ଏହି ସମୟରେ, ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କୁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପାଇଁ ନିମନ୍ତ୍ରଣ ମିଳିଲା—ତାଙ୍କର ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ସହ ଏହି ଦୁର୍ଲଭ ସ୍ଥାନକୁ ସେ ନିଜ କର୍ମର ଫଳରେ ପ୍ରାପ୍ତି କରିଥିଲେ, ଯାହା ଅନ୍ୟ ଲୋକଙ୍କ ପାଇଁ ଅତ୍ୟନ୍ତ କଠିନ। ଏହାପରେ, ଦେବତାମାନଙ୍କ ଦଳରେ ବସିଥିବା ଇନ୍ଦ୍ର ଆକାଶରୁ ଅମୃତର ବୃଷ୍ଟି ବର୍ଷାଇଲେ, ଯାହା ମୃତ୍ୟୁକୁ ନଶ୍ୱର କଲା। ଦେବତାମାନଙ୍କ ସଭାରେ ଦିବ୍ୟ ଫୁଲର ବୃଷ୍ଟି ଓ ଦେବଦୁନୀର ଧ୍ୱନି ଶୁଣିଲା। ତାପରେ, ସେ ମହାତ୍ମା ରାଜାଙ୍କ ପୁଅ ଉଠିଲେ—ତାଙ୍କ ଦେହ ସୁନ୍ଦର ଓ ନିରୋଗ, ଇନ୍ଦ୍ରିୟ ଓ ମନ ଶାନ୍ତ। ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଦିବ୍ୟ ମାଳା ଓ ବସ୍ତ୍ର ପିନ୍ଧି, ତାଙ୍କ ପୁଅ ଓ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କୁ ଆଲିଙ୍ଗନ କଲେ, ସେମାନେ ଦିବ୍ୟ ତେଜରେ ଦୀପ୍ତିମାନ୍। ଏହି ଦିନେ, ସେ ନିରୋଗ ଓ ପରମ ଆନନ୍ଦରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ। ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର ପୁନି କହିଲେ—"ତୁମ ସ୍ତ୍ରୀ ଓ ପୁଅ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗର ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନ ପ୍ରାପ୍ତ କର, ମହାଭାଗ୍ୟଶାଳୀ; ନିଜ କର୍ମ ଫଳରେ ଉଦ୍ଧାର ହେଉ।" ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ହେ ଦେବରାଜ, ଆପଣ ଅନୁମତି ଦେଲେ ମଧ୍ୟ, ମୁଁ ମୋ ପ୍ରଭୁ ଚଣ୍ଡାଳଙ୍କ ପ୍ରତି ଋଣ ପୂରଣ କରିନଥିଲି, ଯେପର୍ଯ୍ୟନ୍ତ ମୁଁ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବିନି।" ଧର୍ମ କହିଲେ, "ମୁଁ ନିଜ ଶକ୍ତିରେ ତୁମ ଭବିଷ୍ୟତ ଦୁଃଖ ବୁଝି, ତୁମକୁ ଚଣ୍ଡାଳ ସ୍ଥିତିରେ ନେଇଯାଇଥିଲି, ଏହି ଚଞ୍ଚଳତା ଦେଖାଇଥିଲି।" ତାପରେ ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ହେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର, ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ସ୍ଥାନକୁ ଯାଅ, ଯାହା ପୃଥିବୀରେ ସମସ୍ତ ଲୋକ ଚାହାନ୍ତି—ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନ କରିଥିବା ଲୋକଙ୍କର ଲକ୍ଷ୍ୟ ସ୍ଥାନ।" ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ବିନମ୍ରତାରେ କହିଲେ, "ହେ ଦେବେଶ, ମୁଁ ଆପଣଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରେ, ମୋ ନମ୍ର କଥା ଶୁଣନ୍ତୁ। କୋଶଳାପୁରବାସୀ ମୋ ପାଇଁ ଦୁଃଖରେ ଡୁବିଛନ୍ତି—ମୁଁ କିପରି ସେମାନେଠାରେ ଛାଡି ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବି?" "ଏକ ବ୍ରାହ୍ମଣ ବଧ, ଗୁରୁ ହତ୍ୟା, ଗାଈ ବା ନାରୀ ହତ୍ୟା ପରି ନିର୍ଦୋଷ ଭକ୍ତଙ୍କୁ ଛାଡିଦେବା ମହାପାପ। ଭକ୍ତ କୁ ଛାଡିଦେଲେ ଏ ଲୋକ କିମ୍ବା ପରଲୋକରେ କେହି କଳ୍ୟାଣ ଦେଖିନଥିଲି; ତେଣୁ ଇନ୍ଦ୍ର, ଆପଣ ଯାନ୍ତୁ, ମୁଁ ଯିବିନି। ଯଦି ସେମାନେ ମୋ ସହିତ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଇପାରିବେ, ତେବେ ମୁଁ ଯିବି; ନଚେତ୍, ସେମାନଙ୍କ ସହ ନରକକୁ ଯିବି।" ଇନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ସେମାନଙ୍କ ନିଜ ନିଜ ପୁଣ୍ୟ ଓ ପାପ ଅଲଗା; ସମସ୍ତେ ଏକାସାଥି ସ୍ୱର୍ଗକୁ କିପରି ଯିବେ?" ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର କହିଲେ, "ରାଜା ପ୍ରଜାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ରାଜ୍ୟ ଉପଭୋଗ କରେ, ବଡ଼ ଯଜ୍ଞ କରେ, ଦାନ ଦିଏ। ମୁଁ ସେମାନଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ସବୁ କରିଛି; ମୁଁ ମୋ ଉପକାରୀଙ୍କୁ ଛାଡି ମୋତେ ସ୍ୱର୍ଗ ଲାଗି ଚାହିଁବିନି। ତେଣୁ, ମୋ ଯେଉଁ ସମସ୍ତ କର୍ମ ହେଉ—ଦାନ, ଯଜ୍ଞ, ପାଠ, କିମ୍ବା ସାଧାରଣ କାମ—ସେ ସବୁ ଆମ ସହିତ ହେଉ। ମୋ କର୍ମର ଫଳ, ଯାହା ଅନେକ ଯୁଗ ଧରି ଉପଭୋଗ କରିବାକୁ ଥିଲା, ଆପଣଙ୍କ କୃପାରେ ଏକ ଦିନରେ ଆମେ ପ୍ରାପ୍ତ କରିବାକୁ ଦିଅନ୍ତୁ।" ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ, "ତଥାସ୍ତୁ"—ଏହି ଶୁଭ କଥା କହି, ତିନି ଲୋକର ନାଥ ଇନ୍ଦ୍ର, ଧର୍ମ ଓ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ଖୁସି ହେଲେ। ପରେ, ଏହି ଦେବମାନେ ଆକାଶର ରଥରେ ଚଢ଼ି, ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀଙ୍କୁ କହିଲେ, "ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯାଅ।" ଇନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ଶୁଣି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ରୋହିତାଶ୍ୱଙ୍କୁ ରାଜାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆଣିଲେ। ଅୟୋଧ୍ୟା ନାମକ ସୁନ୍ଦର ନଗରରେ ଦେବତା, ଋଷି ଓ ସିଦ୍ଧମାନେ ମିଶି, ରୋହିତାଶ୍ୱଙ୍କୁ ରାଜା ଭାବେ ଅଭିଷେକ କଲେ। ତାପରେ, ସମସ୍ତ ଅୟୋଧ୍ୟାବାସୀ ତାଙ୍କର ବନ୍ଧୁ, ପୁଅ, ଦାସ, ଓ ସ୍ତ୍ରୀମାନେ ସହ ଆନନ୍ଦ ଓ ସମୃଦ୍ଧିରେ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିଅ। ପ୍ରତ୍ୟେକ ପଦକ୍ଷେପରେ ଏକ ଏକ ଗଗନରଥରେ ଚଢ଼ି ସେମାନେ ଉପରକୁ ଯାଉଥିଲେ; ମହା ଆନନ୍ଦ ଭରିଗଲା, ରାଜା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ମଧ୍ୟ ଏହି ଉତ୍କୃଷ୍ଟ ସମୃଦ୍ଧି ପ୍ରାପ୍ତ କରି, ସ୍ୱର୍ଗନଗରରେ ନିବାସ କଲେ। ଏହି ସଫଳତା ଦେଖି, ଦୈତ୍ୟଗୁରୁ ଉଶନା (ଶୁକ୍ରାଚାର୍ଯ୍ୟ), ଶାସ୍ତ୍ରର ତତ୍ତ୍ୱଜ୍ଞ, ଏହି ଶ୍ଲୋକ କହିଲେ: "ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ସମାନ ରାଜା ନାହିଁ ଥିଲେ, ନ ହେବେ। ଯେଉଁଠି ଏହି କଥା ଶୁଣିବେ, ଦୁଃଖିତ ହେଲେ ମଧ୍ୟ, ସେମାନେ ମହାସୁଖ ପାଇବେ। ଯିଏ ସ୍ୱର୍ଗ ଚାହେ, ସେ ସ୍ୱର୍ଗ ପାଇବେ; ପୁଅ ଚାହେ, ପୁଅ; ସ୍ତ୍ରୀ ଚାହେ, ସ୍ତ୍ରୀ; ରାଜ୍ୟ ଚାହେ, ରାଜ୍ୟ। କ୍ଷମା ଏତେ ବଡ଼! ଦାନର ଫଳ କେତେ ମହାନ! ଏହି ଦ୍ୱାରା ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ଏଠାକୁ ଆସି, ଇନ୍ଦ୍ରନଗରର ରାଜ୍ୟ ପ୍ରାପ୍ତ କଲେ।" ପକ୍ଷୀମାନେ କହିଲେ: "ଏହି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ କଥା ତୁମକୁ କହିଦେଲୁ। ବର୍ତ୍ତମାନ ଶେଷ ଅଂଶ ଶୁଣ। ରାଜସୂୟ ଯଜ୍ଞର ଫଳ, ଭୂମି ନାଶର କାରଣ, ଏବଂ ଆଡିବକ ଯୁଦ୍ଧ ଏହି ଅଂଶ ଶେଷରେ ଆସିଛି।" ଏହାପରେ ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ର ରାଜ୍ୟହୀନ ହେବା ପରେ ଓ ସ୍ୱର୍ଗକୁ ଯିବା ପରେ, ପ୍ରସିଦ୍ଧ ପୁରୋହିତ ଜଳରୁ ବାହାରିଲେ। ବସିଷ୍ଠ ଋଷି ଗଙ୍ଗା ତଟରେ ବାର୍ଷ ଦ୍ୱାଦଶ ବର୍ଷ ରହି, ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର କରିଥିବା ସବୁ କାର୍ଯ୍ୟ ଶୁଣିଲେ। ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଧନନାଶ, ଚଣ୍ଡାଳ ସହ ସମ୍ପର୍କ, ସ୍ତ୍ରୀପୁଅ ବିକ୍ରୟ ଏହି ସବୁ ଶୁଣିଲେ। ଏହା ଶୁଣି ବସିଷ୍ଠ ଆନନ୍ଦିତ ହେଲେ, କିନ୍ତୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ରଙ୍କ ପ୍ରତି ତୀବ୍ର କ୍ରୋଧିତ ହେଲେ। ବସିଷ୍ଠ କହିଲେ, "ମୋ ଶତପୁତ୍ରଙ୍କୁ ବିଶ୍ୱାମିତ୍ର ହତ୍ୟା କଲେ, ତଥାପି ଏପରି କ୍ରୋଧ ମୋର କେବେ ହୋଇନଥିଲା। ଏହି ଶ୍ରେଷ୍ଠ ଧର୍ମନିଷ୍ଠ ରାଜା, ଦେବବ୍ରାହ୍ମଣ ପୂଜକ ହୋଇ ରାଜ୍ୟ ହରାଇଲେ, ଏହି କଥା ଶୁଣି ମୋର କ୍ରୋଧ ଅଧିକ ହେଲା। ସେ ସତ୍ୟବାଦୀ, ଶାନ୍ତ, ଶତ୍ରୁପ୍ରତି ଇର୍ଷ୍ୟାହୀନ, ନିର୍ଦୋଷ, ଧର୍ମାନୁଷ୍ଠାନୀ, ସଚେତନ, ଏବଂ ନିଜେ ନିୟନ୍ତ୍ରଣଶୀଳ।" ଏହିପରି ହରିଶ୍ଚନ୍ଦ୍ରଙ୍କ ଅଦ୍ୱିତୀୟ ଧର୍ମ ଓ ଦାୟିତ୍ୱବୋଧର ଗାଥା ସଦା ଶ୍ରବଣ ଯୋଗ୍ୟ।