ, ସାମଗ୍ରୀ ଗାଡ଼ିରେ ଥାଏ, ଏବଂ ଗୋମାନ୍ୟ ଯେଉଁଠାରେ ଚାହିଁଲେ ରହନ୍ତି, ଏହାକୁ ଘୋଷ କୁହାଯାଏ। ଏପରି, ସହର ଓ ଅନ୍ୟ ନିବାସ ସୃଷ୍ଟି କରି, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦୁଇଜଣ ମନୁଷ୍ୟ ପାଇଁ ଗୃହ ତିଆରି କଲେ, ନିବାସର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ। ପୂର୍ବରୁ ଯେପରି ଗଛ ନିକଟରେ ଗୃହ ତିଆରି କରିଥିଲେ, ସେମାନେ ଏହିପରି ଉନ୍ମତ୍ତ ହୋଇ ଗୃହ ତିଆରି କଲେ। ଗଛର ଶାଖା ଯେପରି ଦିଗ୍ଦିଗାନ୍ତରେ ବିକଳ, କିଛି ନମି, କିଛି ଉଠିଥାଏ, ଏପରି ଗୃହର ଶାଖା ତିଆରି କଲେ। ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଚାହିଦା ଗଛର ଶାଖାଗୁଡିକ ଗୃହର ବେମ ହେଲା; ଏପରି ଶାଖା ତିଆରି ହୋଇ ତାଳା ହେଲା। ଯୁଗଳମାନେ ନଶ୍ୱର ହେଲା, ଏବଂ ଜନମାନେ ଜୀବିକା ଉପାୟ ଚିନ୍ତା କରିଥିଲେ, କାରଣ ଚାହିଦା ଗଛ, ତାଙ୍କର ମଧୁ ସହିତ, ସମ୍ପୂର୍ଣ୍ଣ ନଶ୍ୱର ହୋଇଥିଲା। ଦୁଃଖରେ ଅନ୍ତର୍ଭୂତ, ତୀବ୍ର ତୃଷ୍ଣା ଓ ଭୋକରେ ପୀଡିତ, ଏହି ଲୋକମାନେ ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ସଫଳତା ଲାଗିଲେ। ଅନ୍ୟ ଉପାୟ ନଷ୍ଟ ହେଲା, ବର୍ଷା ଅଧିକ ପଡିଲା; ଏହି ବର୍ଷାରୁ ଜଳ ତଳ ଭୂମିକୁ ଯାଇଲା। ବର୍ଷାରେ ଝରଣା ଓ ଚାନେଲ ଗଠିତ ହେଲା, ନଦୀ ପ୍ରବାହିତ ହେଲା; ପୂର୍ବରୁ ଭୂମିକୁ ଯିବା ଅଳ୍ପ ଜଳ ବୃଦ୍ଧି ହେଲା। ଏହି ଭୂମି ଓ ଜଳ ମିଶିବାରୁ ଚାଷ ଓ ବନ୍ୟ ଚାଷ ଏବଂ ବିନା ଚାଷ ଓ ବିନା ମାଟି ଏକାଉଁ ଚୌଦ ଧରଣ ଉଦ୍ଭିଦ ଜନ୍ମ ହେଲା। ଋତୁ ସମୟରେ ଫୁଲ ଓ ଫଳ ଦେଇଥିବା ଗଛ ଓ ଝାଡ଼ ଜନ୍ମ ହେଲା; ଏହି ପ୍ରଥମ ଉଦ୍ଭିଦ ଦେଖିବା ତ୍ରେତା ଯୁଗ ଆରମ୍ଭରେ ହେଲା। ଏହି ଉଦ୍ଭିଦ ଦ୍ୱାରା ଲୋକମାନେ ତ୍ରେତା ଯୁଗରେ ଜୀବନ ଯାପନ କଲେ; କିନ୍ତୁ ଏହିପରି ଏକାଉଁ ଲୋଭ ଓ ଆସକ୍ତି ଉପଜିଲା। ପରେ ସେମାନେ ନଦୀ, ଖେତ, ପାହାଡ଼, ଗଛ, ଝାଡ଼, ଔଷଧୀ ନିଜ ଶକ୍ତି ଓ ନ୍ୟାୟ ଅନୁସାରେ ଅପନାଇବା ଆରମ୍ଭ କଲେ। ଏହି ଦୋଷରୁ, ଦ୍ୱିଜ ଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଔଷଧୀମାନେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ନଶ୍ୱର ହେଲେ; ଅନେକ ଔଷଧୀ ଏକାଉଁ ନଶ୍ୱର ହୋଇଗଲେ, ଏପରି ଔଷଧୀ ହରାଇଗଲା। ଏହି ଔଷଧୀ ନଷ୍ଟ ହେଲା ଓ ଲୋକମାନେ ଅସ୍ତିର ହେଲେ, ଭୋକରେ ପୀଡିତ ହୋଇ, ସେମାନେ ପୁନଃ ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କର ଶରଣ ନେଲେ। ଏହିପରି ଭୂମି ଭୋଗ ହୋଇଥିବା ଜଣା ହେଲା, ପୁଣ୍ୟ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ପ୍ରଭୁ ସୁମେରୁ ପାହାଡ଼କୁ ଛେନା କରି ଭୂମିକୁ ଦୁଧ କଲେ। ଏହିପରି ଭୂମିକୁ ଦୁଧ କଲାବେଳେ, ଭୂମିର ଉପରେ ଅନ୍ନ ଉପଜିଲା; ଏହି ଅନ୍ନ ଓ ବନ୍ୟ ଅନ୍ନ ମାନେ ପୁନଃ ଉପପନ୍ନ ହେଲେ। ଫଳ ଦେଇଥିବା ଔଷଧୀମାନେ ସପ୍ତଦଶ ଧରଣର ଅଟେ: ଚାଉଳ, ଜାଉ, ଗହମ, ରାଗି, ତିଳ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ, ଉଦରା, କୋରଡୁଶା, ଚିନକା, ମାଷ, ମୁଡଗ, ମସୁର, ନିଷ୍ପାବ, କୁଳଥ, ଅଧକ, ଚଣା—ଏହି ସପ୍ତଦଶ ଧରଣ ଅଟେ। ଉପପନ୍ନ ହେବା ଉଦ୍ଭିଦ, ଚାଷ ଓ ବନ୍ୟ ଚାଷ ଚୌଦ ଧରଣର ଅଟେ: ଚାଉଳ, ଜାଉ, ଗହମ, ରାଗି, ତିଳ, ପ୍ରିୟଙ୍ଗୁ ସପ୍ତମ, କୁଳଥ ଅଷ୍ଟମ, ଶ୍ୟାମକ, ନିବାର, ଯତ୍ତିଳ, ଗବେଧୁକ, କୁରୁବିନ୍ଦ, ମାର୍କଟକ, ବେନୁୟବ—ଏହି ଚୌଦ ଧରଣ ଚାଷ ଓ ବନ୍ୟ ଉଦ୍ଭିଦ ଭାବେ ସ୍ମରଣ କରାଯାଏ। ଏପରି, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ସୃଷ୍ଟିର ଏହି ଅଦ୍ଭୁତ କଥା ଆମେ ଦେଖିପାରିଲୁ।