മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

തസ്മാദ് ദുരാത്മാ ബ്രഹ്മദ്വിട് പ്രാജ്ഞാനാമവരോപിതഃ । മച്ഛാപോപഹതോ മൂഢഃ സ ബകത്വമവാപ്സ്യതി॥൯.

അതുകൊണ്ട്, ബ്രാഹ്മണന്മാരുടെ ശത്രുവായ ആ ദുഷ്ടൻ, ജ്ഞാനികൾ tarafından തള്ളിക്കളയപ്പെട്ടവൻ, എന്റെ ശാപം കൊണ്ടു ബാധിക്കപ്പെട്ടവൻ, ഇനി ഒരു ബകമായ് ജനിക്കും.

പക്ഷിണ ഊചുഃ ശ്രുത്വാ ശാപം മഹാതേജാ വിശ്വാമിത്രോഽപി കൌശികഃ । ത്വമപ്യാഡിര്ഭവസ്തേവതി പ്രതിശാപമയച്ഛത॥൯.

പക്ഷികൾ പറഞ്ഞു: ശാപം കേട്ടപ്പോൾ, മഹാശക്തിയുള്ള കൗശികൻ വിഷ്വാമിത്രനും നിന്നോടു തിരിച്ചും ശപിച്ചു: 'നീയും ഒരു ആഡിരാവും.'

അന്യോഽന്യശാപാത് തൌ പ്രാപ്തൌ തിര്യക്ത്വം പരമദ്യുതീ । വശിഷ്ഠഃ സ മഹാതേജാ വിശ്വാമിത്രശ്ച കൌശികഃ॥൯.

ഇങ്ങനെ പരസ്പരം ശപിച്ചുകൊണ്ട്, അതീവ പ്രകാശമുള്ള വശിഷ്ഠനും കൗശികനായ വിഷ്വാമിത്രനും, ഇരുവരും മൃഗരൂപം പ്രാപിച്ചു.

അന്യജാതിസമായോഗം ഗതാവപ്യമിതൌജസൌ । യുയുധാതേഽതിസംരബ്ധൌ മഹാബലപരാക്രമൌ॥൯.

മറ്റൊരു ജന്മം ഏറ്റെങ്കിലും, അത്യന്തം ശക്തിയും ഉഗ്രകോപവും ഉള്ള ഇരുവരും അതിശക്തിയോടെ പരസ്പരം യുദ്ധം ചെയ്തു.

യോജനാനാം സഹസ്രേ ദ്വേ പ്രമാണേനാഡിരുച്ഛ്രിതഃ । യന്നവത്യധികം ബ്രഹ്മന് ! സഹസ്രത്രിതയം ബകഃ॥൯.

ആ ആഡിരാവ് രണ്ടായിരം യോജന ഉയരത്തിൽ നില്ക്കുന്നു, ബ്രാഹ്മണേ, ബകം മൂവായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റി യോജന ഉയരത്തിലായിരുന്നു.

തൌ തു പക്ഷപ്രഹാരാഭ്യാമന്യോന്യസ്യോരുവിക്രമൌ । പ്രഹരന്തൌ ഭയം തീവ്രം പ്രജാനാഞ്ചക്രതുസ്തദാ॥൯.

പക്ഷികൾ തമ്മിൽ ചിറകുകൊണ്ടു പരസ്പരം അടിച്ചു, അതിനാൽ എല്ലാ ജീവികളും വലിയ ഭയം അനുഭവിച്ചു.

വിധൂയ പക്ഷാണി ബകോ രക്തോദ്വൃത്താക്ഷിരാഹനത് । ആഡിം സോഽപ്യുന്നതഗ്രീവോ ബകം പദ്ഭ്യാമതാഡയത്॥൯.

ബകം ചിറകുകൾ കുലുക്കി, കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച് അടിച്ചു; ആഡിരാവ് കഴുത്തുയർത്തി, കാലുകൊണ്ടു ബകത്തെ അടിച്ചു.

തയോഃ പക്ഷാനിലാപാസ്താഃ പ്രപേതുര്ഗിരയോ ഭുവി । ഗിരിപ്രപാതാഭിഹതാ ചകമ്പേ ച വസുന്ധരാ॥൯.

