മാര്കണ്ഡേയപുരാണമ്

തത്രാപ്സരാ വപുര്നാമ മുനിക്ഷോഭണഗര്വിതാ । പ്രത്യുവാചാദ്യ യാസ്യാമി യത്രാസൌ സംസ്ഥിതോ മുനിഃ॥൧.

അവിടെ, മുനികളെ അശാന്തനാക്കാൻ കഴിവുണ്ടെന്ന അഭിമാനമുള്ള വപു എന്ന അപ്സരസ് ഉത്തരം പറഞ്ഞു: 'ഇന്ന് ഞാൻ ആ മുനി പാർക്കുന്നിടത്തേക്ക് പോകും.'

അദ്യ തം ദേഹയന്താരം പ്രയുക്തേന്ദ്രിയവാജിനമ് । സ്മരശസ്ത്രഗലദ്രശ്മിം കരിഷ്യാമി കുസാരഥിമ്॥൧.

ഇന്ന്, കാമദേവന്റെ സഹായത്തോടെ, ആ മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിക്കുന്ന മുനിയെ ഞാൻ കീഴടക്കും; കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ടുള്ള ആ ആസക്തി അവനിൽ ഞാൻ ഉണർത്തും.

ബ്രഹ്മാ ജനാര്ദനോ വാപി യദി വാ നീലലോഹിതഃ । തമപ്യദ്യ കരിഷ്യാമി കാമബാണക്ഷതാന്തരമ്॥൧.

ബ്രഹ്മാവായാലും ജനാർദ്ദനനായാലും അല്ലെങ്കിൽ നീലകണ്ഠനായാലും, ഇന്നത് ഞാൻ അവരെയും കാമബാണങ്ങൾ കൊണ്ട് വേദനിപ്പിക്കും.

ഇത്യുക്ത്വാ പ്രജഗാമാഥ പ്രാലേയാദ്രിം വപുസ്തദാ । മുനേസ്തപഃ പ്രഭാവേണ പ്രശാന്തശ്വാപദാശ്രമമ്॥൧.

ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ്, വപു അപ്പോഴത്തെ തന്നെ ഹിമപർവ്വതത്തിലേക്ക്, മുനിയുടെ ആശ്രമത്തിലേക്ക് പോയി. അവിടെ മുനിയുടെ തപസ്സിന്റെ ശക്തിയാൽ കാട്ടുമൃഗങ്ങളും ശാന്തമായിരുന്നു.

സ പുംസ്കോകിലമാധുര്യാ യത്രാസ്തേ സ മഹാമുനിഃ । ക്രോശമാത്രം സ്ഥിതാ തസ്മാദഗായത വരാപ്സരാഃ॥൧.

അവിടെ ആ മഹർഷി താമസിച്ചിരുന്നപ്പോൾ, ആണ്കുയിലിന്റെ പാട്ടുപോലെ സുന്ദരമായ ആ അപ്സരസ്, കുറച്ച് ദൂരത്ത് നിന്നു പാടാൻ തുടങ്ങി.

തദ്ഗീതധ്വനിമാകര്ണ്യ മുനിര്വിസ്മിതമാനസഃ । ജഗാമ തത്ര യത്രാസ്തേ സാ ബാലാ രുചിരാനനാ॥൧.

ആ പാട്ടിന്റെ ശബ്ദം കേട്ട മുനി, അത്ഭുതത്തോടെ മനസ്സോടെ, ആ സുന്ദരമുഖിയായ യുവതിയുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.

താം ദൃഷ്ട്വാ ചാരുസര്വാങ്ഗീം മുനിഃ സംസ്തഭ്യ മാനസമ് । ക്ഷോഭണായാഗതാം ജ്ഞാത്വാ കോപാമര്ഷസന്വിതഃ॥൧.

അവളെ, ശരീരമൊട്ടും മനോഹരമെന്നു കണ്ട മുനി, മനസ്സിനെ നിയന്ത്രിച്ചു, അവൾ തനിക്കു തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാനാണ് വന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കി, കോപവും അസഹിഷ്ണുതയും നിറഞ്ഞു.

ഉവാചേദം തതോ വാക്യം മഹര്ഷിസ്താം മഹാതപാഃ॥൧.

