ବ୍ରହ୍ମା ସ୍ୱୟଂ ଦେବୀଙ୍କ ମହିମାରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଇ, ତାଙ୍କୁ ପ୍ରାର୍ଥନା କଲେ—“ହେ ଦେବୀ, ଆପଣଙ୍କର ଅଦ୍ଭୁତ ଶକ୍ତିରେ ଏହି ଅଜୟ ଦାନବ ମଧୁ ଓ କୈଟଭଙ୍କୁ ମୋହିତ କରନ୍ତୁ। ଏହିପରି ଦୁଷ୍ଟ ଦେମନ୍ମାନେ ନାଶ ପାଇଁ, ଜଗତ୍ପତି ଅଚ୍ୟୁତଙ୍କୁ ତୁରନ୍ତ ଜାଗ୍ରତ କରନ୍ତୁ, ତାଙ୍କୁ ସଚେତନ କରନ୍ତୁ, ଯାହାଫଳରେ ସେ ଏହି ଦୁଇ ଦାନବଙ୍କୁ ବଧ କରିପାରିବେ।” ଏପରି ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ପ୍ରାର୍ଥନା ସୁଣି, ସେଇ ସମୟରେ କୃଷ୍ଣବର୍ଣ୍ଣା ଦେବୀ ବିଷ୍ଣୁଙ୍କୁ ଜଗାଇବା ପାଇଁ ଏବଂ ମଧୁ କୈଟଭଙ୍କୁ ବଧ କରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ସେଠାରେ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଅଦୃଶ୍ୟ ଜନ୍ମ ଧାରଣ କରିଥିବା ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ଆଖି, ମୁଁହ, ନାକ, ବାହୁ, ହୃଦୟ ଓ ବକ୍ଷସ୍ଥଳ ଠାରୁ ଏହି ଦେବୀ ପ୍ରକାଶିତ ହେଇ, ସ୍ପଷ୍ଟ ରୂପେ ଦୃଶ୍ୟମାନ ହେଲେ। ତାପରେ, ଦେବୀଙ୍କ ଦ୍ୱାରା ମୁକ୍ତ ହୋଇ, ଜନାର୍ଦ୍ଦନ ନାମକ ସର୍ବଜଗତ୍ନାଥ ସେଇ ଏକମାତ୍ର ସାଗର ଉପରେ ନାଗଶୟ୍ୟାରୁ ଉଠି, ସେହି ଦୁଇ ଦାନବଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ଏତେ ଦୁଷ୍ଟ ଓ ପ୍ରଚଣ୍ଡ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ତାଙ୍କର ଆଖି ରୋଷରେ ଲାଲ୍ ହୋଇଥିଲା, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କୁ ମାରିବା ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟରେ ତାଙ୍କର ସମସ୍ତ ଶକ୍ତି ଦେଖାଉଥିଲେ। ତାହାପରେ, ଭଗବାନ୍ ହରି ଉଠି, କେବଳ ତାଙ୍କର ବାହୁବଳରେ, ସେମାନଙ୍କ ସହିତ ପାଞ୍ଚହଜାର ବର୍ଷ ଧରି ଯୁଦ୍ଧ କଲେ। ମଧୁ ଓ କୈଟଭ ତାଙ୍କର ଅପାର ଶକ୍ତିରେ ମଦମସ୍ତ ଓ ମହାମାୟାରେ ମୋହିତ ହୋଇ, କେଶବଙ୍କୁ କହିଲେ—"ତୁମେ ଆମରୁ ଏକ ବର ଚାହିଁ।" ତେବେ, ଭଗବାନ୍ କହିଲେ—"ତୁମେ ମୋପରେ ପ୍ରସନ୍ନ ହେଲେ, ଏହି ଦିନେ ମୁଁ ତୁମମାନେ ଦୁଇଜଣଙ୍କୁ ବଧ କରିବି; ଏହା ଛାଡ଼ି ଆଉ କୌଣସି ବର ଆବଶ୍ୟକ ନାହିଁ, ଏହା ମୋର ଇଚ୍ଛା।" ଋଷି କହିଲେ—ଏହା ଶୁଣି, ସେମାନେ ବୁଝିଲେ ଯେ ସେମାନେ ଭ୍ରମିତ ହୋଇଛନ୍ତି, ଏବଂ ସମସ୍ତ ବିଶ୍ୱକୁ ପାଣିରେ ଢ଼କା ଦେଖି, ସେମାନେ କମଳନୟନ ଭଗବାନଙ୍କୁ କହିଲେ—"ଯେଉଁଠି ପୃଥିବୀ ଜଳରେ ଢ଼କା ନାହିଁ, ସେଠାରେ ଆମକୁ ବଧ କର; ଯୁଦ୍ଧରେ ଆମେ ପଡ଼ିଯାଉଁ, କାରଣ ତୁମେ ପୂଜ୍ୟ, ଆମର ମୃତ୍ୟୁ ହେଉ।" ଋଷି ପୁନି କହିଲେ—"ଏହିପରି ହେଉ," କହି, ଶଂଖ, ଚକ୍ର, ଗଦାଧାରୀ ପ୍ରଭୁ ତାଙ୍କର ଚକ୍ର ଦ୍ୱାରା ସେମାନଙ୍କର ମୁଣ୍ଡ ଓ କଟି ବିଛିଦ୍ଧ କରିଦେଲେ। ଏହିପରି ଭାବେ, ବ୍ରହ୍ମାଙ୍କ ନିଜ ମୁଖରୁ ପ୍ରଶଂସିତ ହୋଇ, ଦେବୀ ପ୍ରକଟ ହେଲେ। ଏହି ଦେବୀଙ୍କ ଶକ୍ତିର ଅଧିକ କଥା ମୁଁ ତୁମକୁ ଏବେ କହିବି, ଶୁଣ। ଏହିଭଳି ହେଉଛି ଏକାଶୀତି ପ୍ରଥମ ଅଧ୍ୟାୟର କଥା।