മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

ജാതാസ്തേ ഹ്യു പപദ്യന്തേ സത്ത്വോദ്രിക്താഃ സ്വതേജസഃ । സഹസ്രമന്യദ്വക്ഷസ്തോ മിഥുനാനാം സസര്ജ ഹ॥൪൯.

അവരെല്ലാവരും സത്ത്വം കൂടുതലുള്ളവരും സ്വതന്ത്രമായ പ്രകാശമുള്ളവരുമായിരുന്നു. പിന്നെ അവൻ തന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

തേ സര്വേ രജസോദ്രിക്താഃ ശുഷ്മിണശ്ചാപ്യമര്ഷിണഃ । സസര്ജാന്യതേ സഹസ്രന്തു ദ്വന്ദ്വാനാമൂരുതഃ പുനഃ॥൪൯.

അവരെല്ലാവരും രാജസ്സു കൂടുതലുള്ളവരും ഉത്സാഹമുള്ളവരും ക്ഷമയില്ലാത്തവരുമായിരുന്നു. പിന്നെ അവൻ തണ്ടുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

രജസ്തമോഭ്യാമുദ്രിക്താ ഈഹാശീലാസ്തു തേ സ്മൃതാഃ । പദ്ഭ്യാം സഹസ്രമന്യച്ച മിഥുനാനാം സസര്ജ ഹ॥൪൯.

അവർക്കു രാജസ്സും തമസ്സും ഇരുവരുടെയും സ്വാധീനമുണ്ടായിരുന്നു; ആഗ്രഹം കൂടുതലുള്ളവരായി അവർ അറിയപ്പെടുന്നു. പിന്നെ അവൻ കാലുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു ആയിരം ദമ്പതികളെ സൃഷ്ടിച്ചു.

ഉദ്രിക്താസ്തമസാ സര്വേ നിഃ ശ്രീകാ ഹ്യല്പചേതസഃ । തതഃ സംഹര്ഷമാണാസ്തേ ദ്വന്ദ്വോത്പന്നാസ്തു പ്രാണിനഃ॥൪൯.

അവരെല്ലാവരും തമസ്സു കൂടുതലുള്ളവരും ഐശ്വര്യമില്ലാത്തവരും ബുദ്ധി കുറവുള്ളവരുമായിരുന്നു. അവരിൽ ആവേശം ഉയർന്നപ്പോൾ, ജീവികൾ ദമ്പതികളായി ജനിച്ചു.

അന്യോന്യഹൃര്ച്ഛ്യാവിഷ്ടാ മൈഥുനായോപചക്രമുഃ । തതഃ പ്രഭൃതി കല്പേഽസ്മിന് മിഥുനാനാം ഹി സമ്ഭവഃ॥൪൯.

ഒരുമുത്തശേഷം, പരസ്പര ആഗ്രഹം നിറഞ്ഞ അവർ ലൈംഗികമായി ഒന്നിച്ചു. അന്നുമുതൽ, ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ദമ്പതികളായി ജീവികളുടെ ജനനം ആരംഭിച്ചു.

മാസി മാസ്യാര്തവം യത് തു ന തദാസീത്തു യോഷിതാമ് । തസ്മാത്തദാ ന സുഷുവുഃ സേവിതൈരപി മൈഥുനൈഃ॥൪൯.

അന്നത്തെ സ്ത്രീകൾക്ക് മാസവൃത്ചം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതുകൊണ്ട്, ലൈംഗികബന്ധം ഉണ്ടായാലും അവർ ഗർഭം ധരിച്ചില്ല.

ആയുഷോഽന്തേ പ്രസൂയന്തേ മിഥുനാന്യേവ താഃ സകൃത് । തതഃ പ്രഭൃതി കല്പേഽസ്മിന് മിഥുനാനാം ഹി സമ്ഭവഃ॥൪൯.

ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം, അവർക്ക് ഒരിക്കൽ മാത്രം സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു. അന്നുമുതൽ, ഈ കാലഘട്ടത്തിൽ, ദമ്പതികളായി ജീവികൾ ജനിക്കുന്നു.

ധ്യാനേന മനസാ താസാം പ്രജാനാം ജായതേ സകൃത് । ശബ്ദാദിര്വിഷയഃ ശുദ്ധഃ പ്രത്യേകം പഞ്ചലക്ഷണഃ॥൪൯.