അവരുടെ ചിറകുകളുടെ കാറ്റിൽ പർവതങ്ങൾ നിലത്തു വീണു; പർവതങ്ങൾ വീണതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ ഭൂമി itself വിറച്ചു.

ക്ഷ്മാ കമ്പമാനാ ജലധീനുദ്വൃത്താമ്ബൂംശ്ചകാര ച । നനാമ ചൈകപാര്ശ്വേന പാതാലഗമനോന്മുഖീ॥൯.

ഭൂമി വിറക്കുമ്പോൾ സമുദ്രങ്ങൾ ഉയർന്ന വെള്ളം കൊണ്ടു കുലുക്കപ്പെട്ടു; അവൾ ഒരു വശത്തേക്ക് ചായ്ത്തു, പാതാളത്തിലേക്ക് വീഴാൻ തയ്യാറായി.

കേചിദിഗരിനിപാതേന കേചിദമ്ഭോധിവാരിണാ । കേചിന്മഹീസഞ്ചലനാത് പ്രയയുഃ പ്രാണിനഃ ക്ഷയമ്॥൯.

ചിലർ പർവതങ്ങൾ വീണതിൽ, ചിലർ സമുദ്രജലം കൊണ്ടു, ചിലർ ഭൂമി കുലുങ്ങിയതിൽ മരണം വരവിട്ടു.

ഇതി സര്വം പരിത്രസ്തം ഹാഹാഭൂതമചേതനമ് । ജഗദാസീത് സുസമ്ഭ്രാന്തം പര്യസ്തക്ഷിതിമണ്ഡലമ്॥൯.

ഇങ്ങനെ എല്ലാം ഭയത്താൽ വിറച്ചു, ജീവൻ ഇല്ലാതെ, ആശയക്കുഴപ്പത്തിൽ ആകി; ലോകം മുഴുവൻ വലിയ ആശങ്കയിൽ, ഭൂമണ്ഡലം മറിഞ്ഞുപോയി.

ഹാ വത്സ ! ഹാ കാന്ത ! ശിശോ ! പ്രയാഹ്യേഷോഽസ്മി സംസ്ഥിതഃ । ഹാ പ്രിയേ ! കാന്ത ! ശൈലോഽയം പതത്യാശു പലായതാമ്॥൯.

'ഹായേ മകനേ! ഹായേ പ്രിയനേ! കുഞ്ഞേ, ഓടി രക്ഷപ്പെടു, ഞാൻ മരിക്കാനിരിക്കുന്നു! ഹായേ പ്രിയേ! പ്രിയനേ! ഈ പർവതം വീഴുന്നു — വേഗം ഓടിപ്പോവു!'

ഇത്യാകുലീകൃതേ ലോകേ സംത്രാസവിമുഖേ തദാ । സുരൈഃ പരിവൃതഃ സര്വൈരാജഗാമ പിതാമഹഃ॥൯.

ഇങ്ങനെ ലോകം മുഴുവൻ ഭയത്തിലും കലഹത്തിലും ആകുമ്പോൾ, എല്ലാ ദേവതകളും ചുറ്റി നിന്നപ്പോൾ, പിതാമഹൻ അഥവാ ബ്രഹ്മാവ് അവിടെ എത്തി.

പ്രത്യുവാച ച വിശ്വേശാസ്താവുഭാവതികോപിതൌ । യുദ്ധം വാ വിരമത്വേതല്ലോകാഃ സ്വാസ്ഥ്യം വ്രജന്തു ച॥൯.

ലോകങ്ങളുടെ അധിപൻ ഇരുവരെയും കഠിനമായി കോപിച്ചിരിക്കുന്നതറിഞ്ഞ് പറഞ്ഞു: 'ഈ യുദ്ധം നിർത്തൂ, ലോകങ്ങൾ വീണ്ടും സമാധാനത്തിലേക്ക് മടങ്ങട്ടെ.'

ശൃണ്വന്താവപി തൌ വാക്യം ബ്രഹ്മണോഽവ്യക്തജന്മനഃ । കോപാമര്ഷസമാവിഷ്ടോ യുയുധാതേ ന തസ്ഥതുഃ॥൯.

അവരിരുവരും അവ്യക്തജനനായ ബ്രഹ്മാവിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ടെങ്കിലും, കോപത്തിലും ക്രോധത്തിലും ആകൃഷ്ടരായി യുദ്ധം തുടർന്നു, പിന്മാറാൻ തയ്യാറായില്ല.

