ପୁତ୍ରୀ ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କୁ ଦେଖି ତାଙ୍କର ପିତା ଟ୍ୱଷ୍ଟା ମଧୁର କଥାରେ କହିଲେ, "ମୋ ଶିଶୁ, ମୁଁ ତୁମକୁ ଅନେକ ଦିନ ଦେଖିଲେ ମଧ୍ୟ, ସେହି ସମସ୍ତ ଦିନ ମୋ ପାଖରେ ଅତ୍ୟନ୍ତ କ୍ଷୁଦ୍ର ମୁହୂର୍ତ୍ତ ଭଳି ଲାଗେ; କିନ୍ତୁ ଧର୍ମ କ୍ଷୟ ହେଉଛି। ଜଣେ ସ୍ତ୍ରୀଙ୍କ ପାଇଁ ନିଜ ଆତ୍ମୀୟ ଘରେ ଅଧିକ ଦିନ ରହିବା ଗୌରବ ଆଣି ଦେଉନାହିଁ; ଆତ୍ମୀୟମାନେ ଚାହାନ୍ତି ଯେ, ସ୍ତ୍ରୀ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରେ ରହୁନ୍ତୁ। ତୁମେ ତ ତିନି ଲୋକର ନାଥ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ସହିତ ବିବାହିତ ହେଉଛ; ଏହିପରି ଅବସ୍ଥାରେ, ମୋ ଝିଅ, ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯିବା ଉଚିତ, ଏଠାରେ ଅଧିକ ଦିନ ରହିବା ଉଚିତ ନୁହେଁ। ତେଣୁ ତୁମେ ତୁମ ସ୍ୱାମୀଙ୍କ ଘରକୁ ଯାଅ, ମୁଁ ଖୁସି ହେଲି, ତୁମେ ମୋତେ ସମ୍ମାନ ଦେଲ, କିନ୍ତୁ ପୁଣି ମୋତେ ଦେଖିବାକୁ ଆସିବା ଦରକାର, ଶୁଭେ।" ପିତାଙ୍କ ଏହି ଉପଦେଶ ଶୁଣି ସଞ୍ଜ୍ଞା 'ଏହିପରି ହେଉ' ବୋଲି ଉତ୍ତର ଦେଲେ, ପିତାଙ୍କୁ ପ୍ରଣାମ କରି, ସେ ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶକୁ ଚାଲିଗଲେ। ସଞ୍ଜ୍ଞା, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ତୀବ୍ର ତାପ ଓ ଚମକକୁ ଭୟ କରି, ଘୋଡ଼ିର ରୂପ ଧାରଣ କରି, ସେଠାରେ ତପସ୍ୟା କରିବାକୁ ଲାଗିଲେ। ଏଠି ସୂର୍ଯ୍ୟ, ତାଙ୍କୁ ସଞ୍ଜ୍ଞା ଭାବି, ତାଙ୍କ ଦ୍ୱିତୀୟ ପତ୍ନୀ ଚାୟାଙ୍କୁ ଦୁଇଜଣ ପୁଅ ଓ ଜଣେ ସୁନ୍ଦର କନ୍ୟା ଦାନ କଲେ। ଚାୟା ନିଜ ସନ୍ତାନମାନେ ପ୍ରତି ଅତ୍ୟନ୍ତ ସ୍ନେହମୟ ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କ ପୁଅ ମନୁ, ଯମ ଓ ତାଙ୍କ କନ୍ୟା ପ୍ରତି ଏମିତି ସ୍ନେହ ଦେଖାଇଲେ ନାହିଁ। ସେ ପ୍ରତିଦିନ ମଜା ଓ ଆଲିଙ୍ଗନରେ ତାଳମାତ୍ରା କରୁଥିଲେ; ମନୁ ଧୈର୍ୟ ଧରି ଏହି ଅନ୍ୟାୟ ସହିଲେ, କିନ୍ତୁ ଯମ ଏହା ସହିପାରିଲେ ନାହିଁ। ରୂଷ୍ଟ ହୋଇ, ସେ ଚାୟାଙ୍କୁ ମାରିବା ପାଇଁ ପାଦ ଉଠାଇଲେ, କିନ୍ତୁ ସହନଶୀଳା ଚାୟା ତାହା ନିଜ ଦେହରେ ପଡିବା ଦେଲେ ନାହିଁ। ଏହାପରେ, ରୂଷ୍ଟ ଚାୟା ହାଠ କମ୍ପିଥିବା ଓ ଅନ୍ତର୍ ଅସ୍ଥିର ହୋଇ, ଯମଙ୍କୁ ଶାପ ଦେଲେ, "ତୁମେ ଅନୁଚିତ ଭାବେ ମୋତେ, ତୁମ ପିତାଙ୍କ ପତ୍ନୀକୁ, ମାରିବାକୁ ଚେଷ୍ଟା କରିଛ; ତେଣୁ ଆଜି ତୁମର ପାଦ ଭୂମିରେ ପଡିଯିବ।" ମାଆଙ୍କ ଏହି ଶାପ ଶୁଣି, ଯମ ଭୟଭୀତ ହୋଇ, ପିତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଗଲେ ଓ ଶିର ନମାଇ କହିଲେ, "ପିତାଜୀ, ଏହା ଅତି ଆଶ୍ଚର୍ଯ୍ୟ ଘଟଣା, କାହାରୁ ଶୁଣି ନଥିଲି— ଜଣେ ମାଆ ନିଜ ସନ୍ତାନ ପ୍ରତି ସ୍ନେହ ତ୍ୟାଗ କରି, ଶାପ ଦେଇଛନ୍ତି। ମନୁ ମଧ୍ୟ କହିଥିଲେ, ମୋର ମତ ମଧ୍ୟ ଏହି— ଯଦିଓ ପୁଅ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇଥାଏ, ମାଆ ଦୁଷ୍ଟ ହୋଇନଥାନ୍ତି।" ଏହି କଥା ଶୁଣି, ଅନ୍ଧକାର ଦୂରକରୁଥିବା ଭାଗ୍ୟବାନ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଚାୟାଙ୍କୁ ଡାକି, ସେ କେଉଁଠି ଗଲେ ପଚାରିଲେ। ସେ ଉତ୍ତର ଦେଲେ, "ମୁଁ ଟ୍ୱଷ୍ଟାର କନ୍ୟା ସଞ୍ଜ୍ଞା, ବିବସ୍ୱାନ୍ତଙ୍କ ପତ୍ନୀ; ଏହି ସନ୍ତାନମାନେ ତୁମର ମୋ ଉତ୍ପନ୍ନ।" ଏହିପରି ପୁନିପୁନି ପଚାରିଲେ ମଧ୍ୟ, ସଞ୍ଜ୍ଞା ସତ୍ୟ କହିଲେ ନାହିଁ। ତେଣୁ, କ୍ରୋଧିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ତାଙ୍କୁ ଶାପ ଦେବାକୁ ଯାଉଥିଲେ, ତାହାପରେ ସଞ୍ଜ୍ଞା ସବୁ କଥା ଖୋଲି କହିଦେଲେ। ଏହିପରି ଜାଣି, ସୂର୍ଯ୍ୟ ଟ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଘରକୁ ଗଲେ। ତିନି ଲୋକରେ ପୂଜିତ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଟ୍ୱଷ୍ଟାଙ୍କ ଘରେ ଯାଇ, ସର୍ବୋତ୍କୃଷ୍ଟ ଭକ୍ତି ପାଇଲେ। ସଞ୍ଜ୍ଞା ବିଷୟରେ ପଚାରିଲେ, ବିଶ୍ୱକର୍ମା କହିଲେ, "ସେ ତୁମ ଚିଠିରେ ଏଠାକୁ ଆସିଛନ୍ତି।" ଏହାପରେ ସୂର୍ଯ୍ୟ ଧ୍ୟାନରେ ଲୀନ ହୋଇ, ଉତ୍ତର କୁରୁ ଦେଶରେ ଘୋଡ଼ି ରୂପେ ତପସ୍ୟା କରୁଥିବା ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ସେଠାରେ ତାଙ୍କ ତପସ୍ୟାର ଉଦ୍ଦେଶ୍ୟ ବୁଝିଲେ— "ମୋ ସ୍ୱାମୀ ମୃଦୁ ଓ ମଙ୍ଗଳମୟ ରୂପ ଧାରଣ କରନ୍ତୁ।" ତେଣୁ ସୂର୍ଯ୍ୟ, ସଞ୍ଜ୍ଞାଙ୍କ ପିତା ବିଶ୍ୱକର୍ମାଙ୍କୁ କହିଲେ, "ଆଜି ମୋ ତେଜ ହ୍ରାସ କର।" ତାପରେ ବିଶ୍ୱକର୍ମା, ଦେବତାମାନେ ପ୍ରଶଂସା କରିଥିବା, ଏକ ବର୍ଷ ଚେଷ୍ଟା କରି ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ତେଜ କମେଇଦେଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ କଥା ପରେ, ମାର୍କଣ୍ଡେୟ କହିଲେ, "ଏବେ ମୋ ପାଖରୁ ଶୁଣ, ସୂର୍ଯ୍ୟଙ୍କ ପୁଅ, ଅଷ୍ଟମ ମନୁ ସାବର୍ଣ୍ଣିଙ୍କ ଉତ୍ପତ୍ତି କିପରି ଘଟିଥିଲା। ମହାମାୟାଙ୍କ ଶକ୍ତିରେ, ସୂର୍ଯ୍ୟପୁତ୍ର ସାବର୍ଣ୍ଣି ଏକ ମନ୍ବନ୍ତରର ନାଥ ହେଲେ।" ପୂର୍ବ ଶ୍ୱାରୋଚିଷ ମନ୍ବନ୍ତରରେ, ଚିତ୍ରା ବଂଶର ରାଜା ସୁରଥ ଥିଲେ, ଯିଏ ସମଗ୍ର ପୃଥିବୀ ଶାସନ କରୁଥିଲେ। ସେ ନିଜ ପ୍ରଜାମାନେ ପ୍ରତି ନିଜ ସନ୍ତାନ ଭଳି ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ତାଙ୍କ ବଂଶ ଓ ଶକ୍ତି ଧ୍ୱଂସ କରିବାକୁ ଶତ୍ରୁ ଉପସ୍ଥିତ ହେଲେ। ଏକ ଯୁଦ୍ଧ ହେଲା, ଯେଉଁଠାରେ ସେ ଅଧିକ ଶକ୍ତିଶାଳୀ ଥିଲେ, ଶତ୍ରୁ ଅଳ୍ପ ଥିଲେ, ତଥାପି ସେ ହାରିଗଲେ। ଏହାପରେ ସେ ନିଜ ସହରକୁ ଫେରି, ରାଜ୍ୟର ଅଧିପତି ଥିଲେ, କିନ୍ତୁ ଶତ୍ରୁମାନେ ତାଙ୍କୁ ଚାପ ଦେଉଥିଲେ। ତାଙ୍କ ମନ୍ତ୍ରୀମାନେ ଓ ଦୁଷ୍ଟ ଲୋକମାନେ ତାଙ୍କ ଧନ ଓ ସେନା ଦଖଳ କରି, ତାଙ୍କ ଦୁର୍ବଳତାର ସୁଯୋଗ ନେଲେ। ଏପରି ଦୁଃଖ ଅବସ୍ଥାରେ, ସେ ଶିକାରର ଉପଲକ୍ଷେ ଏକାକି ଘୋଡ଼ା ଚଢ଼ି ଘନ ଅରଣ୍ୟକୁ ଯାଇପଡ଼ିଲେ। ସେଠାରେ ପ୍ରସିଦ୍ଧ ଋଷି ମେଧାସଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ଦେଖିଲେ— ଶାନ୍ତ, ଅଭୟ, ଋଷି ଓ ତାଙ୍କ ଶିଷ୍ୟମାନେ ଉପସ୍ଥିତ। ସେଠି କିଛି ଦିନ ରହି, ଋଷିଙ୍କ ଆଦର ପାଇଲେ ଓ ଆଶ୍ରମ ଭିତରେ ଘୁଞ୍ଚିଘୁଞ୍ଚି ଫିରିଲେ। ସେଠି, ନିଜ ଚିନ୍ତାରେ ଲଗି, ଚିନ୍ତା କରିଲେ: "ମୋ ଉପରେ ଓ ମୋ ପୂର୍ବଜମାନେ ଯିଏ ରକ୍ଷା କରୁଥିଲେ, ସେହି ସହର ଏବେ ହାରାଇଗଲା; ମୋ ସେବକମାନେ, ତାଙ୍କ ଦୁଷ୍ଟ ଆଚରଣ ସହିତ, ଶାୟଦ ଧର୍ମରେ ରକ୍ଷା କରିଛନ୍ତି କି ନାହିଁ କି ମୁଁ ଜାଣେନି। ମୋର ପ୍ରଧାନ ଶୂର ବା ହସ୍ତୀର ଯୋଦ୍ଧା, ଏବେ ଶତ୍ରୁମାନଙ୍କ ଅଧୀନ, ସେ କୌଣସି ସୁଖ ଉପଭୋଗ କରୁଛି କି?" ଏହିପରି ଅନେକ ଚିନ୍ତା ଚିନ୍ତା କରି, "ଯେଉଁମାନେ ସଦା ମୋତେ ଅନୁସରଣ କରୁଥିଲେ, ମୋ ଦାନ ଓ ଖାଦ୍ୟ ଭୋଗ କରୁଥିଲେ, ସେମାନେ ଏବେ ଅନ୍ୟ ରାଜାଙ୍କ ସେବା କରୁଛନ୍ତି। ତାଙ୍କର ଅନ୍ୟାୟ ବ୍ୟୟ ଦ୍ୱାରା, ଯେଉଁ ଧନ ଦୁଃଖରେ ସଞ୍ଚୟ ହୋଇଥିଲା, ଶୀଘ୍ର ଶେଷ ହେଇଯିବ।" ଏପରି ଚିନ୍ତା କରି, ଋଷିଙ୍କ ଆଶ୍ରମ ସମ୍ନିଧିରେ ଏକ ବଣିକ୍କୁ ଦେଖିଲେ। ଏହିପରି ଦିବ୍ୟ ଘଟଣା ଏକ ଶୃଙ୍ଖଳାରେ ଘଟିଗଲା।