അപ്പോൾ ആ മഹാതപസ്സുകാരനായ മഹർഷി അവളോടു ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

യസ്മാദ്ദുഃ ഖാര്ജിതസ്യേഹ തപസോ വിധ്നകാരണാത് । ആഗതാസി മദോന്മത്തേ മമ ദുഃ ഖായ ഖേചരി॥൧.

നീ, ആകാശത്തിൽ സഞ്ചരിക്കുന്നവളേ, അഭിമാനത്തിൽ മദം കയറി, ഞാൻ വലിയ പ്രയാസത്തിൽ നേടിയ തപസ്സിന് തടസ്സം സൃഷ്ടിക്കാൻ വന്നതുകൊണ്ട്, നീ എന്നെ ദുഃഖിപ്പിച്ചുവല്ലോ.

തസ്മാത് സുപര്ണഗോത്രേ ത്വം മത്ക്രോധകലുഷീകൃതാ । ജന്മ പ്രാപ്സ്യസി ദുഷ്പ്രജ്ഞേ യാവദ്വര്ഷാണി ഷോഡശ॥൧.

അതുകൊണ്ട്, എന്റെ കോപം കൊണ്ടു മലിനമായ്, നീ സുപ്പർണ്ണവംശത്തിൽ പതിനാറു വർഷം ജനിക്കേണ്ടിവരും, ബുദ്ധിഹീനിയേ.

നിജരൂപം പരിത്യജ്യ പക്ഷിണീരൂപധാരിണീ । ചത്വാരസ്തേ ച തനയാ ജനിഷ്യന്തേഽധമാപ്സരാഃ॥൧.

നിന്റെ സ്വരൂപം ഉപേക്ഷിച്ച്, പക്ഷിയുടെ രൂപം ധരിച്ച്, നീ നാലു മക്കളെ പ്രസവിക്കും, അപ്സരസുകളിൽ ഏറ്റവും താഴ്ന്നവളേ.

അപ്രാപ്യ തേഷു ച പ്രീതിം ശസ്ത്രപൂതാ പുനര്ദിവി । വാസമാപ്സ്യസി വക്തവ്യം നോത്തരം തേ കഥഞ്ചന॥൧.

അവരിൽ നിന്നു സന്തോഷം ലഭിക്കാതെ, ഈ ശിക്ഷയിലൂടെ ശുദ്ധിയാകുമ്പോൾ, നീ വീണ്ടും സ്വർഗ്ഗത്തിൽ താമസിക്കാൻ അർഹയാകും; മറുപടി പറയാൻ നീക്കരുത്.

ഇതി വചനമസഹ്യം കോപസംരക്തദൃഷ്ടിശ് ചലകലബലയാം താം മാനിനീം ശ്രാവയിത്വാ । തരലതരതരങ്ഗാം ഗാം പരിത്യജ്യ വിപ്രഃ പ്രഥിതഗുണഗണൌഘാം സംപ്രയാതാഃ ഖഗങ്ഗാമ്॥൧.

ഇങ്ങനെ സഹിക്കാൻ കഴിയാത്ത ശാപം ഉച്ചരിച്ച്, കോപത്തിൽ കണ്ണുകൾ ചുവപ്പിച്ച്, മുനി അവളെ അവിടെ വിട്ട് പോയി. അവൾ, അഭിമാനത്തിൽ വിറച്ച്, മനസ്സു ചഞ്ചലമായ്, പ്രസിദ്ധമായ ഗുണങ്ങൾ ഉള്ള പക്ഷികളുടെ കൂട്ടത്തിൽ ജനിച്ചു.

; ധര്മപക്ഷിണ ഊചുഃ ഹരിശ്ചന്ദ്രേതി രാജര്ഷിരാസീത് ത്രേതായുഗേ പുരാ । ധര്മാത്മാ പൃഥിവീപാലഃ പ്രോല്ലസത്കീര്തിരുത്തമഃ॥൭.

തൃതായുഗത്തിൽ, ഹരിശ്ചന്ദ്രൻ എന്ന മഹാരാജാവ് ഭൂമിയെ ഭരിച്ചിരുന്നതായി പറയപ്പെടുന്നു. ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചവനും, മഹത്തായ കീർത്തി പരന്നവനും ആയിരുന്നു അദ്ദേഹം.

ന ദുര്ഭിക്ഷം ന ച വ്യാധിര്നാകാലമരണം നൃണാമ് । നാധര്മരുചയഃ പൌരാസ്തസ്മിന് ശാസതി പാര്ഥിവേ॥൭.

