ଅନସୂୟା ଅତ୍ରିଙ୍କ ପତ୍ନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ ଦେଇ, ତାଙ୍କ ସମ୍ମୁଖରେ ଏକ ମହିଳା କହିଲେ, “ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ଭାଗ୍ୟବତୀ, ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋ ଉପରେ ଦୃଷ୍ଟି ଦେଇଛନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ, ସ୍ୱଭାବରେ ଶୁଭ, ପୁନି ମୋର ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ଶକ୍ତି ଦେଇଛନ୍ତି। ମୁଁ ଜାଣେ, ନାରୀମାନେ ପାଇଁ ପତିଙ୍କ ପଥ ସମାନ ଆଉ କୌଣସି ପଥ ନାହିଁ; ପତିଙ୍କ ସ୍ନେହ ଏହି ଜଗତରେ ଓ ପରଲୋକରେ ଲାଭ ଦେଇଥାଏ। ପତିଙ୍କ କୃପାରେ ଏଠି ଓ ମୃତ୍ୟୁ ପରେ ନାରୀ ସୁଖ ପାଇଥାଏ; ପତି ନାରୀ ପାଇଁ ଦେବତା ଭଳି। ତେଣୁ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ଆପଣ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ଏବେ ଆପଣ କହନ୍ତୁ, ଆପଣ ପାଇଁ କଣ କରିବି, କିମ୍ବା ଆପଣ କଣ କହିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି।” ଅନସୂୟା କହିଲେ, “ଏହି ଦେବତାମାନେ ଇନ୍ଦ୍ର ସହିତ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ, ତୁମ ଦ୍ୱାରା ଦିନ ଓ ରାତି ନିର୍ବିଘ୍ନ ଭାବେ ଚାଲିବା ନାହିଁ, ତାହାର ଦୁଃଖରେ। ସେମାନେ ପୁନିପୁନି ଦିନ ଓ ରାତି ଅବିରତ ଚାଲିବାକୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି; ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଆସିଛି—ମୋ କଥା ଶୁଣ। ଦିନ ନାହିଁ ହେବାରୁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ଅପରିଚାଳିତ ହୋଇଯାଇଛି; ତାହା ବିନା, ମୁନିଶ୍ରେଷ୍ଠ, ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କ ଅନ୍ନ ପାଇଁ ନାହିଁ। ଦିନ ଅପରିଚାଳିତ ହେବାରୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ; ତାହାର ଫଳରେ ବର୍ଷା ନାହିଁ, ଏହି ଜଗତ ବିନାଶ ହେବ। ତେଣୁ, ଯଦି ଆପଣ ଜଗତକୁ ବିପଦରୁ ଉଦ୍ଧାର କରିବାକୁ ଚାହାନ୍ତି, ଧର୍ମବତୀ, କୃପା କରନ୍ତୁ—ସୂର୍ଯ୍ୟ ପୁନି ପୂର୍ବ ଭଳି ଜଗତକୁ ନିର୍ବାହ କରନ୍ତୁ।” ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କହିଲେ, “ମନ୍ଦବ୍ୟଙ୍କ ଶାପରେ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ, ମୋର ପତି, ପ୍ରଭୁ, କ୍ରୋଧରେ ଶାପିତ ହେଲେ: 'ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ନ ହେଲେ, ତୁମେ ନିଜ ଜୀବନ ହରାଇବ।'” ଅନସୂୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, “ଯଦି ଆପଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ଧନ୍ୟବତୀ, ଆପଣଙ୍କ ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ପୂର୍ବ ଭଳି ସମସ୍ତ କଥା ଫେରାଇ ଦେବି, ଏବଂ ଆପଣଙ୍କୁ ଏକ ନୂତନ ପତି ଦେବି। ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରେ ନାରୀଙ୍କ ମହିମାକୁ ସମ୍ମାନ କରେ, ବିଶେଷକରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ।” ସେ ସହମତ ହେଲାପରେ, ତପସ୍ୱିନୀ ଅନସୂୟା ଦଶମ ଦିନ ରାତିରେ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତାପରେ, ବିଭାସ୍ବତ, ରାକ୍ତ କମଳ ଭଳି ଅଭିଭାସ୍ୟ ହୋଇ, ମହାପର୍ବତ ଉପରେ ଉଦୟ ହେଲେ। ସୂର୍ଯ୍ୟ ଉଦୟ ହେବା ସହିତ, ବ୍ରାହ୍ମଣଙ୍କ ପତି ଜୀବନ ଛାଡିଲେ; ସେ ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଅନସୂୟା କହିଲେ, “ଶୋକ କରନ୍ତୁ ନାହିଁ, ଧନ୍ୟବତୀ! ମୋ ଶକ୍ତି ଦେଖ—ପତିସେବା କରି, ତୁମେ କୌଣସି ତପସ୍ୟାର ଫଳ ନପାଇଛ। ମୁଁ କେବେ ମୋ ପତି ସମାନ ରୂପ, ଚରିତ୍ର, ଜ୍ଞାନ, ମଧୁର ଭାଷା ଅନ୍ୟ କୌଣସି ପୁରୁଷକୁ ଦେଖିନି। ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଗମୁକ୍ତ, ଯୁବକ ହେଉ, ଏବଂ ତାଙ୍କ ପତ୍ନୀ ସହିତ ଶତବର୍ଷ ଜୀବନ କରୁ। ମୁଁ ମୋ ପତି ସମାନ କୌଣସି ଦେବତାକୁ ଦେଖିନି, ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଯୁବକ ଏବଂ ସ୍ୱାସ୍ଥ୍ୟବତ ହେଉ। ମୋର କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା, ଓ ଶବ୍ଦ ସବୁ ଦିନ ପତିସେବା ପାଇଁ ଥିଲା, ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ କରୁ।” ପୁଅ କହିଲେ, ତାପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଉଠିଲେ, ରୋଗମୁକ୍ତ, ଯୁବକ ହେଇ, ତାଙ୍କ ଘରକୁ ନିଜ ତେଜରେ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳ କରିଲେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ମଧ୍ୟରେ ଅମର ଶିଶୁ ଭଳି। ତାପରେ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲ ବର୍ଷିଲା, ଦେବୀ ସଙ୍ଗୀତ ଚାଲିଲା, ଦେବତାମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, “ବର ଚୟନ କରନ୍ତୁ, ଧନ୍ୟବତୀ! ଦେବତାମାନଙ୍କ ପାଇଁ ଆପଣ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛନ୍ତି; ତେଣୁ, ତପସ୍ୱିନୀ, ଦେବତାମାନେ ଆପଣଙ୍କୁ ବର ଦେଇଛନ୍ତି।” ଅନସୂୟା କହିଲେ, “ଯଦି ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ମହେଶ୍ୱର ଆଦି ଦେବତାମାନେ ମୋ ପ୍ରତି ସନ୍ତୁଷ୍ଟ, ଏବଂ ମୁଁ ବର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ, ତେଣୁ ଏହି ଦେବତାମାନେ ମୋ ପୁଅ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୁଁ ମୋ ପତି ସହିତ ଯୋଗ ଲାଭ କରି ଦୁଃଖମୁକ୍ତ ହେଉ।” ଦେବତାମାନେ—ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ, ଶିବ ଓ ଅନ୍ୟମାନେ—“ତଥା” କହି, ତପସ୍ୱିନୀଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ଯଥାବତ୍ ଚାଲିଗଲେ। ଏଉଁ ଦୃଶ୍ୟ ପରେ, ଅନ୍ୟ ଏକ ଅଧ୍ୟାୟରେ, ଦୁଇ ପୁଅ କହିଲେ: ସେ ରାଜପୁତ୍ର ତ୍ୱରିତ ନିଜ ନଗରକୁ ପହଞ୍ଚି, ମାଦଲାସାଙ୍କୁ ଦେଖିବା ଆଶାରେ ନିଜ ପିତାମାତାଙ୍କ ପାଦେ ନମସ୍କାର କଲେ। ସେ ଦେଖିଲେ, ଲୋକମାନେ ଚିନ୍ତିତ, ତାଙ୍କ ମୁହଁ ନିରାନନ୍ଦ; ପୁନି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଭାବରେ ସେମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ। ଅନ୍ୟ ଜଣେ ଆନନ୍ଦରେ ଚକ୍ଷୁ ଫୁଲାଇ, 'ଭାଗ୍ୟ! ଭାଗ୍ୟ!' ବୋଲି ଚିତ୍କାର କରି, ଅନ୍ୟକୁ ଉତ୍ସାହରେ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ। “ଦୀର୍ଘାୟୁ ହେଉ, ମହାଭାଗ୍ୟବତୀ! ତୁମ ଶତ୍ରୁମାନେ ନଶ୍ଟ ହୋଇଛନ୍ତି। ତୁମ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଆନନ୍ଦ ଦିଅ, ଆମର ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତ କର।” ଏଭଳି କଥା କହି, ଜନମାନେ ସେଠି ଏବଂ ପଛରେ ଘିରି ଥିଲେ, ସେ ନିଜ ପିତାଙ୍କ ଘରକୁ ପ୍ରବେଶ କଲେ, ଏବଂ ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ଆନନ୍ଦ ଉପଜିଲା। ତାଙ୍କ ପିତା, ମାତା ଓ ଅନ୍ୟାନ୍ୟ ନିକଟାତ୍ମୀୟମାନେ ତାଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କରି, ଶୁଭ ଆଶୀର୍ବାଦ ଦେଲେ, ଦୀର୍ଘାୟୁ ଚାହିଲେ। ସେ ନମସ୍କାର କରି, ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ହୋଇ, ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, “ଏହା କଣ?” ତାଙ୍କ ପିତା ସମସ୍ତ କଥା ଠିକ ଭଳି କହିଲେ। ପ୍ରିୟା ପତ୍ନୀ ମାଦଲାସା ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଛନ୍ତି ବୋଲି ଶୁଣି, ଏବଂ ପିତାମାତାଙ୍କୁ ଦେଖି, ସେ ଲଜ୍ଜା ଓ ଦୁଃଖର ସାଗରରେ ଡୁବିଗଲେ। ସେ ଚିନ୍ତା କଲେ, “ସେ ଯୁବତୀ, ମୋର ମୃତ୍ୟୁ ଶୁଣି, ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ—ଧର୍ମବତୀ! ମୋର କଠୋର ହୃଦୟ, ଲଜ୍ଜା ମତେ। ମୁଁ ନିର୍ଦୟ, ମୁଁ ଅଧମ, ତାଙ୍କୁ ଛାଡି ଜୀବନ କରୁଛି, ମୃଗନୟନୀ ମୋ ପାଇଁ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇଗଲେ—ମୁଁ କେତେ ନିର୍ମମ! ପୁନି ସେ ଚିନ୍ତା କରି, ମନକୁ ସ୍ଥିର କରି, ଭ୍ରମ ଛାଡି, ଦୁଃଖରେ ଦୀର୍ଘ ଶ୍ୱାସ ନେଲେ। 'ଯଦି ମୋ ପାଇଁ ସେ ମୃତ୍ୟୁ ହୋଇ ଜୀବନ ଛାଡିଦେଲେ, ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଇଁ କଣ ଉତ୍ତମ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛି? ଏହା ନାରୀମାନେ ମଧ୍ୟରେ ସତ୍ୟରେ ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ। ଯଦି ମୁଁ, ଦୁଃଖୀ, ପୁନିପୁନି କାନ୍ଦି, "ଆହା, ପ୍ରିୟା!" ବୋଲି କାନ୍ଦିଲେ ମଧ୍ୟ, ଏହା ପ୍ରଶଂସାର ଯୋଗ୍ୟ ନୁହେଁ, କାରଣ ଆମେ ପୁରୁଷ, ତଥାପି।