सृष्टीच्या गूढ आणि दिव्य स्वरूपाचे वर्णन करत, शास्त्र सांगते की, ती अनाम, सहा प्रकारांनी ओळखली जाते, विविध गटांत विभागली जाते आणि ती तिन्ही गुणांवर आधारित आहे. या अनेक शक्तींमध्ये एक सर्वोच्च शक्ती असते, जी अद्वितीय तेज आणि सामर्थ्याने संपन्न असते. हे सुखदुःख, तसेच परम आनंदाचा स्वरूप, हे सर्व तुझ्यातच जाणवते. त्यामुळे, हे देवी, प्रकट आणि अप्रकट असलेले सर्व काही तुझ्याने व्यापलेले आहे—ब्रह्म, जे अद्वैतात स्थित आहे, आणि जे द्वैतात स्थित आहे, तेही तुझ्यातच आहे. सृष्टीतील जे काही वस्तू शाश्वत आहेत, आणि जे नाशवंत आहेत; जे स्थूल आहेत, आणि जे सूक्ष्म किंवा अति सूक्ष्म आहेत; जे पृथ्वीवर, आकाशात किंवा इतरत्र आहेत—हे सर्व तुझ्यामुळेच ज्ञात होते. जे काही निराकार आहे आणि जे आकारयुक्त आहे; जे एक किंवा अनेक आहेत; जे दैवी आहे, पृथ्वीवर, आकाशात किंवा इतरत्र—हे सर्व तुझ्याशी जोडलेले आहे, तुझ्या ध्वनी आणि अक्षरांद्वारे व्यक्त होते. या स्तुतीनंतर, जडाने सांगितले की, देवी सरस्वती, विष्णूची जिव्हा, तिने महान आत्म्याचा अश्वतारा नावाच्या नागाशी संवाद साधला. सरस्वती म्हणाली, "ओ कंबाळाचा भाऊ, नागांचा अधिपती, मी तुला वर देऊ; सांग, तुझ्या मनातील जे आहे ते मी देईन." अश्वतारा म्हणाला, "हे देवी, प्रथम मला कंबाळा साथीदार म्हणून दे; आणि आम्हा दोघांना सर्व स्वरांशी संबंध दे." सरस्वती म्हणाली, "हे नागश्रेष्ठ, सात स्वर, राग, सात गीत आणि त्याच संख्येचे स्केल्स, हे सर्व ज्ञान, हे पापरहित, तू आणि कंबाळा मिळवाल." "एकावन्न ताल, तसेच तीन ग्राम—हे संपूर्ण ज्ञान, तू आणि कंबाळा मिळवाल." "माझ्या कृपेने तुम्हाला नागसंगीताची सर्वोच्च कला, चार प्रकारचे मापन, ताल, तीन प्रकारचे लय, आणि त्रिविध गतीसुद्धा ज्ञात होईल." "तीन प्रकारच्या चाल आणि चार प्रकारच्या ताल मी दिले आहेत; हे सर्व, नागसंगीतासह, तुम्हाला माझ्या कृपेने मिळेल." "त्यात असलेले, त्यावर अवलंबून असलेले, स्वर आणि उच्चारांनी चिन्हांकित असलेले—हे सर्व मी तुला आणि कंबाळाला दिले आहे." "हे नागा, मृत्युलोकात किंवा पाताळात, इतर कोणीही हे जाणणार नाही; तुम्ही दोघेच पाताळात, देवांच्या जगात आणि मनुष्यात, या सर्वाचे अधिपती राहाल." जडाने सांगितले, "असे बोलून, देवी सरस्वती, वाणीची अधिष्ठात्री, कमळासारख्या डोळ्यांची, नागाच्या दृष्टीतून अदृश्य झाली." आणि जे काही घडले होते, ते दोन्ही भावंडांना प्रकट झाले; छंद, मापन, स्वर आणि बाकीचे सर्वोच्च ज्ञान दोघांना मिळाले. त्यानंतर, हे सात राग, तंतू आणि तालात निपुण झालेले दोन्ही नाग, कैलास पर्वतावर वास करणाऱ्या प्रभूची पूजा करण्यासाठी गेले. भगवंताला प्रसन्न करण्यासाठी, कामाचा संहार करणाऱ्या देवाला, दोघांनी मिळून आपले स्वर आणि कौशल्य एकत्र करून पूर्ण प्रयत्न केले. सकाळी, रात्री, मध्यान्ही आणि संध्याकाळी, ते