അവന്റെ ഭരണകാലത്ത് ജനങ്ങൾക്ക് ദാരിദ്ര്യവും രോഗവും അകാലമരണവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. നഗരവാസികൾക്ക് അധർമ്മത്തിൽ ആസ്വാദനമോ ചിതയോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

ബഭൂവുര്ന തഥോന്മത്താ ധന-വീര്യ-തപോമദൈഃ । നാജായന്ത സ്ത്രിയശ്ചൈവ കാശ്ചിദപ്രാപ്തയൌവനാഃ॥൭.

അവിടെ ധനം, ശക്തി, തപസ്സു മുതലായവയിൽ മദംകൊണ്ടു പിരിഞ്ഞുപോയവരും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. യൌവനം പ്രാപിക്കാതിരുന്ന സ്ത്രീകൾ ജനിച്ചിരുന്നില്ല.

സ കദാചിന്മഹാബാഹുരരണ്യേഽനുസരന് മൃഗമ് । ശുശ്രാവ ശബ്ദമസകൃത് ത്രായസ്വേതി ച യോഷിതാമ്॥൭.

ഒരു ദിവസം, ആ മഹാബാഹുവായ രാജാവ് കാട്ടിൽ ഒരു മാൻ പിന്തുടരുമ്പോൾ, സ്ത്രീകൾ ആവർത്തിച്ച് 'രക്ഷിക്കൂ' എന്ന നിലവിളി കേട്ടു.

സ വിഹായ മൃഗം രാജാ മാ ഭൈഷീരിത്യഭാഷത । മയി ശാസതി ദുര്മേധാഃ കോഽയമന്യായവൃത്തിമാന്॥൭.

അപ്പോൾ രാജാവ് മാൻ ഉപേക്ഷിച്ച്, 'ഭയപ്പെടേണ്ടാ' എന്ന് പറഞ്ഞു. 'ഞാൻ ഭരിക്കുന്നിടത്ത് ആരാണ് ഇങ്ങനെ ദുഷ്ടതയും അന്യായവും ചെയ്യുന്നത്?' എന്നു ചോദിച്ചു.

തത്ക്രന്ദിതാനുസാരീ ച സര്വാരമ്ഭവിഘാതകൃത് । ഏകസ്മിന്നന്തരേ രൌദ്രോ വിഘ്നരാട് സമചിന്തയത്॥൭.

ആ നിലവിളി പിന്തുടർന്ന് പോയ രാജാവ്, എല്ലാ തടസ്സങ്ങൾക്കും കാരണമായ ഒരു ഭയങ്കരൻ അവിടെ കണ്ടു. അവൻ ആലോചിക്കാൻ തുടങ്ങി.

വിശ്വാമിത്രോഽയമതുലം തപ ആസ്ഥായ വീര്യവാന് । പ്രാഗസിദ്ധാഭവാദീനാം വിദ്യാഃ സാധ്യതി വ്രതീ॥൭.

ഇവൻ അതുല്യമായ തപസ്സും ശക്തിയും ഉള്ള വിശ്വാമിത്രൻ തന്നെയല്ലേ? ദേവന്മാർക്ക് മുമ്പ് ലഭിച്ചിരുന്ന ജ്ഞാനങ്ങൾ വ്രതപാലനത്തിലൂടെ നേടുകയാണ്.

സാധ്യമാനാഃ ക്ഷമാമൌനചിത്തസംയമിനാമുനാ । താ വൈ ഭയാര്താഃ ക്രന്ദന്തി കഥം കാര്യമിദം മയാ॥൭.

ക്ഷമയും മൗനവും മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണവും പാലിച്ച് അവൻ ആ ജ്ഞാനങ്ങൾ നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടു ഭയപ്പെട്ട സ്ത്രീകൾ നിലവിളിക്കുന്നു. ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം എന്നാണവൻ ചിന്തിച്ചത്.

തേജസ്വീ കൌശികശ്വേഷ്ഠോ വയമസ്യ സുദുര്ബലാഃ । ക്രോശന്ത്യേതാസ്തഥാ ഭീതാ ദുഷ്പാരം പ്രതിഭാതി മേ॥൭.

