ଅନସୂୟା ମୃଦୁ ହସି ଗୋଟିଏ ଶାନ୍ତ ଧ୍ୱନିରେ ପ୍ରଶ୍ନ କଲେ, "ଭାଗ୍ୟବତୀ! କି ତୁମେ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ମୁହଁ ଦେଖି ସଂତୁଷ୍ଟ? ଏବଂ ତୁମେ କି ସ୍ୱାମୀଙ୍କୁ ସମସ୍ତ ଦେବତାଠାରୁ ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ବୋଲି ଭାବ କର?" ସେଠାରେ ସେ ନିଜ ଅନୁଭୂତି ଉପସ୍ଥାପନ କରି କହିଲେ, "ମୁଁ କେବଳ ସ୍ୱାମୀସେବା ଦ୍ୱାରା ବଡ଼ ପୁଣ୍ୟ ଲାଭ କରିଛି; ଏହି ସେବା ଫଳରେ ସମସ୍ତ ଇଛା ପୂରଣ ହୋଇଛି, ସମସ୍ତ ବାଧା ଦୂର ହୋଇଛି।" ଅନସୂୟା ଅଗ୍ରଗତି କରି କହିଲେ, "ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ନାରୀ! ପ୍ରତ୍ୟେକ ଲୋକ ନିଜ ଜାତି ଓ କର୍ମାନୁସାରେ ପଞ୍ଚ ହୋମ ଦେବା ଉଚିତ, ଏବଂ ନିଜ ଦାୟିତ୍ୱ ଅନୁଯାୟୀ ଧନ ସଞ୍ଚୟ କରିବା ଉଚିତ। ଯେତେବେଳେ ଧନ ଲାଭ ହୁଏ, ତେବେ ସେ ଧନ ଯୋଗ୍ୟ ଲୋକଙ୍କୁ ଯଥାଯଥ ଭାଗରେ ବଣ୍ଟନ କରିବା ଦରକାର। ସତ୍ୟ, ନିଷ୍ଠା, ତପସ୍ୟା, ଦାନ ଓ ଦୟା ନିତ୍ୟ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ। ଶାସ୍ତ୍ର ନିର୍ଦ୍ଦିଷ୍ଟ କର୍ମଗୁଡ଼ିକୁ ରାଗ ଓ ଦ୍ୱେଷ ଛାଡ଼ି, ନିତ୍ୟ ଶ୍ରଦ୍ଧା ଓ ଶକ୍ତିଅନୁସାରେ କରିବା ଉଚିତ।" ସେଉଁଠି ଅନସୂୟା ଅନ୍ୟ ଗୁରୁତ୍ୱପୂର୍ଣ୍ଣ ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ଜନ୍ମାନୁସାରେ ଲୋକେ ନିଜ ନିଜ ଲୋକକୁ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି, ଏବଂ ପ୍ରୟାସ ଦ୍ୱାରା ପ୍ରଜାପତି ଆଦି ଲୋକକୁ କ୍ରମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। କିନ୍ତୁ, ନାରୀମାନେ ସ୍ୱାମୀ ସେବା ଦ୍ୱାରା ପୁରୁଷମାନେ ଅର୍ଜିତ ଧର୍ମଫଳର ଅର୍ଧାଂଶ ନେଇନିଅନ୍ତି। ନାରୀଙ୍କ ପାଇଁ ନା ସ୍ୱତନ୍ତ୍ର ଯଜ୍ଞ, ନା ପିତୃତର୍ପଣ, ନା ଉପବାସ; କେବଳ ସ୍ୱାମୀ ସେବା ଦ୍ୱାରା ସେମାନେ ଚାହିଁଥିବା ଲୋକ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି। ଏହିପରି, ଧର୍ମନିଷ୍ଠା ଭାଗ୍ୟବତୀ! ସ୍ୱାମୀ ସେବାକୁ ଏକାଗ୍ର ମନେ ଧାରଣ କରିବା ଉଚିତ, କାରଣ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଲକ୍ଷ୍ୟ।" ଅନସୂୟା ଆଉ ଏହି ଉପଦେଶ ଦେଲେ, "ସ୍ୱାମୀ ଦେବତା କିମ୍ବା ପିତୃମାନେ ପାଇଁ ଯେଉଁ ପୂଜା କିମ୍ବା ସମ୍ମାନ କରନ୍ତି, ଏକାଗ୍ର ଚିତ୍ତ ନାରୀ ସ୍ୱାମୀ ସେବା ଦ୍ୱାରା ତାହାର ଅର୍ଧାଂଶ ଅବଶ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କରନ୍ତି।" ତା’ପରେ ପୁଅ କହିଲେ, "ଏହି ଶବ୍ଦଗୁଡ଼ିକୁ ଶ୍ରବଣ କରି, ଯଥାଯଥ ଆଦର ସହିତ ତାଙ୍କୁ ସମ୍ମାନ କରି, ସେ ଅତ୍ରିଙ୍କ ପତ୍ନୀ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ ଏହିପରି କହିଲେ— 'ମୁଁ ଧନ୍ୟ, ମୁଁ ପ୍ରସାଦିତ, ଏବଂ ଦେବତାମାନେ ମଧ୍ୟ ମୋତେ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି କରିଛନ୍ତି, କାରଣ ଆପଣ ମୋର ଶ୍ରଦ୍ଧାକୁ ପୁନଃ ଦୃଢ଼ କରିଛନ୍ତି। ମୁଁ ଜାଣେ, ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ସ୍ୱାମୀର ମାର୍ଗ ସମାନ ଅନ୍ୟ କିଛି ନାହିଁ; ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ସ୍ନେହ ଏହି ଲୋକ ଓ ପରଲୋକରେ କଳ୍ୟାଣ ଆଣେ।'" ସେଉଁଠି ସେ ଆଉ କହିଲେ, "ସ୍ୱାମୀଙ୍କ କୃପାରେ, ଏହି ଜନ୍ମ ଓ ପରଲୋକରେ ନାରୀ ସୁଖ ଲାଭ କରେ; କାରଣ ସ୍ୱାମୀ ହେଉଛନ୍ତି ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ଦେବତା। ଏହିପରି, ଧନ୍ୟବତୀ! ଏବେ ଆପଣ ମୋ ଘରକୁ ଆସିଛନ୍ତି, ମୋ ପାଇଁ କ’ଣ କରିବି, କିମ୍ବା ଆପଣ କ’ଣ ଚାହୁଁଛନ୍ତି, ସେଥିରେ ଆଜ୍ଞା ଦିଅ।" ଅନସୂୟା ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ଏହି ଦେବତାମାନେ, ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ସହିତ, ଦିନ ଓ ରାତି ଚଳାଚଳ ନାହିଁବା ଦ୍ୱାରା, ତୁମ ନିମିତ୍ତରେ ତାଙ୍କର ପୁଣ୍ୟ ହରାଇ ଦୁଃଖିତ ଅବସ୍ଥାରେ ମୋ ପାଖକୁ ଆସିଥିଲେ। ସେମାନେ ନିରନ୍ତର ପୂର୍ବବତ୍ ଦିନ-ରାତି ଚଳାଚଳ ପାଇଁ ପ୍ରାର୍ଥନା କରୁଛନ୍ତି। ଏହି କାରଣରେ ମୁଁ ଆସିଛି—ମୋ କଥା ଶୁଣ।" ଅନସୂୟା ଦୟାଳୁ ସ୍ୱରେ କହିଲେ, "ଦିନ ନ ଥିବାରୁ ସମସ୍ତ ଯଜ୍ଞ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଇଛି; ଏହା ଦ୍ୱାରା ଦେବତାମାନେ ତାଙ୍କର ଭାଗ ନ ପାଉଛନ୍ତି। ଦିନ ନ ଥିବାରୁ ସମସ୍ତ କାର୍ଯ୍ୟ ବନ୍ଦ ହୋଇଯାଏ; ଏହାର ଦ୍ୱାରା ବର୍ଷା ନ ହେଲେ, ସମସ୍ତ ପୃଥିବୀ ନାଶ ହେବ। ତେଣୁ, ଯଦି ତୁମେ ଜଗତ୍କୁ ବିପଦରୁ ରକ୍ଷା କରିବାକୁ ଚାହୁଁଛ, ଦୟାକରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ପୂର୍ବବତ୍ ଜଗତକୁ ଧାରଣ କରିବାକୁ ଦିଅ।" ତା’ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣୀ କହିଲେ, "ମଣ୍ଡବ୍ୟଙ୍କ ଶାପରେ, ମୋ ସ୍ୱାମୀ, ସ୍ୱାମୀବର, କ୍ରୋଧରେ ଦଣ୍ଡିତ ହୋଇଥିଲେ—‘ସୂର୍ଯ୍ୟୋଦୟ ନ ହେଲେ, ତୁମର ମୃତ୍ୟୁ ହେବ।’" ଅନସୂୟା କହିଲେ, "ଯଦି ଏହା ତୁମ ଇଚ୍ଛା, ତେବେ ତୁମର ଅନୁରୋଧରେ ମୁଁ ପୂର୍ବବତ୍ ସମସ୍ତ କଥା ପୁନଃ ସ୍ଥାପିତ କରିବି, ଏବଂ ତୁମକୁ ନୂତନ ସ୍ୱାମୀ ଦେବି। କାରଣ, ମୁଁ ସମସ୍ତ ଦୃଷ୍ଟିରୁ ନାରୀଙ୍କ ମହିମାକୁ ମାନିବି, ବିଶେଷକରି ପତିବ୍ରତା ନାରୀଙ୍କ ଭକ୍ତିକୁ।" ପୁଅ କହିଲେ, "ସେ ଅନୁମତି ଦେଲେ, ତେବେ ତପସ୍ବିନୀ ଅନସୂୟା ଦଶମୀ ରାତିରେ ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କୁ ଅର୍ଘ୍ୟ ଦେଇ ଆହ୍ୱାନ କଲେ। ତାପରେ ଭାଗ୍ୟବାନ୍ ଭିବସ୍ୱାନ୍ ରକ୍ତକମଳ ପ୍ରଭାରେ ଦ୍ୟୁତିମାନ୍ ହୋଇ ପର୍ବତରାଜ ଉପରେ ଅଦ୍ଭୁତ ଚକ୍ର ନେଇ ଉଦୟିତ ହେଲେ।" ସେହି ମୁହୂର୍ତ୍ତରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ ଛାଡ଼ି ଭୂମିରେ ପଡ଼ିଲେ, ତାଙ୍କ ସ୍ତ୍ରୀ ତାଙ୍କୁ ଧରିଲେ। ଅନସୂୟା କହିଲେ, "ଶୋକ କରନି! ମୋର ଶକ୍ତି ଦେଖ—ସ୍ୱାମୀ ସେବା ଦ୍ୱାରା କୌଣସି ତପଫଳ ଅପ୍ରାପ୍ୟ ରହିନାହିଁ।" "ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ସମାନ ରୂପ, ଗୁଣ, ଜ୍ଞାନ, ମାଧୁର୍ଯ୍ୟ କେବେ ଅନ୍ୟ କାହାରେ ଦେଖିନାହିଁ। ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଗମୁକ୍ତ, ଯୁବାନ୍ ଏବଂ ଶତବର୍ଷ ପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ଜୀବନ୍ତ ହେଉନ୍ତୁ। ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ସମାନ ଦେବତା ଅନ୍ୟ କାହାକୁ ଦେଖିନାହିଁ, ଏହି ସତ୍ୟରେ, ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ପୁନଃ ଯୁବା ଓ ସ୍ୱସ୍ଥ ହେଉନ୍ତୁ। କାର୍ଯ୍ୟ, ଚିନ୍ତା ଓ ବାଣୀରେ ମୁଁ ସ୍ୱାମୀ ସେବାକୁ ନିତ୍ୟ ଶ୍ରେଷ୍ଠ କାମ୍ୟ କରିଛି, ସେଇପରି ଏହି ବ୍ରାହ୍ମଣ ଜୀବନ୍ତ ରହନ୍ତୁ।" ତା’ପରେ ପୁଅ କହିଲେ, "ତାହା ପରେ ବ୍ରାହ୍ମଣ ରୋଗମୁକ୍ତ, ଯୁବା ଏବଂ ଦିପ୍ତିମାନ୍ ହୋଇ ଉଠିଲେ, ଘରକୁ ତାଙ୍କ ଉଜ୍ଜ୍ୱଳତା ଦ୍ୱାରା ଆଲୋକିତ କରିଲେ, ଯେପରି ଦେବମଧ୍ୟରେ ଅମର ଶିଶୁ।" ତା’ପରେ ଦିବ୍ୟ ପୁଷ୍ପବୃଷ୍ଟି ହେଲା, ଦେବାଙ୍ଗନାର ଗୀତ ଶୁଣିଲା, ଦେବମାନେ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ; ସେମାନେ ଅନସୂୟାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ବର ଚାହ, ଧନ୍ୟବତୀ! ତୁମେ ଦେବମାନେ ପାଇଁ ବଡ଼ କାର୍ଯ୍ୟ କରିଛ; ଏହିପରି ତପସ୍ବିନୀ, ଦେବମାନେ ତୁମକୁ ଇଚ୍ଛିତ ବର ଦେଉଛନ୍ତି।" ଅନସୂୟା କହିଲେ, "ଯଦି ପ୍ରଜାପତି ଆଦି ଦେବମାନେ ମୋପ୍ରତି ପ୍ରସନ୍ନ, ଯଦି ମୁଁ ବର ପାଇଁ ଯୋଗ୍ୟ ଓ ଦୟାଦୃଷ୍ଟି ପାଇଛି—ତେବେ ବ୍ରହ୍ମା, ବିଷ୍ଣୁ ଓ ମହେଶ୍ୱର ମୋର ପୁଅ ହେଉନ୍ତୁ, ଏବଂ ମୁଁ ମୋ ସ୍ୱାମୀ ସହିତ ଯୋଗ ଲାଭ କରି, ଦୁଃଖ ମୁକ୍ତି ପାଉ।