തതഃ പിതാമഹോ ദേവസ്തം ദൃഷ്ട്വാ ലോകസംക്ഷയമ് । തയോശ്ച ഹിതമന്വിച്ഛന് തിര്യഗ്ഭാവമപാനുദത്॥൯.

അപ്പോൾ പിതാമഹനായ ദേവൻ ലോകങ്ങളുടെ നാശം കണ്ടു, അവരുടെയും ലോകത്തിന്റെയും ഭാവുകത്വം ആഗ്രഹിച്ചു, ഇരുവരുടെയും വൈരഭാവം അകറ്റി.

തതസ്തൌ പൂര്വദേഹസ്ഥൌ പ്രാഹ ദേവഃ പ്രജാപതിഃ । വ്യുദസ്തേ താമസേ ഭാവേ വശിഷ്ഠ൦-കൌശികര്ഷഭൌ॥൯.

അതിനുശേഷം പ്രജാപതി ദേവൻ അവരെ പഴയ ശരീരത്തിൽ കണ്ടു പറഞ്ഞു: 'വശിഷ്ഠനും കൗശികനും, നിങ്ങൾ ഇരുവരും ആ അന്ധകാരഭാവത്തിൽ നിന്ന് മോചിതരായി.'

ജഹി വത്സ വശിഷ്ഠ ത്വം ത്വഞ്ച കൌശിക സത്തമ । താമസം ഭാവമാശ്രിത്യ ഈദൃഗ്യുദ്ധം ചികീര്ഷിതമ്॥൯.

'പ്രിയ വശിഷ്ഠ, നീയും, മഹാനായ കൗശിക, നീയും, ഈ അന്ധകാരത്തിന്റെ ബാധയിൽ ഇത്തരമൊരു യുദ്ധം ആഗ്രഹിച്ചു. ഇനി നിർത്തൂ.'

രാജസൂയവിപാകോഽയം ഹരിശ്ചന്ദ്രസ്യ ഭൂപതേഃ । യുവയോര്വിഗ്രഹശ്ചായം പൃഥിവീക്ഷയകാരകഃ॥൯.

'ഭൂമിപതി ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ രാജസൂയയാഗത്തിന്റെ ഫലമാണ് ഈ കലഹം; നിങ്ങളുടെ ഈ വഴക്കാണ് ഭൂമിയുടെ നാശത്തിന് കാരണമാകുന്നത്.'

ന ചാപി കൌശികശ്രേഷ്ഠസ്തസ്യ രാജ്ഞോഽപരധ്യതേ । സ്വര്ഗപ്രാപ്തികരോ ബ്രഹ്മന്നപകാരപദേ സ്ഥിതഃ॥൯.

'കൗശികന്മാരിൽ ശ്രേഷ്ഠനായവനേ, ആ രാജാവിന് ഒരു പാപവും ചെയ്തിട്ടില്ല; സ്വർഗ്ഗലാഭം നൽകുന്നവനാണ് അവൻ, ദോഷം ചെയ്യുന്നതല്ല, ബ്രാഹ്മണാ.'

തപോ വിഘ്നസ്യ കര്താരൌ കാമക്രോധവശം ഗതൌ । പരിത്യജത ഭദ്രം വോ ബ്രഹ്മ ഹി പ്രചുരം ബലമ്॥൯.

'കാമവും ക്രോധവും പിടിച്ചെടുത്ത്, നിങ്ങൾ ഇരുവരും തപസ്സിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു; ഇതെല്ലാം ഉപേക്ഷിക്കൂ, നിങ്ങൾക്ക് ക്ഷേമം ഉണ്ടാകട്ടെ, കാരണം ബ്രഹ്മം അതീവ ശക്തിയുള്ളതാണ്.'

ഏവമുക്തൌ തതസ്തേന ലജ്ജിതൌ താവുഭാവപി । ക്ഷമയാമാസതുഃ പ്രീത്യാ പരിഷ്വജ്യ പരസ്പരമ്॥൯.

അങ്ങനെ ദേവൻ പറഞ്ഞതോടെ, ഇരുവരും ലജ്ജിച്ചു, പരസ്പരം സ്നേഹത്തോടെ ക്ഷമിച്ചു, അങ്ങിനെ ചേർന്ന് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

തതഃ സുരൈര്വന്ദ്യമാനോ ബ്രഹ്മാ ലോകം നിജം യയൌ । വശിഷ്ഠോഽപ്യാത്മനഃ സ്ഥാനം കൌശികോഽപി സ്വാമാശ്രയമ്॥൯.

അതിനുശേഷം ദേവന്മാർ ആദരിച്ച ബ്രഹ്മാവ് തന്റെ ലോകത്തേക്ക് മടങ്ങി; വശിഷ്ഠനും തന്റെ സ്ഥാനത്തേക്ക്, കൗശികനും തന്റെ ആശ്രയത്തിലേക്ക് പോയി.

ഏതദാഡിബകം യുദ്ധം ഹരിശ്ചന്ദ്രകഥാം തഥാ । കഥയിഷ്യന്തി യേ മര്ത്യാഃ സമ്യക് ശ്രോഷ്യന്തി ചൈവ യേ॥൯.

ആഡിബകരുടെ ഈ യുദ്ധവും ഹരിശ്ചന്ദ്രന്റെ കഥയും ആരെങ്കിലും മനുഷ്യത്വത്തിൽ പൂർണ്ണമായി വായിക്കുകയോ ശ്രദ്ധയോടെ കേൾക്കുകയോ ചെയ്താൽ—

തേഷാം പാപാപനോദന്തു ശ്രുതം ഹ്യേവ കരിഷ്യതി । ന ചൈവ വിഘ്നകാര്യാണി ഭവിഷ്യന്തി കദാചന॥൯.

അവർക്കു ഈ കഥ കേൾക്കുന്നത് പാപങ്ങൾ അകറ്റും; അവരുടെ കാര്യങ്ങളിൽ ഒരിക്കലും തടസ്സങ്ങൾ ഉണ്ടാകില്ല.

പഞ്ചദശോഽധ്യായഃ യമകിങ്കര ഉവാച പതിതാത്പ്രതിഗൃഹ്യാര്ഥം ഖരയോനിം വ്രജേദ്ദ്വിജഃ । നരകാത്പ്രതിമുക്തസ്തു കൃമിഃ പതിതയാജകഃ ॥ ൧൫.

പതിനഞ്ചാം അധ്യായം യമകിൻകരൻ പറഞ്ഞു: ഒരു ദ്വിജൻ ഒരു പാപിയെ നിന്ന് എന്തെങ്കിലും സ്വീകരിച്ചാൽ, അവൻ കഴുതയായി ജനിക്കും; നരകത്തിൽ നിന്ന് മോചിതനായ പാപിയാകാരൻ കീറ്റമായി ജനിക്കും.

ഉപാധ്യായവ്യലീകന്തു കൃത്വാ ശ്വാ ഭവതി ദ്വിജഃ । തജ്ജായാം മനസാവാഞ്ഛന് തദ്ദ്രവ്യഞ്ചാപ്യസംശയമ് ॥ ൧൫.

ആചാര്യനോടു കുറ്റം ചെയ്താൽ ദ്വിജൻ നായയായി ജനിക്കും; ആചാര്യന്റെ ഭാര്യയെയും സ്വത്തും മനസ്സിൽ ആഗ്രഹിച്ചാൽ, അതിൽ സംശയമില്ല.

ഗര്ദഭോ ജായതേ ജന്തുഃ പിത്രോശ്ചാപ്യവമാനകഃ । മാതാപിതരാവാക്രുശ്യ ശാരികാ സമ്പ്രജായതേ ॥ ൧൫.

തന്റെ മാതാപിതാക്കളെ അപമാനിക്കുന്നവൻ കഴുതയായി ജനിക്കും; അമ്മയെയും അച്ഛനെയും ശപിച്ചാൽ, ശാരികപ്പക്ഷിയായി ജനിക്കും.

ഭ്രാതുഃ പത്ന്യവമന്താ ച കപോതത്വം പ്രപദ്യതേ । താമേവ പീഡയിത്വാ തു കച്ഛപത്വം പ്രപദ്യതേ ॥ ൧൫.

സഹോദരന്റെ ഭാര്യയെ അപമാനിക്കുന്നവൻ പാരാവയായി ജനിക്കും; അവളെ ഉപദ്രവിച്ചാൽ, ആൾ ആമയായി ജനിക്കും.