ധ്യാനത്താൽ മനസ്സുകൊണ്ട്, അവർക്ക് ഒരുമിച്ച് സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു. ഓരോരുത്തർക്കും ശുദ്ധമായ ഇന്ദ്രിയങ്ങൾ, അഞ്ചു ലക്ഷണങ്ങൾ ഉള്ളവയായിരുന്നു.

ഇത്യേഷാ മാനുഷീ സൃഷ്ടിര്യാ പൂര്വം വൈ പ്രജാപതേഃ । തസ്യാന്വവായസമ്ഭൂതാ യൈരിദം പൂരിതം ജഗത്॥൪൯.

ഇതാണ് ആദിയിൽ പ്രജാപതിയുടെ മനുഷ്യസൃഷ്ടി. അവരുടെ സന്തതികളാൽ ഈ ലോകം നിറഞ്ഞു.

സരിത്സരഃ സമുദ്രാംശ്ച സേവന്തേ പര്വതാനപി । താസ്തദാ ഹ്യല്പശീതോഷ്ണാ യുഗേ തസ്മിംശ്ചരന്തി വൈ॥൪൯.

അവർ നദികളും തടാകങ്ങളും സമുദ്രങ്ങളും മലകളും സന്ദർശിച്ചു. ആ കാലഘട്ടത്തിൽ, അവർക്ക് വളരെ കുറഞ്ഞ ചൂടോ തണുപ്പോ മാത്രമേ അനുഭവപ്പെട്ടിരുന്നുള്ളൂ.

തൃപ്തിം സ്വാഭാവികീം പ്രാപ്താ വിഷയേഷു മഹാമതേ । ന താസാം പ്രതിഘാതോഽസ്തി ന ദ്വേഷോ നാപി മത്സരഃ॥൪൯.

മഹാമനസ്സുള്ളവനേ, അവർക്കു സ്വാഭാവികമായ സംതൃപ്തി ഇന്ദ്രിയസുഖങ്ങളിൽ ലഭിച്ചിരുന്നു. അവരിൽ വിരോധം, വൈരാഗ്യം, അസൂയ എന്നിവ ഒന്നുമില്ലായിരുന്നു.

പര്വതോദധിസേവിന്യോ ഹ്യനികേതാസ്തു സര്വശഃ । താ വൈ നിഷ്കാമചാരിണ്യോ നിത്യം മുദിതമാനസാഃ॥൪൯.

അവർ മലകളിലും കടലരികിലും എല്ലായിടത്തും സഞ്ചരിച്ചു; സ്ഥിരമായ വാസസ്ഥലം ഇല്ലായിരുന്നു. അവർ ആഗ്രഹമില്ലാതെ പ്രവർത്തിച്ചു, മനസ്സിൽ എപ്പോഴും സന്തോഷം നിറഞ്ഞവരായിരുന്നു.

പിശാചോരഗരക്ഷാംസി തഥാ മത്സരിണോ ജനാഃ । പശവഃ പക്ഷിണശ്ചൈവ നക്രാ മത്സ്യാഃ സരീസൃപാഃ॥൪൯.

അതിനുശേഷം, പിശാചുകൾ, പാമ്പുകൾ, രാക്ഷസുകൾ, അസൂയയുള്ള മനുഷ്യർ, മൃഗങ്ങൾ, പക്ഷികൾ, മുത്തലകൾ, മീനുകൾ, ഉരഗങ്ങൾ എന്നിവയും ജനിച്ചു.

അവാരകാ ഹ്യണ്ഡജാ വാ തേ ഹ്യധര്മപ്രസൂതയഃ । ന മൂലഫലപുഷ്പാണി നാര്തവാ വത്സരാണി ച॥൪൯.

അവരിൽ ചിലർ താഴ്ന്ന ജന്മക്കാരായിരുന്നോ, ചിലർ മുട്ടിൽ നിന്നു ജനിച്ചവരായിരുന്നോ, അവർ 모두 അധർമ്മത്തിൽ നിന്നു പിറന്നവരായിരുന്നു. അപ്പോൾ മുളകളും പഴങ്ങളും പുഷ്പങ്ങളും ഇല്ലായിരുന്നു; കാലഘട്ടങ്ങളും വർഷങ്ങളും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

സര്വകാലസുഖഃ കാലോ നാത്യര്ഥം ഘര്മശീതതാ । കാലേന ഗച്ഛതാ തേഷാം ചിത്രാ സിദ്ധിരജായത॥൪൯.

