മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ചതുര്യുഗാനാം സംഖ്യാതാ സാധികാ ഹ്യേ കസപ്തതിഃ । മന്വന്തരം തസ്യ സംഖ്യാം മാനുഷാബ്ദൈര്നിബോധ മേ॥൪൬.

ഒരു മന്വന്തരത്തിൽ എഴുപത്തൊന്ന് മുഴുവൻ നാലു യുഗങ്ങളാണ്, അതിനേക്കാൾ കുറച്ച് അധികവുമുണ്ട്. മന്വന്തരത്തിന്റെ ദൈർഘ്യം മനുഷ്യവർഷങ്ങളിൽ ഞാൻ പറയാം, കേൾക്കൂ.

ത്രിംശത്കോട്യസ്തു സംപൂര്ണാഃ സംഖ്യാതാഃ സംഖ്യയാ ദ്വിജ । സത്പഷഷ്ടിസ്തഥാന്യാനി നിയുതാനി ച സംഖ്യയാ॥൪൬.

മുപ്പത് കോടി വർഷമാണ് അതിന്റെ പൂർണ്ണമായ എണ്ണം, ദ്വിജനേ. കൂടാതെ അറുപത്താറ് നിയുതം കൂടി ചേർക്കണം.

വിംശതിശ്ച സഹസ്രാണി കാലോഽയം സാധികം വിനാ । ഏതന്മന്വന്തരം പ്രോക്തം ദിവ്യൈര്വര്ഷൈര്നിബോധ മേ॥൪൬.

ഇതിൽ ഇരുപതിനായിരം കൂടി ചേർത്താൽ, ആ കാലം അല്പം അധികമാകും. ഇതാണ് മന്വന്തരം എന്ന് പറയുന്നു. അതിന്റെ ദൈർഘ്യം ദിവ്യവർഷങ്ങളിൽ ഞാൻ പറയാം.

അഷ്ടൌ വര്ഷസഹസ്രാണി ദിവ്യയാ സംഖ്യയാ യുതമ് । ദ്വിപഞ്ചാശത്തഥാന്യാനി സഹസ്രാണ്യധികാനി തു॥൪൬.

എട്ടായിരം ദിവ്യവർഷങ്ങൾക്കും, അമ്പത്തിരണ്ടായിരം കൂടി ചേർക്കണം.

ചതുര്ദശഗുണോ ഹ്യേഷ കാലോ ബ്രഹ്മ്യമഹഃ സ്മൃതമ് । തസ്യാന്തേ പ്രലയഃ പ്രോക്തോ ബ്രഹ്മന് നൈമിത്തികോ ബുധൈഃ॥൪൬.

ഈ കാലം പതിനാലു ഗുണം കൂട്ടിയാൽ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു ദിവസം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്. അതിന്റെ അവസാനം, ജ്ഞാനികൾ നൈമിത്തികപ്രളയം എന്ന് വിളിക്കുന്ന ലയമുണ്ടാകും.

ഭൂര്ലോകോഽഥ ഭുവര്ലോകഃ സ്വര്ലോകശ്ച വിനാശിനഃ । തഥാ വിനാശമായാന്തി മഹര്ലോകശ്ച തിഷ്ഠതി॥൪൬.

ഭൂലോകം, ഭൂവർലോകം, സ്വർഗ്ഗലോകം ഇവ എല്ലാം നശിക്കപ്പെടുന്നവയാണ്. അങ്ങനെ അവ നശിക്കുന്നു, എന്നാൽ മഹർലോകം നിലനിൽക്കും.

തദ്വാസിനോഽപി താപേന ജനലോകം പ്രയാന്തി വൈ । ഏകാര്ണവേ ച ത്രൈലോക്യേ ബ്രഹ്മാ സ്വപിതി വൈ നിശി॥൪൬.

അവിടെ വസിക്കുന്നവരും അത്യന്തം ചൂട് കാരണം ജനലോകത്തേക്ക് പോകുന്നു. മൂന്നു ലോകങ്ങളും ഒരൊറ്റ സമുദ്രത്തിൽ മൂടപ്പെടുമ്പോൾ, ബ്രഹ്മാവ് രാത്രിയിൽ ഉറങ്ങുന്നു.

തത്പ്രമാണൈവ സാ രാത്രിസ്തദന്തേ സൃജ്യതേ പുനഃ । ഏവന്തു ബ്രഹ്മണോ വര്ഷമേകം വര്ഷശതന്തു തത്॥൪൬.

അവന്റെ രാത്രി ദിവസത്തേക്കു തുല്യമാണ്. അതിന്റെ അവസാനം വീണ്ടും സൃഷ്ടി നടക്കുന്നു. ഇങ്ങനെ ബ്രഹ്മാവിന്റെ ഒരു വർഷം, അങ്ങനെ നൂറ് വർഷം ഉണ്ടാകും.

ശതം ഹി തസ്യ വര്ഷാണാം പരമിത്യഭിധീയതേ । പഞ്ചാശദ്ഭിസ്തഥാ വര്ഷൈഃ പരാര്ധമിതി കീര്ത്യതേ॥൪൬.

അവന്റെ നൂറ് വർഷം പരമാവധി ആയുസ്സ് എന്നാണ് പറയുന്നത്. അമ്പത് വർഷം പരാർദ്ധം എന്നാണ് അറിയപ്പെടുന്നത്.

ഏവമസ്യ പരാര്ധന്തു വ്യതീതം ദ്വിജസത്തമ । യസ്യാന്തേഽഭൂന്മഹാകല്പഃ പാദ്മ ഇത്യഭിവിശ്രുതഃ॥൪൬.

ഇങ്ങനെ, ദ്വിജനേ, അവന്റെ ഒരു പരാർദ്ധം കഴിഞ്ഞു. അതിന്റെ അവസാനം പദ്മമഹാകൽപം എന്നറിയപ്പെടുന്ന മഹാകൽപം ഉണ്ടായി.

ദ്വിതീയസ്യ പരാര്ധസ്യ വര്തമാനസ്യ വൈ ദ്വിജ । വാരാഹ ഇതി കല്പോഽയം പ്രഥമഃ പരികല്പിതഃ॥൪൬.

ബ്രാഹ്മണനേ, ഇപ്പോൾ നടക്കുന്ന രണ്ടാം പരാർദ്ധത്തിൽ, വാരാഹം എന്ന കല്പം ആദ്യമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

ഏവംവിധാഃ സൃഷ്ടയസ്തു ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । ശര്വര്യന്തേ പ്രബുദ്ധസ്യ കല്പേ കല്പേ ഭവന്തി വൈ॥൪൮.

അപ്രത്യക്ഷമായ ജനനമുള്ള ബ്രഹ്മാവിന്റെ സൃഷ്ടികൾ ഇങ്ങനെയാണ്. ഓരോ കല്പത്തിന്റെയും രാത്രിയുടെ അവസാനം, ബ്രഹ്മാവ് ഉണരുമ്പോൾ, ഈ സൃഷ്ടികൾ വീണ്ടും ഉണ്ടാകുന്നു.

പ്രാകാരപരിഖാഹീനാം പുരം ഖര്വടമുച്യതേ । ശാഖാനഗരകഞ്ചാന്യന്മന്ത്രിസാമന്തഭുക്തിമത്॥൪൯.

ചുറ്റുമതിലും കിണറുമില്ലാത്ത ഒരു ചെറിയ കുടിയിരിപ്പിന് ഖർവടം എന്നാണ് പറയുന്നത്. അതുപോലെ ശാഖാനഗരം, മന്ത്രിമാരുടെ പ്രദേശം, സാമന്തന്മാർ ഭരിക്കുന്ന ഭൂമി എന്നിവയും വേറെയും ഉണ്ട്.

തഥാ ശൂദ്രജനപ്രായാഃ സ്വസമൃദ്ധികൃഷീബലാഃ । ക്ഷേത്രോപഭോഗ്യഭൂമധ്യേ വസതിര്ഗ്രാമസംജ്ഞിതാ॥൪൯.

അധികം ശൂദ്രന്മാർ താമസിക്കുന്നതും, സ്വന്തം കൃഷിയും സമൃദ്ധിയും ആശ്രയിക്കുന്നതും, വയലുകളും ഉപയോ​ഗപ്രദമായ നിലവും ഇടയിൽ ഉള്ളതുമായ കുടിയിരിപ്പുകൾക്ക് ഗ്രാമം എന്നാണ് പറയുന്നത്.

അന്യസ്മാന്നഗരാദേര്യാ കാര്യമുദ്ദിശ്യ മാനവൈഃ । ക്രിയതേ വസതിഃ സാ വൈ വിജ്ഞേയാ വസതിര്നരൈഃ॥൪൯.