भक्तीने राहीले; दीर्घ काळ, त्यांनी त्याची स्तुती करत राहिले, आणि वृषध्वज भगवान प्रसन्न झाला. त्यांच्या गाण्याने प्रसन्न होऊन, भगवान म्हणाला, "वर मागा." तेव्हा, अश्वतारा आणि कंबाळा दोघांनी मिळून नम्रतेने त्याला संबोधले. ते महादेवाला, नीलकंठ, उमा-पतीला विनंती करू लागले, "जर देवांचा देव, त्रिनेत्र, आमच्यावर प्रसन्न असेल—" "तर आम्ही जसा वर मागतो, तो दे: हे देव, मृत झालेल्या कुबलयाश्वाची पत्नी मदालसा—" "ती माझी कन्या होवो, पूर्वीच्या वयातच, पूर्वजन्माची स्मृती, पूर्वीचे सौंदर्य, आणि माझ्या घरात योगिनी आणि योगिन्सची माता म्हणून जन्म घेवो." महादेव म्हणाले, "जसे तू बोलला आहेस, हे नागश्रेष्ठ, तसेच होईल, माझ्या कृपेने, यात शंका नाही. आता ऐक, हे नागा." "श्राद्ध विधी होताना, तू, हे नागश्रेष्ठ, मधल्या पिंडाचा भाग स्वतः शुद्ध आणि एकाग्र मनाने खा." "जेव्हा तू ते खाल, तुझ्या फण्याच्या मध्यातून, शुभ रूप असलेली ती, पूर्वीसारखीच, प्रकट होईल." "तिचा विचार करत, पूर्वजांचा अर्पण कर; त्या क्षणी, सुंदर भुवया असलेली ती, तुझ्या फण्याच्या मध्यातून, श्वास घेऊन बाहेर येईल." "एक सद्गुणी स्त्री प्रकट होईल, अमृतासारखी सुंदर; हे ऐकून, दोघांनी भगवानाला वंदन केले." ते पुन्हा पाताळात परतले, समाधानाने भरलेले; आणि अश्वताराने, कंबाळाचा लहान भाऊ, श्राद्ध विधी केला. त्याने पिंडाचा मध्यभाग योग्यरीत्या खाल्ला, आणि तिच्या इच्छेने ध्यान करत, ती कंबळा—सुकुमार कटीवाली स्त्री— क्षणातच फण्याच्या मध्यातून त्याने श्वास घेतल्यावर जन्मली, त्या स्वरूपातच; आणि नागाने तिच्याबद्दल कोणालाही सांगितले नाही. ती सुंदर दातांची स्त्री, इतर स्त्रियांच्या संरक्षणात, अंतःपुरात ठेवली; आणि नागराजाचे दोन पुत्र रोज आनंदाने येत. ते ऋतध्वजासह, अमरांसारखे खेळत; आणि एक दिवस, नागराज आनंदाने आपल्या पुत्रांना म्हणाला, "मी पूर्वी जे सांगितले होते, ते का केले जात नाही? तो राजकुमार, तुमचा उपकारकर्ता, मला आणावा." "राजकुमार, सन्मान देणारा, तुमच्या हितासाठी आणला जात नाही, हे का? अशा प्रेमळ पित्याने सांगितल्यावर, दोघे—" ते त्याच्या नगरीत गेले आणि त्या बुद्धिमान राजकुमारासह मित्रत्वाने आनंद घेतला; नंतर, कुबलयाश्वाशी काही संवाद केल्यावर— ते प्रेमाने त्याला आपल्या घरी परतण्याविषयी बोलले; पण राजकुमार म्हणाला, "हेच तुमचे घर नाही का?" "माझी सर्व संपत्ती, वाहन, वस्त्र वगैरे तुमचीच आहेत; तुम्हाला जे हवे ते—संपत्ती किंवा रत्न—" "ते तुम्हाला मिळू दे, हे ब्राह्मण युवक, जर तुम्हाला माझ्यावर प्रेम असेल; कारण यातच मी भाग्याने फसवला गेलो, हे दुष्ट—" "की तुम्ही माझ्या घराला स्वत:चे मानत नाही; जर मी तुम्हाला प्रिय असेन, किंवा तुम्ही मला कृपा करणार असाल—" "तर माझी संपत्ती आणि घर तुमचेच मानावे; जे माझे आहे ते तुमचे, आणि जे तुमचे आहे ते माझे.