എല്ലാ സമയത്തും കാലം സുഖകരമായിരുന്നു; അതിക്രമമായ ചൂടോ തണുപ്പോ ഇല്ലായിരുന്നു. അവർക്കു സമയം കടന്നുപോകുമ്പോൾ അത്ഭുതകരമായ നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടായി.

തതശ്ച തേഷാം പൂര്വാഹ്നേ മധ്യാഹ്നേ ച വിതൃപ്തതാ । പുനസ്തഥേച്ഛതാം തൃപ്തിരനായാസേന സാഭവത്॥൪൯.

അങ്ങനെ, രാവിലെയും ഉച്ചയിലും അവർ തൃപ്തരായിരുന്നു; പിന്നെ, അവർക്ക് എപ്പോഴെങ്കിലും ആഗ്രഹം തോന്നിയാൽ, അതു എളുപ്പത്തിൽ തന്നെ തൃപ്തി ലഭിച്ചു.

ഇച്ഛതാഞ്ച തഥായാസോ മനസഃ സമജായത । അപാം സൌക്ഷ്മ്യം തതസ്താസാം സിദ്ധിര്നാനാരസോല്ലസാ॥൪൯.

എങ്കിലും, ആഗ്രഹമുള്ളവർക്ക് മനസ്സിൽ പരിശ്രമം ഉണ്ടായി; അതിനുശേഷം വെള്ളത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മതയിലൂടെ പലവിധ രസകരമായ നേട്ടങ്ങൾ അവർക്കു ലഭിച്ചു.

സമജായത ചൈവാന്യാ സര്വകാമപ്രദായിനീ । അസംസ്കാര്യൈഃ ശരീരൈശ്ച പ്രജാസ്താഃ സ്ഥിരയൌവനാഃ॥൪൯.

അതിനുശേഷം മറ്റൊരു വർഗ്ഗം കൂടി ഉണ്ടായി, അവർക്ക് എല്ലാ ആഗ്രഹങ്ങളും നിറവേറ്റാൻ കഴിഞ്ഞു; ശുദ്ധീകരണം ആവശ്യമില്ലാത്ത ശരീരങ്ങളോടെ, അവർ സ്ഥിരമായ യൗവനത്തിൽ തന്നെ നിലനിന്നു.

താസാം വിനാ തു സംകല്പം ജായന്തേ മിഥുനാഃ പ്രജാഃ । സമം ജന്മ ച രൂപഞ്ച മ്രിയന്തേ ചൈവ താഃ സമമ്॥൪൯.

അവർക്കു മനസ്സിൽ ആഗ്രഹമില്ലാതെ തന്നെ, ഇരട്ടകളായി സന്താനങ്ങൾ ജനിച്ചു; അവർ ഒരേസമയം ജനിച്ചു, ഒരേ രൂപവും, ഒരേ സമയം മരണവും അനുഭവിച്ചു.

അനിച്ഛാദ്വേഷസംയുക്താ വര്തന്തേ തു പരസ്പരമ് । തുല്യരൂപായുഷഃ സര്വാ അധമോത്തമതാം വിനാ॥൪൯.

അവർ പരസ്പരം ആഗ്രഹമോ ദ്വേഷമോ ഇല്ലാതെ ജീവിച്ചു; എല്ലാവർക്കും ഒരേ രൂപവും ആയുസും ആയിരുന്നു, താഴ്മയോ ഉന്നതിയോ ഇല്ലാതെ.

തത്വാരി തു സഹസ്രാണി വര്ഷാണാം മാനുഷാണി തു । ആയുഃ പ്രമാണം ജീവന്തി ന ച ക്ലേശാദ്വിപത്തയഃ॥൪൯.

ആ മനുഷ്യർ ആയിരക്കണക്കിന് വർഷങ്ങൾ നിശ്ചിത ആയുസോടെ ജീവിച്ചു; അവർക്കു യാതൊരു കഷ്ടവും ദുരന്തവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ക്വചിത് ക്വചിത് പുനഃ സാഭൂത് ക്ഷിതിര്ഭാഗ്യേന സര്വശഃ । കാലേന ഗച്ഛതാ നാശമുപയാന്തി യഥാ പ്രജാഃ॥൪൯.