നഗരം മുതലായവയ്ക്ക് പുറമെ, മനുഷ്യർ പ്രത്യേക ആവശ്യത്തിനായി സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന ഏതൊരു താമസസ്ഥലവും വാസസ്ഥലമായി അറിയപ്പെടണം.

ദുഷ്ടപ്രായോ വിനാ ക്ഷേത്രൈഃ പരഭൂമിചരോ ബലീ । ഗ്രാമ ഏവ ദ്രമീസംജ്ഞോ രാജവല്ലഭസംശ്രയഃ॥൪൯.

വയലുകൾ ഇല്ലാതെ, മറ്റുള്ളവരുടെ ഭൂമിയിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നതും, ദുഷ്ടനും ശക്തനുമായവൻ ഗ്രാമത്തിൽ ഡ്രമീ എന്ന പേരിൽ അറിയപ്പെടുന്നു; അവൻ രാജാവിന്റെ അനുഗ്രഹത്തിൽ ആശ്രയിക്കുന്നു.

ശകടാരൂഢഭാണ്ഡൈശ്ച ഗോപാലൈര്വിപണം വിനാ । ഗോസമൂഹൈസ്തഥാ ഘോഷോ യത്രേച്ഛാഭൂമികേതനഃ॥൪൯.

വിപണിയില്ലാതെ, കാളവണ്ടികളിൽ സാധനങ്ങൾ കയറ്റി, പശുക്കൂട്ടങ്ങളുമായി, ഗോപന്മാർക്ക് എവിടെയും താമസിക്കാൻ ഇഷ്ടമുള്ള സ്ഥലത്ത് ഉണ്ടാക്കുന്ന കുടിയിരിപ്പാണ് ഘോഷം.

ത ഏവം നഗരാദീംസ്തു കൃത്വാ വാസാര്ഥമാത്മനഃ । നികേതനാനി ദ്വന്ദ്വാനാം ചക്രുരാവസഥായ വൈ॥൪൯.

അങ്ങനെ, സ്വയം താമസിക്കാൻ നഗരങ്ങളും മറ്റും നിർമ്മിച്ച ശേഷം, ഇരട്ടികളായവർക്കായി വാസത്തിനായി വീടുകളും ഉണ്ടാക്കി.

ഗൃഹാകാരാ യഥാ പൂര്വം തേഷാമാസന്നഹീരുഹാഃ । തഥാ സംസ്മൃത്യ തത്സര്വം ചക്രുര്വേശ്മാനി താഃ പ്രജാഃ॥൪൯.

മുൻകാലത്ത് വീടുകൾ വൃക്ഷങ്ങൾക്ക് സമീപം ഉണ്ടാക്കിയതുപോലെ, അതെ ഓർമ്മിച്ച് ആ ജനങ്ങൾ വീടുകൾ അങ്ങനെ തന്നെ പണിതു.

വൃക്ഷസ്യൈവങ്ഗതാഃ ശാഖാസ്തഥൈവഞ്ചാപരീ ഗതാഃ । നതാശ്ചൈവോന്നതാശ്ചൈവ തദ്വച്ഛാഖാഃ പ്രചക്രിരേ॥൪൯.

വൃക്ഷത്തിന്റെ ശാഖകൾ എങ്ങോട്ടും വളഞ്ഞതുപോലെയും, ചിലത് താഴേയും ചിലത് മേലേയും ആയതുപോലെയും, വീടുകളുടെ ശാഖകളും അങ്ങനെ തന്നെ അവർ ഉണ്ടാക്കി.

യാഃ ശാഖാഃ കല്പവൃക്ഷാണാം പൂര്വമാസന് ദ്വിജോത്തമ । താ ഏവ ശാഖാ ഗേഹാനാം ശാലാത്വം തേന താസു തത്॥൪൯.

ദ്വിജശ്രേഷ്ഠാ, മുമ്പ് കല്പവൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകൾ ആയിരുന്നവ വീടുകളുടെ ശാലകൾ ആയി മാറി; അതുകൊണ്ട് ആ ശാഖകൾ വീടിന്റെ മേൽക്കൂരയായി.

കൃത്വാ ദ്വന്ദ്വോപഘാതന്തേ വാര്തോപായമചിന്തയന് । നഷ്ടേഷു മധുനാ സാര്ധം കല്പവൃക്ഷേഷ്വശേഷതഃ॥൪൯.

ഇരട്ടികളെ നശിപ്പിച്ച ശേഷം, അവർ ജീവിക്കാനുള്ള മാർഗ്ഗങ്ങൾ ചിന്തിച്ചു; കാരണം, കല്പവൃക്ഷങ്ങളും അവയുടെ തേനും എല്ലാം അപ്രത്യക്ഷമായി.

വിഷാദവ്യാകുലാസ്താ വൈ പ്രജാസ്തൃഷ്ണാക്ഷുധാര്ദിതാഃ । തതഃ പ്രാദുര്ബഭൌ താസാം സിദ്ധിസ്ത്രേതാമുഖേ തദാ॥൪൯.

ദു:ഖത്തിൽ ആകുലരായി, ദാഹവും വിശപ്പും അനുഭവിച്ച ആ ജനങ്ങൾ, ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ, വിജയത്തെ കൈവരിച്ചു.

വാര്താസ്വസാധിതാ ഹ്യന്യാ വൃഷ്ടിസ്താസാം നികാമതഃ । താസാം വൃഷ്ട്യുദകാനീഹ യാനി നിമ്നഗതാനി വൈ॥൪൯.

മറ്റു ഉപജീവന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ലഭിക്കാതിരുന്നപ്പോൾ, അവർക്കായി ധാരാളം മഴ പെയ്തു; ആ മഴയാൽ താഴ്ന്ന സ്ഥലങ്ങളിൽ വെള്ളം നിറഞ്ഞു.

വൃഷ്ട്യാവരുദ്ധൈരഭവത് സ്ത്രോതഃ ഖാതാനി നിമ്നഗാഃ । യേ പുരസ്താദപാം സ്തോകാ ആപന്നാഃ പൃഥിവീതലേ॥൪൯.

മഴകൊണ്ട്, ഒഴുക്കുകളും കുഴികളും നദികളും രൂപപ്പെട്ടു; മുമ്പ് ഭൂമിയിൽ എത്തിച്ച ചെറിയ വെള്ളം അപ്പോൾ കൂടുതലായി.

തതോ ഭൂമേശ്ച സംയോഗാദോഷധ്യസ്താസ്തദാ ഭവന് । അഫാലകൃഷ്ടാശ്ചാനുപ്താ ഗ്രാമ്യാരണ്യാശ്ചതുര്ദശ॥൪൯.

അപ്പോൾ ഭൂമിയും വെള്ളവും ചേർന്ന്, കൃഷിയോ വിതച്ചതോ ഇല്ലാതെ, ഗ്രാമ്യവും കാട്ടുമുള്ള പതിനാലു വിധത്തിലുള്ള ഔഷധികൾ ഉണ്ടായി.

ഋതുപുഷ്പഫലാശ്ചൈവ വൃക്ഷാ ഗുല്മാശ്ച ജജ്ഞിരേ । പ്രാദുര്ഭാവസ്തു ത്രേതായാമാദ്യോഽയമൌഷധസ്യ തു॥൪൯.

കാലാനുസൃതമായി പൂവും പഴവും കായുന്ന വൃക്ഷങ്ങളും കുരുമുളകളും ജനിച്ചു; ഔഷധികളുടെ ഈ ആദ്യ ഉദ്ഭവം ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ആയിരുന്നു.

തേനൌഷധേന വര്തന്തേ പ്രജാസ്ത്രേതായുഗേ മുനേ । രാഗലോഭൌ സമാസാദ്യ പ്രജാശ്ചാകസ്മികൌ തദാ॥൪൯.

ആ ഔഷധികൾ കൊണ്ടാണ് ത്രേതായുഗത്തിൽ ജനങ്ങൾ ജീവിച്ചത്, മഹർഷേ; എന്നാൽ അപ്പോൾ ആ ജനങ്ങളിൽ ആസക്തിയും ലോഭവും അപ്രത്യക്ഷമായി ഉദിച്ചു.

തതസ്താഃ പര്യഗ്വഹ്ണന്ത നദീക്ഷേത്രാണി പര്വതാന് । വൃക്ഷഗുല്മൌഷധീശ്ചൈവമാത്മന്യായാദ്യഥാബലമ്॥൪൯.

അതിനുശേഷം, അവർ ഓരോരുത്തരും തങ്ങളുടെ ശക്തിക്കും നീതിക്കും അനുസരിച്ച് നദികൾ, വയലുകൾ, പർവതങ്ങൾ, വൃക്ഷങ്ങൾ, കുരുമുളകുകൾ, ഔഷധികൾ എന്നിവ സ്വന്തമാക്കി.