ശക്തിയുള്ള കൗശികൻ കുതിരകളാൽ സംരക്ഷിതനാണ്, ഞങ്ങൾ വളരെ ദുർബലരാണ്. ഈ ഭയപ്പെട്ടവികൾ നിലവിളിക്കുന്നു. ഇതു കടക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.

അഥവായം നൃപഃ പ്രാപ്തോ മാ ഭൈരിതി വദന് മുഹുഃ । ഇമമേവ പ്രവിശ്യാശു സാധയിഷ്യേ യഥേപ്സിതമ്॥൭.

അല്ലെങ്കിൽ, ഈ രാജാവാണ് എത്തിയിരിക്കുന്നത്, വീണ്ടും വീണ്ടും 'ഭയപ്പെടേണ്ടാ' എന്ന് പറയുന്നത്. ഞാൻ ഉടൻ അവനിൽ പ്രവേശിച്ച് എനിക്ക് ആവശ്യമുള്ളത് സാധിപ്പിക്കും.

ഇതി സംചിന്ത്യ രൌദ്രേണ വിഘ്നരാജേന വൈ തതഃ । തേനാവിഷ്ടോ നൃപഃ കോപാദിദം വചനമബ്രവീത്॥൭.

ഇങ്ങനെ ആലോചിച്ച ശേഷം, ആ ഭയങ്കരനായ തടസ്സങ്ങളുടെ രാജാവു രാജാവിൽ പ്രവേശിച്ചു. കോപത്തോടെ രാജാവ് ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞു.

കോഽയം ബഘ്നാതി വസ്ത്രാന്തേ പാവകം പാപകൃന്നരഃ । ബലോഷ്ണതേജസാ ദീപ്തേ മയി പത്യാവുപസ്ഥിതേ॥൭.

ഞാനിവിടെ ഇരിക്കുമ്പോൾ, വസ്ത്രത്തിന്റെ അറ്റത്ത് തീ കത്തിച്ച്, ശക്തിയും ഉഷ്ണതയും നിറഞ്ഞ്, ഈ പാപി ആരാണ്?

സോഽദ്യ മത്കാര്മുകാക്ഷേപ-വിദീപിതദിഗന്തരൈഃ । ശരൈര്വിഭിന്നസര്വാങ്ഗോ ദീര്ഘനിദ്രാം പ്രവേക്ഷ്യതി॥൭.

ഇന്ന് എന്റെ വില്ലിൽ നിന്നുള്ള അമ്പുകൾ എല്ലാ ദിക്കുകളും പ്രകാശിപ്പിച്ച്, അവനെ തുളച്ച്, അവൻ ദീർഘനിദ്രയിൽ പ്രവേശിക്കും.

വിശ്വാമിത്രസ്തതഃ ക്രുദ്ധഃ ശ്രുത്വാ തന്നൃപതേര്വചഃ । ക്രുദ്ധേ ചര്ഷിവരേ തസ്മിന് നേശുര്വിദ്യാഃ ക്ഷണേന താഃ॥൭.

രാജാവിന്റെ ഈ വാക്കുകൾ കേട്ട വിശ്വാമിത്രൻ കോപിച്ചു. ആ മഹർഷി ക്രുദ്ധനായപ്പോൾ, ആ ജ്ഞാനങ്ങൾ ഒരു നിമിഷംകൊണ്ട് അപ്രത്യക്ഷമായി.

സ ചാപി രാജാ തം ദൃഷ്ട്വാ വിശ്വാമിത്രം തപോനിധിമ് । ഭീതഃ പ്രാവേപതാത്യര്ഥം സഹസാശ്വത്ഥപര്ണവത്॥൭.

വിശ്വാമിത്രൻ എന്ന തപസ്സിന്റെ നിധിയെ കണ്ട രാജാവ് അതിയായി ഭയപ്പെട്ടു. അശ്വത്തവൃക്ഷത്തിന്റെ ഇലപോലെ അവൻ അകസ്മാത് വിറച്ചു.

സ ദുരാത്മന്നിതി യദാ മുനിസ്തിഷ്ഠേതി ചാബ്രവീത് । തതഃ സ രാജാ വിനയാത് പ്രണിപത്യാഭ്യഭാഷത॥൭.

മുനി 'നീ ദുഷ്ടൻ' എന്ന് പറഞ്ഞ് അവിടെ നിന്നപ്പോൾ, രാജാവ് വിനയത്തോടെ നമസ്കരിച്ച് പറഞ്ഞു.