എങ്കിലും, ചില സമയങ്ങളിലും സ്ഥലങ്ങളിലും, ഭൂമി ഭാഗ്യവശാൽ അങ്ങനെയായിരുന്നു; സമയം കടന്നുപോകുമ്പോൾ ജീവികൾ സ്വഭാവപ്രകാരം നശിച്ചു.

തഥാ താഃ ക്രമശോ നാശം ജഗ്മുഃ സര്വത്ര സിദ്ധയഃ । താസു സര്വാസു നഷ്ടാസു നഭസഃ പ്രച്യുതാ നരാഃ॥൪൯.

അങ്ങനെ, ക്രമേണ എല്ലാ നേട്ടങ്ങളും എല്ലായിടത്തും നശിച്ചു; അവയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടപ്പോൾ, മനുഷ്യർ ആകാശത്തിൽ നിന്ന് വീണു.

പ്രായശഃ കല്പവൃക്ഷാസ്തേ സംഭൂതാ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ । സര്വേ പ്രത്യുപഭോഗാശ്ച താസം തേഭ്യഃ പ്രജായതേ॥൪൯.

അവസാനത്തിൽ, ഭൂരിഭാഗം സ്ഥലങ്ങളിലും 'ഗൃഹവൃക്ഷങ്ങൾ' എന്നറിയപ്പെടുന്ന കാമദേനു വൃക്ഷങ്ങൾ ഉണ്ടായി; അവർക്കുള്ള എല്ലാ അനുഭവങ്ങളും ആ വൃക്ഷങ്ങളിൽ നിന്നു ലഭിച്ചു.

വര്തയന്തി സ്മ തേഭ്യസ്താസ്ത്രേതായുഗമുഖേ തദാ । തതഃ കാലേന വൈ രാഗസ്താസാമാകസ്മികോഽഭവത്॥൪൯.

അവർ ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ആ വൃക്ഷങ്ങളിൽ ആശ്രയിച്ചു ജീവിച്ചു; പിന്നെ, സമയത്തിനൊപ്പം, അവരിൽ അപ്രത്യക്ഷമായി രാഗം ഉണർന്നു.

മാസി മാസ്യാര്തവോത്പത്ത്യാ ഗര്ഭോത്പത്തിഃ പുനഃ പുനഃ । രാഗോത്പത്ത്യാ തതസ്താസാം വൃക്ഷാസ്തേ ഗൃഹസംജ്ഞിതാഃ॥൪൯.

മാസംതോറും, ഋതുക്കളെത്തുമ്പോൾ, വീണ്ടും വീണ്ടും ഗർഭം ഉണ്ടാകുകയായിരുന്നു; രാഗം ഉണർന്നതോടെ, ആ 'ഗൃഹവൃക്ഷങ്ങൾ'

ബ്രഹ്മന്നന്വപരേഷാന്തു പേതുഃ ശാഖാ മഹീരുഹാമ് । വസ്ത്രാണി ച പ്രസൂയന്തേ ഫലേഷ്വാഭരണാനി ച॥൪൯.

ബ്രാഹ്മണനേ, മറ്റൊരുവിധത്തിൽ, വലിയ വൃക്ഷങ്ങളുടെ ശാഖകൾ വീണു; ഫലങ്ങളിൽ വസ്ത്രങ്ങളും ആഭരണങ്ങളും ഉണ്ടായി.

തേഷ്വേവ ജായതേ തേഷാം ഗന്ധവര്ണരസാന്വിതമ് । അമാക്ഷികം മാഹവീര്യം പുടകേ പുടകേ മധു॥൪൯.

അവർക്കായി ആ വൃക്ഷങ്ങളിൽ തന്നെ സുഗന്ധവും നിറവും രുചിയും ഉള്ള, ശക്തിയും കയ്പുമില്ലാത്ത തേൻ ഓരോ കുഴിയിലും ഉണ്ടായി.

തേന വാ വര്തയന്തി സ്മ മുഖേ ത്രേയായുഗസ്യ വൈ । തതഃ കാലാന്തരേണൈവ പുനര്ലോഭാന്വിതാസ്തു താഃ॥൪൯.

അത് കൊണ്ടു അവർ ത്രേതായുഗത്തിന്റെ ആരംഭത്തിൽ ജീവിച്ചു; പിന്നെ, സമയത്തിനൊപ്പം, അവർ വീണ്ടും ലാഭത്തിൽ ആകപ്പെട്ടു.